Ik begon mijn virtuele carrière in de datacenterindustrie, naast een afvalbak van commerciële grootte.
De kamer was TL-verlicht en agressief grijs. Er stond een platformwagen vlakbij. Er was een loungeruimte vlak naast de prullenbak (een interessant detail!) En ik had $ 30.000 aan nepgeld te besteden.
Dit is hoe “Data Center”, een aankomende PC-spel van indie-ontwikkelaar Václav Novák, laat spelers kennismaken met de snelst opbouwende sector in Amerika.
Sommige insiders van Silicon Valley hebben het spel al ontdekt. Op X noemde Box-CEO Aaron Levie het de versie van de technologie-industrie van “Gek”, de langlopende videogamefranchise van de NFL.
Als kind uit de jaren 90 dat opgroeide met ‘Madden’, voelde die vergelijking als een uitdaging: kon ik de digitale infrastructuur beheren die de AI-boom aandrijft?
Als mijn tijd bij het spelen van de demo van het spel een indicatie is, verander ik niet snel van branche.
Mijn gameplay: Overweldigd
‘Data Centers’ begint gamers met een lege serverruimte (hierboven te zien) en een computer. Schermafbeelding
Het doel van “Datacenter” is eenvoudig in theorie: racks kopen, servers installeren, kabels aanleggen, netwerken configureren en clients aansluiten op rekenkracht.
Als alles correct is aangesloten, stijgen de ervaringspunten, stijgt de reputatie en willen meer klanten wat u verkoopt.
Ik volgde het blok met gele tekst in de linkerhoek van het scherm, waarin stond welke stap ik moest zetten. Ik bladerde ook door het pamfletachtige instructiescherm voor verdere (lees: broodnodige) begeleiding.
Byte Blvd vroeg me om wat materialen te kopen voor hun datacenter. Leidde dit tot een promotie? Schermafbeelding
Na dertig minuten van horten en stoten begon ik te winkelen voor aluminium frames, CAT6E-kabels en zoiets als een SFP RJ45. Ik kocht er een van elk en hoopte dat dit als een winnende strategie telde.
Mijn eerste klant, een fictief bedrijf genaamd Bermuda Triangle Backup, had opslagruimte en 5.000 IOPS nodig.
Eh oh. Ik wist niet waar IOPS voor stond. Ik heb toch servers geïnstalleerd.
Uiteindelijk, na verschillende valse starts, verwarde bedrading en behoorlijk wat haastig rennen over de betonnen vloer, verbond ik het bedrijf met zijn machine.
Er begonnen witte belletjes langs de kabels te stromen die ik tussen de rekken had gespannen, een visuele weergave van de gegevens die door het systeem bewogen.
Voor het eerst kon ik ‘de wolk’ zien. Mijn XP klom voorbij de 60.
Toch bleef mijn reputatie op nul staan. Dat voelde als een nauwkeurige prestatiebeoordeling.
‘Het nagelt de tactiele basis’
Een paar dunne witte stippen stroomden door mijn grijze bedradingslijnen. Dat was de omvang van mijn capaciteit voor het bouwen van datacenters. Schermafbeelding
Het spel moet nog wat groeien, wat Novák grif toegeeft.
“Ik heb het spel nog niet eens uitgespeeld”, vertelde hij aan Business Insider. “Ik dacht dat het cool zou zijn om de gegevens in de game te zien stromen. En dat is het dan ook.”
De volledige game heeft een geplande releasedatum van 31 maart.
Maar zelfs in demovorm dwingt de simulatie spelers om te worstelen met de basisprincipes van de industrie: rackposities, kabelbeheer, netwerkconfiguratie en opslaglimieten.
Er wordt ook veel steno uit de sector gebruikt. Subnetmaskers. Poorten. IOPS-vereisten. Bij elk nieuw klantverzoek voelde het alsof ik een technische interviewvraag kreeg waarvoor ik niet had gestudeerd.
Insiders uit de sector zeggen dat deze details grotendeels kloppen.
“Het legt de tactiele basis vast”, vertelde Nik Kale, een hoofdingenieur en platformarchitect bij Cisco, na het spelen aan Business Insider. “Een echt datacenter is geen Lego-set; het is een levende stad waar stroom, koeling en veranderingscontrole de wetten van de natuurkunde zijn, en elke ‘kleine aanpassing’ een explosieradius heeft.”
Het spel stopt echter met simuleren de echte spanning van het exploiteren van één.
“Er is geen moment waarop het koelsysteem om twee uur ’s nachts zijn capaciteit bereikt, en jij kiest welke werklast je kwijt wilt”, zegt Kale. “Er is geen change-control board dat je vertelt dat je ‘quick fix’ drie goedkeuringen en een onderhoudsperiode nodig heeft.”
(Nogmaals, misschien is er nog tijd om dat gameplay-element toe te voegen voorafgaand aan de volledige release van de game.)
Mijn afhaalmaaltijd: ik krijg de ‘Madden’-analogie … soort van
Ik heb de in-game promotie niet ontvangen. Maar ik rende door het virtuele datacenter en kreeg meer inzicht in de infrastructuur die onze cloudgebaseerde wereld bestuurt. Schermafbeelding
Is ‘datacenter’ de ‘gekke’ van de infrastructuur?
Niet precies.
Er is geen hitstick, geen franchisemodus en niet veel ruimte voor virale video’s à la Greg Jennings rent met een gebroken been voor een touchdown van 99 meter om een overwinning van 49 tegen 20 veilig te stellen.
Maar nadat ik een paar uur mijn eigen TL-verlichte serverruimte heb beheerd, begrijp ik waarom de vergelijking weerklank vindt.
“Madden” leerde een generatie fans hoe voetbalstrategie werkt: opstellingen, klokbeheer, roosteraanpassingen, verdedigingsplannen, enz.
“Data Center” doet iets soortgelijks voor de machines achter de schermen die het internet en AI-chatbots besturen. Het zet abstracte ideeën over digitale opslag en connectiviteit om in fysieke beslissingen over racks, kabels en vloeroppervlak.
Ik heb geen imperium opgebouwd. Mijn reputatie is nooit verder dan nul gekomen. Ik ga geen carrièreswitch maken.
Ik heb ook het een en ander geleerd over hoe ingewikkeld het is deze gezichtsloze gebouwen zijn om te rennen. Met Amerikaanse datacenters groeien in populariteit voelt dat als kennis op tafel voor de toekomst.
