Ik ging naar ClawCon, waar AI-fans kreeft aten en debatteerden

Ik arriveerde stipt om 18.00 uur bij Ideal Glass Studios, precies op het moment dat de deuren opengingen. De rij was al twee blokken lang geworden.

Terwijl ik naar de achterkant van de rij navigeerde, zag ik enkele veelbetekenende tekenen van techneuten. De man voor mij droeg een Antropische hoed. De man achter mij had geen tas; hij hield alleen zijn laptop vast.

Terwijl hij langs de rij liep, zong een heckler: “Jullie verpesten de samenleving! Gebruik geen AI.”

Terwijl mijn kaartje bij de deur werd gescand, zag ik hoe een uitsmijter drie aanwezigen begeleidde waarvan hij zei dat ze alleen op de wachtlijst stonden. Tickets waren gratis, maar de ruimte was beperkt.

Toen ik naar binnen liep, was het eerste wat ik zag de dichtheid van de menigte. Het was vol, luid, en de meesten deden hun grote rugzakken of jassen niet uit, ook al was er een garderobecontrole.

Ik zag ook branding, en heel veel. Het evenement had een hele reeks sponsors met reclametafels, posters en stickers. Veel van de livedemo’s later op de avond werden ook door sponsors uitgevoerd.

In het midden van ClawCon stond een torenhoge tafel met kreeftenstaart. Het personeel hielp ze op kleine bordjes te serveren. Toen ik rondliep, zag ik meerdere oprichters producten tussen de beten van de staart gooien en deze uit de schaal vissen.

Het was passend: de mascotte van OpenClaw is een kreeft.

Iedere bezoeker kreeg één drankbon. Relatief weinig deelnemers heb ik gezien waren aan het drinkenwat betekent dat de bar stil was. Ik zag een paar ingenieurs Modelos en glazen Prosecco bestellen.

De energie van het evenement was levendig. Terwijl ze rondliepen, leken de mensen echt opgewonden om daar te zijn tussen gelijkgestemde mensen met AI-pillen.

Wearables waren gebruikelijk. Ik zag minstens twee aanwezigen gekleed Meta AI-bril met het knipperende opnamelicht. Er waren ook een handvol influencers die zichzelf en anderen filmden.

In New York leiden mensen vaak met hun werk. Hier was geen uitzondering: ik hoorde talloze ingenieurs debatteren over welke technologiebedrijven het beste (en slechtste) waren om voor te werken.

Ik vond een stoel en luisterde naar enkele gesprekken. Eén Amazon-ingenieur vertelde een Uber-ingenieur dat hij twijfelde aan OpenClaw, maar kwam omdat hij ruimdenkend was en van AI hield.

Gastheer Michael Galpert kwam het podium op om de avond in te leiden. Hij legde de korte geschiedenis van de meetups uit, die teruggaat tot de eerste ClawCon in San Francisco een maand geleden. Opvallende deelnemers aan dat evenement waren onder meer Marissa Mayer, Ashton Kutcher en de maker van OpenClaw Peter Steinbergerzei hij.

Ik hoopte dat Steinberger in New York zou verschijnen, maar dat lukte niet. (Hij heeft het waarschijnlijk drukker dan ooit, sinds kort lid geworden van OpenAI.)

“De mensen in deze zaal zijn waarschijnlijk geen ontwikkelaars; hun agenten zijn ontwikkelaars”, zei Galpert.

Galpert introduceerde Vincent Koc, een van de beheerders van OpenClaw. Het team heeft dinsdag 194 functies en oplossingen verzonden, zei Koc.

Sommige mensen grinnikten toen Koc verwees naar ‘normies’ die OpenClaw omarmden, inclusief Baby Keem en Andreas Taat (die er allebei over hebben gepost op X).

Dit was het moment waarop het geluid in de kamer ook begon toe te nemen. Degenen die geen plaats konden krijgen, waren aan het kletsen, waardoor het moeilijk te horen was.

Daarna volgde een reeks demo’s. Sommige waren echt fascinerend, zoals een onderzoeker die OpenClaw gebruikte om zijn muizenkolonie te beheren. Een andere presentator zei dat hij OpenClaw gebruikte papier handel met als doel uiteindelijk een passief inkomen te verdienen.

Enkelen hadden technische problemen, waardoor ze minder demo’s en meer presentaties van screenshots kregen. Velen hadden ook zin in advertenties, waarin ze hun product promootten en gratis tokens beloofden.

Ondertussen werd het steeds luider in de kamer. Galpert probeerde de mensen stil te krijgen, maar zei dat er geen luidsprekers waren voor de mensen achterin de kamer, dus hij kon het hen niet kwalijk nemen.

Toen ik het einde van de demo’s bereikte, keek ik om me heen.

Veel stoelen waren leeg. De mensen in de rijen voor en achter mij luisterden niet meer en begonnen met elkaar te praten.

Ik weet niet zeker of de mensen op zichzelf weggingen, maar dat ze zich bij de menigte voegden. Het evenement was bedoeld om te netwerken en andere AI-liefhebbers te ontmoeten; op een gegeven moment verloor het stil zitten en kijken naar demo’s zijn glans.

De laatste demo was mijn favoriet.

Het was meer een verklaring, zoals de kunstenaar Fiona Aboud ons over haar vertelde ouderschapsagent. Aboud is moeder van een 19-jarige tweeling. Haar OpenClaw is een ‘handhouder’ voor ouders, waardoor ze vragen kunnen stellen, voedingen kunnen volgen en grafieken kunnen maken.

Daarmee waren de demo’s voorbij. Ik liep wat rond, maakte een paar foto’s en vertrok.

In de trein naar huis zag ik mensen op X Vergelijk het met de begindagen van crypto. Dat leek me juist, dacht ik: alle opwinding en overdaad, verpakt in één heerlijk nerdy conferentie.