Mijn stabiele baan in Groot-Brittannië kon ik sparen, maar de huurprijzen in mijn omgeving zouden een groot deel van mijn inkomen hebben opgeslokt. Elke maand trok ik mijn spaargeld op omdat de dagelijkse uitgaven een luxe werden. Ik moest nog rekeningen betalen, zoals autofinanciering, verzekering, benzine, telefoon en een bijdrage aan de hypotheek van mijn ouders.
Ik kon op mijn 28e niet uit het huis van mijn ouders verhuizen. Mijn doel was om mijn eigen huis te kopen, maar dit was onrealistisch. De huurprijs was net zo hoog als de maandelijkse hypotheeklasten. Sparen voor een aanbetaling terwijl huren in Groot-Brittannië onmogelijk was met één gemiddeld salaris.
Ook al had ik een baan, ik kon me niet het leven veroorloven dat ik wilde. Het voelde alsof ik aan het overleven was en niet leefde. Ik verlangde financiële vrijheid en onafhankelijkheid, maar Groot-Brittannië kon die niet bieden.
Twee jaar eerder had ik dat ook reisde door Thailand en verliefd geworden op het eten, het tempo van het leven en de prijs-kwaliteitverhouding. Het was een land waar ik altijd aan dacht, en uiteindelijk bereikte ik een punt waarop ik niet meer comfortabel in Groot-Brittannië kon leven. Ik voelde me financieel vastzitten en schaamde me ervoor dat ik nog bij mijn ouders woonde.
De enige uitweg was door mijn baan opzeggenword freelancer en verhuis naar Bangkok – een stad vol kansen waar huisvesting de helft zoveel kost als in Groot-Brittannië.
Een verblijf in Groot-Brittannië voelde niet langer duurzaam
Maandenlang was ik aan het bedenken wat ik moest doen. Ik zou jaren kunnen besteden aan het proberen mijn achterstand in te halen, of ik zou mijn omgeving kunnen veranderen en een meer betaalbare levensstijl kunnen leiden.
Nadat ik onderzoek had gedaan naar Thailand en herinneringen had opgehaald aan mijn reizen daar, besefte ik dat dit het perfecte land was om mijn eigen bedrijf als freelanceschrijver te starten.
Terwijl ik daar eerder aan het backpacken was, at ik vers bereide maaltijden voor slechts $ 1. Ik keek naar huurwoningen in Bangkok en ik was geschokt. Een moderne condominium met één slaapkamer met een fitnessruimte en een zwembad kost slechts $ 400 per maand.
De auteur in Thailand.
Ter vergelijking: de gemiddelde huurprijs in mijn regio in Groot-Brittannië bedroeg ongeveer $ 1200 – meer dan een derde van mijn maandsalaris vóór rekeningen. In Bangkok zou ik de helft kunnen betalen en heb ik meer ruimte en voorzieningen.
Ik had naast mijn baan van 9 tot 5 een freelance schrijfbedrijf opgebouwd om de vrijheid te creëren om in Thailand te leven. Tegen de tijd dat ik besloot te vertrekken, had ik één klant veiliggesteld. Het garandeerde geen stabiliteit, maar er was geen positieve toekomst voor mij in Groot-Brittannië.
Afgelopen juni heb ik mijn opzegging ingediend en een geboekt enkele vlucht naar Bangkok. Binnen een maand nam ik afscheid, pakte mijn leven in en verliet Groot-Brittannië.
Mijn leven in Thailand kost minder, ik krijg meer en ik ben gelukkiger
Alleen naar een nieuw land verhuizen en mijn eigen bedrijf starten was angstaanjagend, maar ik wist dat het me uiteindelijk de financiële onafhankelijkheid zou geven die ik in Groot-Brittannië niet kon vinden.
Nu ik eigen baas ben, werk ik nog steeds hard. Maar het verschil is dat ik iets voor mezelf bouw. In de acht maanden dat ik in Bangkok heb gewoond, is mijn klantenbestand gegroeid. Ik verdien iets minder, maar mijn geld strekt zich verder uit.
Ik huur mijn eigen condominium voor $ 500 per maand, inclusief een zwembad, een fitnessruimte en een coworking ruimte. Mijn elektriciteitsrekening is $ 40 per maand, en water kost slechts $ 2.
Dingen die ooit als luxe aanvoelden in Groot-Brittannië maken nu deel uit van mijn dagelijks leven. Ik koop vers fruit op lokale markten. Ik betaal $ 6 per uur voor een wekelijkse schoonmaakster. Ik kook niet; Ik ga elke dag uit eten zonder te bedenken of ik het moet overslaan om geld te besparen.
Rondreizen is ook betaalbaar. Ik bezit geen auto meer. Een treinreis kost ongeveer $ 1, en fietsverhuur begint bij $ 1.
Sinds ik naar Thailand ben verhuisd, heb ik wat de Thai ‘sabai sabai’ noemen omarmd: een stressvrije manier van leven. Voor het eerst in jaren voel ik mij voldaan, financieel vrij en gelukkig.
