Toen ik dertig was, was ik de enige van mij drie broers en zussen die niet getrouwd was of een gezin stichtte. Op feestdagen en verjaardagen glimlachte ik er doorheen en werd ik de coole tante voor mijn nichtjes en neefje. Maar op Moederdag begon ik mezelf schrap te zetten.
Elk jaar gaf mijn moeder mij een kaartje waarop zoiets stond als ‘Fijne Moederdag van de hondHet was met niets anders bedoeld dan met liefde. Ze probeerde niet te bagatelliseren wat ik niet had; ze probeerde mij erbij te betrekken. Toch landde elke kaart als een kleine, onverwachte dolk.
Een herinnering aan het leven dat ik dacht te moeten leiden, maar dat niet was.
Ik heb altijd gedacht dat ik moeder zou worden
Mijn moeder legde vriendelijk uit dat ik een enorme invloed had op mijn nichtjes en neefjes. Dat ze tegen mij opkeken. Dat mijn honden bemoederen ook geteld. En in zekere zin had ze gelijk: ik was er nog niet klaar voor om het te accepteren. Ik hield heel veel van mijn honden – ze hielden me geaard en verantwoordelijk. Ik was op een zinvolle manier aanwezig in het leven van mijn nichtjes en neefjes, met tijd en energie om met ze te spelen.
De auteur wordt nu de coole tante en hondenmoeder. Met dank aan de auteur
Maar privé voelde iets nog steeds niet af. Ik had het me altijd voorgesteld Ik zou moeder zijn – een auto vol kinderen van en naar sportpraktijken rijden. In plaats daarvan was ik de grootste fan van de kinderen en woonde ik elke hockey- of voetbalwedstrijd bij die ik maar kon. In die levensfase voelde het alsof ik aan de buitenkant stond van een wereld die ik voor mezelf wilde. Jarenlang heb ik twee waarheden tegelijk vastgehouden: dankbaarheid voor wat ik had, en verdriet voor wat ik niet had.
Die spanning werd in de loop van de tijd langzaamaan zachter – door perspectief en door de realiteit van het ouderschap van dichtbij te bekijken in plaats van naar de gepolijste versie in mijn hoofd. Die begrijp ik nu Moederdagkaarten anders. Ik zie het grote hart van mijn moeder voor wat het is en altijd is geweest: haar manier om te zeggen: ‘Jij doet er toe. Jij hoort erbij. Jouw leven telt ook.’
Ik zag de voordelen die er waren zonder kinderen te hebben
Toen ik ooit aan een vriend toevertrouwde dat mijn enige spijt in het leven was geen kinderen krijgen‘, zei hij: ‘Ja, maar kijk eens naar alles wat je hebt gedaan. Als je kinderen had gehad, had je die dingen misschien niet kunnen doen.’ Zijn opmerking veranderde iets. Voor het eerst stond ik mezelf toe in te zien dat het niet krijgen van kinderen zowel voordelen als verliezen met zich meebracht.
Mijn broers en zussen zijn geweldige ouders en hun kinderen floreren. Maar zelfs als alles goed gaat, volwassen kinderen opvoeden brengt een constante laaggradige stress met zich mee: zorgen over hun geluk, carrière, relaties, gezondheid en de wereld die ze erven. Er is een altijd aanwezig verantwoordelijkheidsgevoel dat nooit volledig verdwijnt.
Ik geef veel om het geluk van mijn nichtjes en neefjes, maar ik draag niet hetzelfde gewicht. In plaats daarvan leef ik met een andere reeks afwegingen. De gevolgen van mijn beslissingen zijn alleen voor mij. Die vrijheid heeft mij in staat gesteld mijn opleiding voort te zetten en risico’s te nemen die ik misschien niet had genomen door kinderen op de eerste plaats te zetten, zoals: mijn fulltime baan opzeggen om een tv-piloot af te ronden, in mijn laboratorium duiken en een nieuwe droom najagen: het bezitten van een quarter horse-redding en meedoen aan reining.
Ik kan ja zeggen tegen kansen die onpraktisch zouden zijn voor iemand die jongleert met schoolkalenders en collegegeldrekeningen.
Ik ben de coole tante
En ik mag nog steeds opkomen voor de kinderen van wie ik hou. De coole tante zijn blijkt een eigen vorm van ouderschap te zijn – op afstand, zonder dagelijkse verantwoordelijkheid maar met echte invloed. Mijn rol is lichter, maar niet onbelangrijk. Onlangs besloot mijn nichtje naar dezelfde universiteit te gaan waar ik mijn diploma behaalde. Voordat ze vertrok, zei ze tegen me: “Ja, de invloed van de tante is reëel.” Het werd terloops gezegd, maar het raakte diep. Het bewijs dat aanwezigheid geen ouderschap vereist. Dat het modelleren van een nieuwsgierig, creatief en onafhankelijk leven net zo vormend kan zijn als het afdwingen van regels of het betalen voor een universitair diploma.
Er schuilt een vredige opluchting in het loslaten van de versie van volwassenheid waar ik ooit schuldgevoelens over had omdat ik die niet had bereikt: die aanhoudende verwachting van een conventioneel gezinsleven.
Ik denk nog steeds aan het leven dat ik ooit wilde. Maar ik zie het niet langer als het leven dat ik niet heb kunnen leiden. Het is gewoon één van de vele paden. En degene waar ik nu mee bezig ben – honden, dromen, creatieve risico’s – voelt opzettelijk aan. Ik heb die Moederdagkaarten bewaard omdat ze me eraan herinneren dat ik de allerbeste moeder heb. Het heeft tientallen jaren geduurd voordat het haar woorden en geloof in mij volledig omarmde, maar nu ik dat gedaan heb, weet ik: er is meer dan één manier om te koesteren, meer dan één manier om er toe te doen, en meer dan één manier om een volwaardig leven op te bouwen.
