SIM-kaarten, de kleine stukjes plastic die sinds mensenheugenis uw mobiele abonneegegevens bevatten, staan op de rand van uitsterven. In een poging om ruimte te besparen voor andere componenten laten apparaatfabrikanten eindelijk het simkaartslot achterwege, en Google is de laatste die overstapt op ingebouwde simkaarten met de Pixel 10-serie.
Nadat ik eSIM lang had vermeden, had ik geen andere keuze dan dat te doen waag de sprong toen het tijd was om de nieuwe telefoons van Google te beoordelen. En jongen, wat heb ik er spijt van.
De reis naar eSIM
Simkaarten bestaan in een of andere vorm al sinds de jaren negentig. Destijds waren het stukjes plastic ter grootte van een creditcard die veel ruimte in beslag namen in de onhandige telefoons van die tijd. Zij in de loop van de tijd afgeslanktdoor de miniSIM-, microSIM- en uiteindelijk nanoSIM-tijdperken. Een moderne nanoSIM is ongeveer zo groot als je pinknagel, maar de ruimte in smartphones is schaars. Dus nu is er eSIM.
De eSIM-standaard werd in 2016 geïntroduceerd en kreeg langzaamaan steun als secundaire optie op smartphones. In plaats van uw telefoonnummer op een verwijderbare kaart te bewaren, is een eSIM een programmeerbaar, niet-verwijderbaar onderdeel dat op de printplaat is gesoldeerd. Hierdoor kunt u meerdere simkaarten opslaan en ertussen wisselen in de software, en niemand kan uw simkaart uit de telefoon halen. Ze nemen ook de helft minder ruimte in beslag dan een verwijderbare kaart, en daarom zijn OEM’s begonnen met het laten vallen van het fysieke slot.
Apple was de eerste grote smartphonemaker die met de release van de iPhone 14 het gebruik van eSIM afdwong, en maakt gebruik van die ruimte. De internationale iPhone 17 met simkaartsleuf heeft een kleinere batterij dan de versie met alleen eSIM, maar het verschil bedraagt slechts zo’n 8 procent. Google maakte de sprong pas dit jaar met de Pixel 10-serie: de Amerikaanse modellen zijn alleen geschikt voor eSIM, maar ze hebben helaas niet meer dan de internationale versies.
Voorafgaand aan de dienst, Android kreeg ondersteuning op systeemniveau voor het downloaden en overbrengen van eSIM’s. Maar wat er ook mis kan gaan, het zal ook misgaan, en het is buitengewoon vervelend als eSIM misgaat.
Houd even vast voor ondersteuning
Er zijn tijden geweest dat ik bijna dagelijks tussen telefoons wisselde – dat was de aard van het beoordelen van telefoons toen er elke maand een tiental van uitkwamen. Nooit tijdens al die talloze apparaatwissels heb ik een probleem gehad met mijn simkaart. Als zodanig slaagde ik erin om jarenlang geen contact op te nemen met de ondersteuning van de provider.
In de drie maanden sinds Google mij dwong mijn fysieke simkaart op te geven, heb ik mijn eSIM slechts af en toe hoeven verplaatsen. Toch is mijn telefoonnummer twee keer in het ongewisse gebleven. De ingebouwde tools van Android werken beter dan vroeger, en ik kan niet zeggen wat verantwoordelijk is voor de eSIM-corruptie. Vervoerders zijn er echter zelf verantwoordelijk voor hoe vervelend dit is om dit op te lossen.
De eerste keer was ik ingelogd op de mobiele app van mijn provider (T-Mobile). Na een paar minuten heen en weer met ondersteuning, kon ik de app gebruiken om te authenticeren en een nieuwe eSIM naar de telefoon te laten pushen. Het was vervelend maar relatief pijnloos. De tweede keer dat een simkaartoverdracht zijwaarts ging, was ik niet ingelogd op de app en dat was een probleem.
