Mijn duidelijkste herinnering aan de middelbare school is dat ik door mijn slaapkamer ijsbeerde, met de telefoon in de hand, en het woord ‘wakker’ keer op keer herhaalde. Ik was een spraakapp aan het testen die ik had geschreven. Als ik de zin precies goed uitsprak, zou de app reageren. Als dit niet het geval is, zou ik de code aanpassen en het opnieuw proberen.
Ik had net leerde coderen via YouTube. Mijn apps werden gedownload en ik was verslaafd. Ik rende van school naar huis, liet mijn rugzak vallen en sloeg de recensies open voordat ik aan mijn huiswerk begon. Het was de eerste keer dat ik zag dat code die alleen in mijn slaapkamer werd geschreven, mensen kon bereiken die ik nooit zou ontmoeten.
Nadat ik techniek en bedrijfskunde heb gestudeerd aan UC, Berkeley, en bijna twee jaar bij Meta heb gewerkt, loop ik nu Receptieeen AI-startup die bedrijven helpt miljoenen gesprekken met AI te automatiseren.
Toen ik begon, besefte ik dat code mensen kon beschermen
Mijn vroege programmeerprojecten waren speels. Ik heb een tekst-naar-spraak-app en een spraak-naar-tekst-app gebouwd. Toen gleed een van mijn familieleden uit en viel thuis. Hij schreeuwde om hulp, maar er was niemand thuis en zijn telefoon was buiten bereik. Als zijn telefoon hem had kunnen horen, had het hem onmiddellijk hulp kunnen bieden.
In 2016 heb ik Rescuer ontwikkeld, een spraakapp waarmee gebruikers een alarm kunnen activeren door een geheime zin te roepen, waarbij automatisch hun locatie, foto’s en audio naar aangewezen contactpersonen voor noodgevallen worden verzonden.
Redder kreeg erkenning van politieke functionarissen en de pers. Wat er meer toe deed, was dat ik ontdekte dat code die vanuit mijn slaapkamer werd geschreven iemand kon helpen. Vanaf dat moment ben ik gaan bouwen voor echte impact.
Ik begon vragen te beantwoorden op codeerforums, codeertutorials op YouTube op te nemen en te schrijven voor een engineeringblog. Na verloop van tijd kwamen mijn antwoorden op forums zoals Stapeloverloop miljoenen ontwikkelaars bereikt, wat mijn passie voor continu leren alleen maar verdiept.
Leven in twee werelden
Er was nog steeds één ding dat ik niet kon achterhalen, ongeacht hoeveel downloads mijn apps ontvingen. Ik wist niet hoe ik van een app een echt bedrijf kon maken. Ik begreep de prijzen en de klanten niet, of waarom sommige producten bedrijven werden, terwijl andere weekendprojecten bleven.
Toen ik aan het beslissen was waar ik naar de universiteit zou gaan, wist ik dat ik de zakelijke kant wilde leren.
Ik koos voor het MET-programma van UC Berkeley omdat ik zowel techniek als bedrijfskunde kon studeren. Ik studeerde in drie jaar af met een EECS-diploma (elektrotechniek en computerwetenschappen) en bedrijfskunde.
Het experiment
In 2023, toen ChatGPT zijn grote moment beleefde, vroeg ik mezelf af: Wat als ik gewoon met dit ding kon praten via een echte telefoonlijn?
Gedurende een weekend heb ik een van de eerste prototypes gehackt die ChatGPT met een echt telefoonnummer verbond. Ik plaatste een kort fragment en een tweet, en het kreeg veel aandacht.
De technologie was nog niet klaar om een echt product te worden. De latentie was slecht. De betrouwbaarheid was kwetsbaar. De modellen maakten vreemde fouten. Maar dat experiment plantte een vraag in mijn hoofd die ik niet van me af kon zetten: Als dit ooit goed genoeg zou worden, hoe zou het er dan uitzien om het te gebruiken om echte bedrijven te helpen?
Comfort verlaten
Toen ik afstudeerde, kreeg ik aanbiedingen om in de financiële wereld bij Citadel of daarbuiten te gaan werken techniek bij Meta. Ik had mijn hele studie in beide werelden geleefd, en ik wilde niet slechts één kant kiezen, maar ik koos voor Meta.
Ik heb mijn telefoonexperiment opgeschort om lid te worden van Meta. Het was een droomopstelling. Mijn team was ongelooflijk behulpzaam, ik leerde op grote schaal bouwen, en het leven was goed – van de slimme collega’s tot het beroemde gratis eten.
Ik maakte deel uit van een fintech-team waar ik één regel code pushte en miljoenen transacties zou beïnvloeden. Het voelde minder als een bedrijf en meer als een snelgroeiende startup; Ik kreeg vanaf dag één ongelooflijk veel eigenaarschap en heb in bijna twee jaar meer geleerd dan ik in vijf jaar had verwacht. De schaal was opwindend.
Maar ik bracht al mijn tijd door achter de code. De zakelijke kant, het deel waar ik in Berkeley van had leren houden, voelde ver weg. Als ingenieur bij een groot bedrijf was er geen duidelijk pad terug naar het centrum.
Ik hoorde steeds over AI in de gangen
Ik werkte niet rechtstreeks aan AI, maar ik voelde het momentum toenemen. Elke paar maanden verbeterden de modellen merkbaar. Mijn ChatGPT-telefoonhack voelde niet langer als een virale stunt, maar begon als een glimp van de toekomst te voelen.
Nadat mijn post viraal ging op de universiteit, namen honderden bedrijven contact op met de vraag om een oplossing. Ik bleef maar denken aan al die bedrijven, waar een gemiste oproep een gemiste klant betekende. Ik wist dat er vraag was, ik wist dat niemand ze bediende, en ik wist dat ik degene wilde zijn die het zou bouwen.
Weggaan was niet gemakkelijk. Meta voelde zich op haar gemak en bood een ongelooflijk salaris, opfriscursussen en interessante problemen. Iedereen vertelde me dat ik nog een jaar moest blijven, meer eigen vermogen moest verwerven en meer referenties moest opbouwen. De rationele zet was wachten.
Ik bleef mezelf afvragen, als ik wachtte, zou ik er dan spijt van krijgen? Het raam voelde eindig. Elke maand dat ik er verbleef, was een maand dat deze bedrijven niet werden bediend.
Ik heb in februari 2025 mijn baan bij Meta opgezegd na 1 1/2 jaar bij het bedrijf te hebben gewerkt
Ik haalde kapitaal op, verhuisde vanuit Californië naar New York en begon met het bouwen van Frontdesk. Ik ben nu de oprichter en CEO.
Frontdesk is een uitgebreid AI-besturingssysteem dat via alle kanalen met klanten communiceert en praktijktaken uitvoert, zoals planning en follow-ups.
We werken persoonlijk in een kantoor in SoHo. De meeste mensen op ons kantoor delen een soortgelijk verhaal als het mijne; zij verliet MicrosoftAmazon of Meta, die wegliepen van goede salarissen en aandelenopties, omdat ze vonden dat dit de moeite waard was om te bouwen.
Ik heb het geluk om met mensen te mogen werken die mij ertoe aanzetten elke dag beter te worden.
Nog steeds aan het ijsberen in mijn kamer
De meeste avonden ziet mijn werk er hetzelfde uit als op de middelbare school. Ik loop heen en weer, praat in een telefoon en luister naar wat niet goed voelt. Het verschil is dat het nu, als het werkt, ook voor miljoenen oproepen werkt. Het is hetzelfde instinct dat mij er jaren geleden toe bracht om Rescuer te bouwen.
De telefoons rinkelen nog steeds en de modellen worden nog steeds beter. Ik weet waar ik wil zijn terwijl dat gebeurt: dicht bij de code en iets bouwen dat de moeite waard is om comfort achter te laten.
Heb je een baan bij Big Tech opgezegd om je eigen bedrijf op te bouwen? E-mail deze redacteur op lhaas@businessinsider.com.
