Al sinds ik klein was, heb ik er mijn missie van gemaakt om vrienden te vinden en de gemeenschap op te bouwen die ik wilde.
Als eerste een gesprek beginnen, nodig mensen uitof het organiseren van hangouts heeft mij altijd aangeboren gevoeld – het is iets waar mijn ouders ook prioriteit aan gaven, dus ik heb op jonge leeftijd de neiging tot ‘plannervriend’ opgepikt.
Ik begon met het hosten van mijn jaarlijkse Halloween-feest toen ik 11 was. Op de universiteit vond ik het altijd leuk om uitstapjes met vrienden te plannen na een lange week studeren. Hoewel het tegenwoordig moeilijker is om dierbaren te zien naarmate we ouder worden, doe ik mijn best om mijn huidige groepschats gaande te houden.
Nu ik echter bijna 30 ben, begin ik het gewicht te voelen van het initiatief nemen tot en plannen maken. Ze zeggen dat je niet uit een lege beker kunt schenken. Helaas was het water al lang geleden uit de mijne weggelopen.
Dus omwille van mijn eigen welzijn nam ik tijdelijk een pauze in het contact zoeken met dierbaren en het maken van plannen.
Nadat ik een stapje terug had gedaan, zag ik mijn vrienden veel minder vaak
Hoe graag ik mijn vrienden ook wilde zien, ik had niet langer de energie om altijd eerst te sms’en – en ik hoopte dat anderen de touwtjes in handen zouden nemen en een poging zouden doen om plannen te maken.
Toen ik me echter terugtrok uit mijn gebruikelijke rol, was ik behoorlijk teleurgesteld toen ik zag dat geen van mijn vrienden echt een stap verder ging.
Het was geen radiostilte: een paar mensen checkten hier en daar in, terwijl een paar vrienden het idee opperden om ‘iets te doen’, maar er nooit een plan voor uitvoerden. Het gevolg was dat ik een paar maanden mijn vrienden niet zag, afgezien van een keer op een bruiloft.
Ik begon het gevoel te krijgen dat er iets mis was met mij. Ik vroeg me af of ik een last was of te veel verwachtte van vrienden die al te veel op hun bord hadden.
Misschien voelde vriendschap meer integraal voor mij omdat ik niet echt een uitgebreide familie of partner heb waar ik terecht kan, maar ik kon het gevoel niet van me afschudden dat ik misschien gewoon geen belangrijk onderdeel was van het leven van mijn vrienden.
Ik besefte dat ik het maken van plannen miste
Een pauze nemen in het maken van plannen was belangrijk voor mijn welzijn, maar ik werd er niet gelukkig van. Sukhman Rekhi
In eerste instantie gaf het mij terugtrekken uit het maken van plannen tijd om voor mezelf te zorgen en prioriteit geven aan mijn behoeften, maar terugtrekken vormde ook één groot probleem: ik was niet gelukkig.
Ik geniet er echt van om te hosten, plannen te maken en mijn vrienden bij elkaar te brengen. Door deze dingen niet te doen, voelde het alsof er iets in mijn leven ontbrak.
Na een paar maanden ben ik begonnen het verzenden van inchecktekstenFaceTimes plannen en vrienden vragen om eten te halen en bij te praten. Ik voelde me meteen meer verbonden met mijn sociale kring, en het leek alsof de meeste van mijn vrienden blij waren om van mij te horen.
Toch zou ik willen dat het maken van plannen niet alleen op mij zou vallen. Ik begrijp dat mijn vrienden drukke agenda’s hebben en prioriteit moeten geven aan andere zaken, zoals werk, partners, ouder wordende oudersen hun eigen welzijn.
Maar door eerst een pauze te nemen van het sms’en, heb ik geleerd dat ik de gemeenschap enorm waardeer en minder energie hoef te besteden aan mensen die vriendschap niet op dezelfde manier zien.
Dat betekent niet dat ik minder van deze vrienden houd of dat ik nooit meer contact met ze zal opnemen om plannen met ze te maken. Het betekent echter wel dat het tijd is om te proberen een aantal eerlijke gesprekken te voeren met vrienden die ik graag meer op gang zou willen zien.
Het is ook tijd om wat minder moeite te doen in relaties die mijn energie zouden kunnen wegnemen, en om daar ruimte voor te creëren maak meer vrienden die net als ik prioriteit geven aan de gemeenschap.
Ik zou willen dat meer mensen begrepen welk werk het is om een plannervriend te zijn
Ik heb geleerd dat mensen – zowel planners als niet-planners – sociale wezens zijn en verbinding nodig hebben.
Als je plannervrienden net als ik zijn, vinden ze het misschien niet altijd erg om de persoon te zijn die de plannen maakt. Als u de planners en initiatiefnemers in uw vriendengroep laat weten dat hun inspanningen worden gewaardeerd, kunt u al een heel eind komen.
Het zou ook geen kwaad als niet-planners af en toe wat tijd nodig hadden om eerst de sms te verzenden of de hangout te plannen. Eén onderzoek uit 2022, gepubliceerd in de Tijdschrift voor persoonlijkheid en sociale psychologie en op basis van een reeks vooraf geregistreerde experimenten is gebleken dat mensen vaak onderschatten hoeveel zelfs een kort sms-bericht voor een ontvanger kan betekenen.
Vriendschappen vergen werk, vooral naarmate we allemaal ouder worden en nieuwe levensfasen ingaan. Ik begrijp dat iemand soms niet de bandbreedte heeft om contact op te nemen, of dat hij of zij verstrikt raakt in de ups en downs van het leven.
Dat gezegd hebbende, heb ik door een stap terug te doen geleerd dat mijn relaties weliswaar niet perfect 50-50 hoeven te zijn, maar dat ze ook niet 100-nul kunnen zijn.
