Ik bezocht Rikers Jail Kitchen: dit is wat mij het meest verraste

Nadat we de anderhalve kilometer lange brug waren overgestoken, passeerden we drie beveiligingspoortjes. Ik was verrast om te horen dat veel chef-koks uitsluitend op vertrouwen openbaar vervoer om naar het werk te gaan, vaak twee of meer uur onderweg.

Eenmaal binnen AMKC gingen we door metaaldetectoren. Dit gebouw heeft sinds 2023 geen gevangenen meer vastgehouden. Het was een griezelige wandeling van tien minuten door de stille, schijnbaar eindeloze gangen.

Mensen in hechtenis wassen de afwas, duwen karren en eten serveren.

Ze mogen geen overtredingsboetes hebben. Ze moeten een gevangenisstraf uitzitten voor niet-gewelddadige overtredingen en toestemming hebben gekregen van het voogdijmanagement om hier te mogen werken.

Er zijn hier geen open vuren. Ze koken kip erin rotisserie-ovens.

Ik was geschokt toen ik zag hoeveel gerechten chef-koks helemaal opnieuw maakten. Tartaarsaus begon als mayonaise en augurken. Peppersteak, een favoriet onder gedetineerden, begon als blokken bevroren rundvlees.

In de keuken voelde het nog steeds als een gevangenis. Ik voelde de camera’s overal.

Bewakers hielden de gevangenen in de gaten en controleerden elke binnenkomende zending voedsel op smokkelwaar. Ze fouilleerden gedetineerden voordat ze de keuken binnengingen, en opnieuw voordat ze vertrokken.

Messen worden ter bescherming aan kettingen gehangen. Wanneer een kok het mes op een andere locatie nodig heeft, moet er een bewaker van kantoor komen om het te ontgrendelen en te verplaatsen.

De chef-koks vertelden me dat het in het begin ongemakkelijk voelde, de ketting langs hun handen schuurde, maar uiteindelijk raakten ze eraan gewend.

Toch zeggen ze dat het lastig kan zijn. Ik zag hoe een chef-kok de ketting op zijn plaats worstelde voordat hij een groot bevroren blok rundvlees aansneed.

Zelfs dingen die ik normaal gesproken niet als gevaarlijk zou beschouwen, zoals blikjes sperziebonen, worden als potentiële bedreigingen behandeld. Chef-koks zijn verplicht ze onmiddellijk weg te gooien.

Blikken gaan in wagens en deksels gaan in een gekooide vuilnisbak. Agenten vertelden ons dat ze overal voorzichtig mee moeten zijn. Zelfs kleine stukjes plastic, hout en metaal kunnen in wapens worden veranderd. Dat geldt ook voor lepels en pollepels.

Wanneer een chef-kok een pollepel of garde nodig heeft, moet hij een bewaker vragen om een ​​doos op kantoor te ontgrendelen.

Ik moest er aan denken hoe vervelend dat moet zijn. “Zijn voor de veiligheid”, herinnerden de chef-koks me eraan.

Chef-kok Ageda maakte grapjes en lachte met me mee. Hij leek niet gefascineerd door de gevangenen in de keuken. Hij zei dat hij geen vrienden kan zijn met de mensen in hechtenis omdat hij weet waarom ze hier zijn. Maar hij zei dat hij ze allemaal met respect behandelt.

In een e-mailverklaring aan Business Insider zegt het Department of Corrections dat “gewelddadige incidenten in onze keukens uiterst zeldzaam zijn.”

Nadine Leach was chef-kok voordat ze bij Rikers werkte. Ze is een van de gedetineerden die toestemming heeft gekregen om voedselkarren naar de wooneenheden te duwen.

Op het moment van filmen verdiende Leach $ 1,45 per uur. Zij is geld sparen voor haar kleinkinderenvertelde ze mij.

Leach heeft langer in de keuken gewerkt dan wie dan ook en werkt naar keuze 56 uur per week, zei ze. Ze noemt de keuken haar ‘heiligdom’ omdat ze niet het gevoel heeft dat ze in de gevangenis zit terwijl ze daar werkt.

Maar zelfs in haar toevluchtsoord klopten agenten haar, samen met alle andere mensen die in hechtenis zaten, vóór hen eten bezorgen naar de wooneenheden.

Het ene moment vertelt Leach me over haar kleinkinderen en haar doelen als ze vrijkomt. Dan dringt de realiteit door en staat ze tegen de muur.

Ze zegt dat ze begrijpt dat de agenten hun werk doen en dat zij haar tijd neemt. Ze leven in twee verschillende werelden.

Een diner bestond bijvoorbeeld uit gegrilde kip of pepersteak, die heerlijk rook.

De dag dat ik er was, stonden pastasalade en tonijn op het lunchmenu. Het zag er niet bijzonder smakelijk uit, maar het was veel beter dan ik had verwacht. Er waren meerdere groenten, van koolsalade tot de bieten.

In 2024 vertelde een vertegenwoordiger van het Department of Corrections aan de gemeenteraad dat elke maaltijd ongeveer $ 9 kost.

In oktober 2019 stemde de gemeenteraad van NYC om Rikers voorgoed te sluiten, daarbij verwijzend naar jaren van geweld en onbeheersbare omstandigheden. De deadline om alle gevangenisoperaties op het eiland te staken was 2027.

Uit een rapport uit 2025 van de Independent Rikers Commission blijkt echter dat de stad die deadline waarschijnlijk niet zal halen. Een strafrechtverslaggever met wie ik sprak, zei dat 2031 waarschijnlijker was.

Het is duidelijk dat dit een gevangenis is. Ik wist dat het moeilijk zou worden om het leven in Rikers te zien. Aan de ene kant hielp het gemak van de chef en de officieren mij te ontspannen. Maar het was duidelijk – dat net onder de oppervlakte sluimerde – dat er een constante bereidheid bestond voor het worstcasescenario.

Het leek wel een enorme olifant in de kamer. We lachten met de chef-koks en praatten met Leach over haar kleinkinderen, maar ik ben nooit vergeten waar we waren. Ik kon de camera’s voelen. Ik kon altijd een agent in mijn ooghoek zien.

Ik liet Rikers achter met de vraag hoe chef-koks en officieren elke avond terugkeren naar hun normale leven. Kunnen zij die alertheid van zich afschudden?

Ik ging weg terwijl ik aan Leach dacht, en mijn hart zonk mij in de schoenen. Elke seconde wordt ze bekeken. Elke keer dat ze een kamer verlaat, wordt ze geklopt.

Toch blijft ze positief ingesteld en vertelt ze me dat ze van plan is een restaurant te openen als ze vrijkomt. Een doel dat ik hoop dat ze bereikt.