Wanneer mijn vrouw en ik samen een film gaan kijken, hebben we de laatste tijd de neiging om een nieuw theater uit te kiezen in de buurt van waar we wonen, genaamd 109 Cinemas Premium Shinjuku. Er zijn verstelbare stoelen, je krijgt gratis popcorn in een chill-lounge als je aankomt, en het zogenaamd beste geluidssysteem van Japan is afgestemd door de overleden muzieklegende Ryuichi Sakamoto. Wat is er niet leuk aan?
Maar toen we gingen kijken 28 jaar later: de bottentempel Afgelopen weekend realiseerden we ons dat het alleen te zien was in de zaal gewijd aan ScreenX, een vrij nieuw format dat de laatste tijd wat stoom op gang heeft gebracht. Ik had er al eerder van gehoord, maar ik had het nog nooit met eigen ogen gezien, dus ik was blij om het uit te proberen in de geest van technologische openheid.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/multicore.png”,”imageMobileUrl”h ttps://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/multicore-mobile.png “eyebrow” “headline”:u003Cstrongu003Eu003Cstrongu003EAbonneren naar Multicoreu003C/strongu003Eu003C/strongu003E”,”dek ‘Multicore gaat over technologische hardware en design. Het is geschreven vanuit Tokio door Sam Byford. Ga voor meer informatie naar u003Ca href=u0022https://www.multicore.blog/u0022u003Emulticore.blogu003C/au003E”,”subhed””,”description””,”ctaText””SIGN UP”, ctaUrl “https://www.multicore.blog/”, thema”:{“bg”:#f5f5f5″, “text”:#000000″, “eyebrow”:#9aa2aa”, subhed”:#ffffff”, “buttonBg” #000000″, “buttonHoverBg”:91454030,”buttonText”:false,”slug”}}
Drie schermen in één
De “X” in “ScreenX” lijkt te staan voor “expanded” of “extended”, omdat je uiteindelijk drie schermen in één krijgt. Je kijkt meestal alleen maar naar een gewoon 2D-filmscherm voor je, maar de beelden lopen door naar de zijkanten van de bioscoop voor een zicht van 270 graden.
ScreenX is ontwikkeld door de Zuid-Koreaanse theaterketen CJ CGV, een dochteronderneming van een van de grootste conglomeraten van het land. CJ stond ook achter de 4DX-formaat dat concurreert met andere 4D-systemen zoals D-Box en MX4D, waarbij verschillende theaterketens het een of het ander overnemen.
Terwijl ScreenX tot nu toe een niche is geweest in het grootste deel van de westerse wereld, een leidende Amerikaanse keten AMC sloot vorig jaar een deal met CJ om 25 ScreenX-auditoriums en 40 4DX-schermen toe te voegen in de VS en Europa. Binnenlandse concurrent Bioscoop vergrootte ook zijn ScreenX-voetafdruk, met plannen om in 2025 en 2026 18 auditoria in de VS toe te voegen.
Dat wil zeggen dat je het misschien binnenkort tegenkomt zonder te weten wat je te wachten staat, net als ik. En ik wist echt niet wat ik kon verwachten toen ik aan deze vertoning begon De bottentempel.
De combinatie van Nia DaCosta als regisseur en Sean Bobbitt als cameraman deed me niet denken dat dit een film zou zijn die slordig was wat betreft de framecompositie. En toch kon het duidelijk niet gefilmd zijn met zo’n ultrabrede beeldverhouding. Waar kwamen de beelden op de zijkanten eigenlijk vandaan?
Een beetje afleidend
Het eerste dat mij opviel aan de ScreenX-beelden is dat het eigenlijk vrij gemakkelijk te negeren is. We hadden goede, centraal gelegen zitplaatsen, maar de schermen aan de linker- en rechtermuur waren aanzienlijk zwakker dan het centrale scherm. Dat is waarschijnlijk het beste, omdat je je hierdoor kunt concentreren op de film zelf, terwijl het grotere gebied voor extra sfeer zorgt.
Aan de andere kant schat ik dat er slechts ongeveer een uur aan daadwerkelijke ScreenX-beelden waren, of ongeveer de helft van de film. Over het algemeen werd het meestal gebruikt voor buitenscènes, terwijl de zijpanelen waren uitgeschakeld voor binnenscènes of strakkere opnamen.
Dit heen en weer kan een beetje afleidend zijn; de zijpanelen vervaagden geleidelijk aan en uit, maar de lichten op de projectoren zelf gingen bij elke overgang aan en uit. Over het algemeen vond ik echter dat de ScreenX-scènes behoorlijk effectief waren De bottentempel. Op momenten dat personages bijvoorbeeld wegrenden voor geïnfecteerde mensen, kreeg je een beter idee van hoe ze door het bos werden gestalkt, waarbij de wankele camerabewegingen door het bredere perspectief in context werden geplaatst.
CJ zegt dat het samenwerkt met regisseurs om ScreenX-beelden te helpen creëren in de postproductie, waarbij gebruik wordt gemaakt van ongebruikte shots uit de tweede eenheid, alternatieve hoeken en CGI-extensies. Het is moeilijk om precies te zeggen waar je naar kijkt als je je concentreert op de uitgebreide beelden, niet in de laatste plaats omdat deze nogal wazig zijn, zoals je zou verwachten van elke lens die tot het uiterste wordt gedreven. Maar ik zag niets bijzonder schokkends of van lage kwaliteit. Hoewel ik elk scherm vanuit een andere hoek bekeek, waren de overgangen naadloos.
Een kieskeurige kijker
Ik ben nogal kieskeurig als het gaat om de theaters waarin ik films kijk. Vorig jaar maakte ik er bijvoorbeeld een punt van om naar Tokyo’s enige echte 1.43:1 IMAX-theater te gaan om te zien Zondaars En De ene strijd na de andere. Ik zou ScreenX niet omschrijven als een transformatieve filmervaring op dat niveau. Maar ik denk dat het wel een plek zou kunnen hebben.
Voor films als De bottentempeldat waarschijnlijk niet zal worden gefilmd met formaten als IMAX in gedachten, maar toch zou kunnen profiteren van een meer meeslepende presentatie vanwege de intense actie, kon ik zien dat ScreenX een solide optie is. In tegenstelling tot 3D of 4D is er niet echt veel compromis of afleiding: je kunt gewoon zoals gewoonlijk naar het hoofdscherm kijken en de extra beelden in je opnemen zonder er echt op te letten.
Tegelijkertijd is het moeilijk om je een film voor te stellen waarin ScreenX ooit de definitieve manier zou zijn om hem te bekijken. Geen enkele regisseur stelt zijn film echt samen met ScreenX in gedachten; wat er in de reguliere compositie staat, zal altijd de daadwerkelijke film zijn. Niemand zal de ScreenX-beelden bekijken zodra deze de bioscoop verlaten.
Daarom zou ik ScreenX omschrijven als een gimmick, maar niet als een bijzonder destructieve. Ik heb niet het gevoel dat het een negatieve invloed heeft gehad op mijn waardering voor De bottentempel– wat ik trouwens fantastisch vond – en ik denk dat het prima is als theaters gebruik maken van leuke formats als deze die thuis niet kunnen worden nagebootst.
Weet gewoon dat je niet zoveel mist als je besluit te wachten tot deze film op streaming verschijnt.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/multicore.png”,”imageMobileUrl”h ttps://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/multicore-mobile.png “eyebrow” “headline”:u003Cstrongu003Eu003Cstrongu003EAbonneren naar Multicoreu003C/strongu003Eu003C/strongu003E”,”dek ‘Multicore gaat over technologische hardware en design. Het is geschreven vanuit Tokio door Sam Byford. Ga voor meer informatie naar u003Ca href=u0022https://www.multicore.blog/u0022u003Emulticore.blogu003C/au003E”,”subhed””,”description””,”ctaText””SIGN UP”, ctaUrl “https://www.multicore.blog/”, thema”:{“bg”:#f5f5f5″, “text”:#000000″, “eyebrow”:#9aa2aa”, subhed”:#ffffff”, “buttonBg” #000000″, “buttonHoverBg”:91454030,”buttonText”:false,”slug”}}
