Als de onvermijdelijke robotopstand komt, ben ik er klaar voor, dankzij een aantal waardevolle lessen die ik op CES heb geleerd. Ten eerste, als je de keuze krijgt tussen een dans of een man-tegen-man-gevecht, kies dan voor het gevecht. Ten tweede: draag een kopje als je dat doet.
Roboticabedrijf Unitree presenteerde tijdens de show zijn G-1 humanoïde robot. De G-1 is een zeldzaamheid in de robotwereld omdat hij al op de markt is voor minder dan $ 15.000. De stand van Unitree was een voortdurend spektakel, omringd door mensen die graag de keurig ogende eenheid van dichtbij wilden bekijken, gekleed in een wit overhemd en een vest met knopen, indrukwekkende dansvaardigheden tentoonspreidend, bewegingen uithalend die zelfs Shabba-Doo en Bugaloo Shrimp konden respecteren.
Er was ook nog een G-1 – deze met een beslist strijdlustiger richtlijn.
Door puur geluk werd mij gevraagd of ik de handschoenen wilde aantrekken en een rondje wilde maken met de G-1. Na zijn de technologie onder dwang gevoed Het grootste deel van de week was ik niet van plan een kans om op een walvis te walvissen af te slaan robot.
Het gevecht leek echter vanaf het begin opgelost. De G-1 had een hoofddeksel. Er werd niets aangeboden aan mijzelf of aan een andere vleeszak die de ring binnenstapte. De handschoenen waren een kersenrood paar van Everlast. Die met klittenband aan mijn handen vastzitten? Zalmkleurig.
Toen het gevecht begon, wist ik dat ik een paar voordelen had – en een paar nadelen. De robot liet me verslaan op kracht en uithoudingsvermogen, maar ik had er wel het bereik van. Ik had ook net genoeg bokskennis om te weten dat de beste aanpak een combinatie van jabs en uppercuts was en om afstand te houden.
Waar ik niet op had gerekend, was dat mijn lengtevoordeel betekende dat wanneer de robot begon te zwaaien, deze zich meestal op kruishoogte bevond.
Ik heb een aantal stevige schoten op zijn borstholte afgevuurd, soms hard genoeg om hem terug te duwen en te laten wankelen – maar, wat jammer, kan dat ding tegen een stootje. Het bleef maar komen.
De G-1 was slecht in het beschermen van zijn hoofd, dus concentreerde ik mijn volgende reeks stoten precies op de plek waar zijn neus zou zijn geweest als hij zich zorgen had moeten maken over zaken als zuurstof (wat ik op dat moment aan het slikken was). Dat vertraagde het nauwelijks, maar het had wel traumatisch hersenletsel kunnen veroorzaken, omdat de robot vervolgens een wilde stootcombinatie in de lucht gooide, volledig buiten het doel.
In het belang van de wetenschap heb ik toegestaan dat het een paar treffers kreeg (met mijn heup gedraaid). Hoewel het niet al zijn robotkracht gebruikte toen het mij raakte, kon ik het voelen.
Na ongeveer vier minuten ging de robot op de grond liggen en deed alsof hij werd uitgeschakeld – de manier van het bedrijf om te zeggen: “Oké, tijd dat iemand anders aan de beurt is.”
Toen hij weer omhoog sprong, poseerden we samen voor een foto. Maar ik zweer dat het er klaar uitzag om nog een paar stoten mijn kant op te gooien.
