Dit zoals verteld-aan-essay is gebaseerd op een gesprek met Christoffel Mannino45, een auteur die in juni 2025 met zijn vrouw en twee jonge kinderen verhuisde van Middletown, Delaware, naar Swieqi, Malta, een eiland in de Middellandse Zee van slechts 200 vierkante kilometer groot. Het gesprek is geredigeerd voor lengte en duidelijkheid.
Tijdens de pandemie werkte ik destijds als freelancer en was ik een artikel aan het schrijven artikel over “wereldonderwijs.” Ik had er nog nooit van gehoord en ik begon deze mensen over de hele wereld te interviewen, en dit zijn gezinnen die net met hun kinderen de wereld rondreisden.
Mijn vrouw en ik hadden allebei in het buitenland gewoond, en we vonden het een geweldig idee, en we zeiden dat als we ooit uit de pandemie zouden komen, we zoiets met onze kinderen zouden willen doen.
We waren al lang van plan om iets mondiaals te gaan doen en hebben in 2024 een proefrit gemaakt. We hebben een maand in Ierland doorgebracht om een aantal dingen uit te testen en te zien hoe de kinderen het deden.
Mannino en zijn gezin verhuisden in juni 2025 naar Malta. Met dank aan Christopher Mannino
Wij hebben er ook over geleerd verschillende soorten wereldonderwijs.
Er zijn veel mensen die in principe onderweg thuisonderwijs geven en gewoon van plaats naar plaats verhuizen. Er zijn mensen die in een elke maand een ander land – sommige mensen die om de week verhuizen.
En dan is er nog het tegenovergestelde, dat meer op ons lijkt. We hebben onze kinderen nodig om naar school te gaan – ze hebben wat structuur nodig. Wij willen reis de wereld rondmaar heel, heel langzaam.
We hadden rond september 2024 de beslissing genomen dat we een land gingen zoeken. De allereerste vraag was: waar kunnen we legaal werken?
Als u Amerikaans staatsburger bent, kunt u voor 90 dagen naar Europa gaan. Dat is prima, maar A, je brengt niet echt inkomen mee, en B, dan moet je na drie maanden weg.
Er zijn een aantal landen over de hele wereld, zoals Malta, waar je dat kunt doen kan een digitale nomade zijn. We werkten al volledig op afstand, dus moesten we gaan onderzoeken waar we een visum konden krijgen.
Mannino verliet de VS in de hoop zijn kinderen ‘wereldonderwijs’ te geven. Met dank aan Christopher Mannino
Omdat onze kinderen nog heel jong zijn en wat angstproblemen hebben, besloten we dat we naar een land wilden gaan waar Engels een officiële taal was. Die lijst wordt ineens kleiner. We hebben een heleboel familie in Europa, dus besloten we ons op Europa te concentreren; de lijst wordt nog kleiner. En dan wilden we ergens met mooi weer.
Op dat punt ben je op het punt vrijwel alleen Malta.
Ik geef volledig toe dat we niets over Malta wisten. Mijn eerste reis naar Malta was in april 2025, met alleen ik en mijn zoon om onze huurwoning veilig te stellen. Dat was de eerste keer dat ik voet op Malta zette. Mijn vrouw en dochter bleven in Amerika en ik herinner me dat ik voor de verhuizing erg zenuwachtig was. Zullen ze het überhaupt leuk vinden?
We besloten dat we, in het ergste geval, daar een jaar zouden blijven en het zouden uitproberen. En wat uiteindelijk gebeurde was het tegenovergestelde.
Wij zijn er dol op. We wisselen momenteel van visum. Daarna zullen we hier nog zeker drie jaar blijven.
De cultuur van Malta is anders dan waar ook ter wereld
Malta heeft een heel andere cultuur dan waar we ook zijn geweest. Het is heel anders dan de foto’s laten lijken. Op de foto’s lijkt het een beetje Italiaans, maar het is helemaal geen Italië. Er zijn nog veel meer invloeden uit de Engelsen, de Arabieren en uit Noord-Afrika.
Ik denk dat Malta een interessante mix van achtergronden heeft; historisch gezien is het oud – het op een na oudste vrijstaande bouwwerk op aarde staat hier op Malta – maar nationaal gezien is het erg jong. Malta is pas vijftig jaar een onafhankelijk land.
Valletta, Malta. carmengabriela/Getty Images
Het is een zeer vriendelijke plek. Het is zeer gezinsgericht en kent uw behoeften, en dat waarderen we enorm. Overal waar je gaat, is het van: “Heb je extra hulp nodig voor je kinderen, of heb je dit of dat nodig?”
De steun, de hoeveelheid kinderactiviteiten, de hoeveelheid kindvriendelijke dingen overal, het voelt echt anders.
Het is ook een langzamer tempo. Mijn ouders kwamen afgelopen weekend uit Ierland op bezoek en we hadden het over hoe het met ons gaat en over ons werk. Ze keken naar mijn vrouw en mij en zeiden: “Jullie zijn nog niet gewend aan de Maltese balans tussen werk en privéleven.”
We werken veel, en we proberen die mentaliteit te bereiken waarin het oké is om minder te doen.
De kleine omvang van het land maakt het gemakkelijker om meer met mijn gezin te doen
Een ander cultureel ding dat hier anders is, gaat over afstand.
De afgelopen zeven maanden heb ik geen auto gehad, wat echt raar is. Om ergens te komen, loop ik of neem ik de bus. Je kunt overal gemakkelijk rondreizen zonder auto.
In de VS reden we vroeger 20 minuten om naar de supermarkt te gaan. Als ik hier een rit van twintig minuten beschrijf, is de mentaliteit van: “Oh man, waarom ga je zo’n lange rit maken?”
We hebben veel geprobeerd in de Verenigde Staten. Ik denk dat een deel ervan gewoon de afstand was. Toen we in Delaware woonden, was een van onze favoriete plekken om naartoe te gaan de dierentuin. De dichtstbijzijnde echt goede dierentuin was de Philadelphia Zoo. Dat is iets meer dan een uur rijden, wat op dat moment dichtbij voelde.
Achteraf gezien was de hoeveelheid tijd die we besteedden aan het bereiken van plaatsen veel. Het zorgde ervoor dat we dingen wat minder wilden doen.
Hier hebben we echt geprobeerd ons best te doen om veel gezinszaken te doen.
Toen mijn ouders kwamen, gingen we naar een gigantisch kindermuseum. We waren bij het aquarium. We stonden op de top van het hoogste gebouw van Malta.
Toen mijn zoon jarig was, charterden we een boot en gingen we dolfijnen kijken direct aan de Middellandse Zee, en vervolgens naar deze zeegrotten. We dachten gewoon bij onszelf: dit is zo anders.
Mannino is van plan om minimaal drie jaar op Malta te blijven. Met dank aan Christopher Mannino
Het is zo uniek om dit te mogen doen. Kort daarna was mijn vrouw jarig en ik heb een boot voor ons tweeën gecharterd. Ik wilde iets speciaals doen voor haar verjaardag, en we maakten een boottocht bij zonsondergang die ons naar een privéplek bracht om te gaan zwemmen. We aten bij zonsondergang in een baai.
We zeiden tegen elkaar: “Dit is niet de dingen die we vroeger konden doen.”
Verhuizen vergt wel wat moed en het is soms een beetje eng, alles wegdoen en je afvragen waar we in vredesnaam mee bezig zijn. Het kan echter echt de moeite waard zijn.
Mijn zoon en ik waren op de terugweg van een reis naar een grot uit de ijstijd, en we keken naar de botten en zo.
Tijdens de taxirit terug vertelde hij me hoe dankbaar hij was dat hij naar verschillende landen kon gaan en zoveel verschillende dingen kon zien. Ik voelde me zo gevalideerd. Ik had zoiets van: “Ja, je begrijpt wat we proberen te doen.”
