Ik ben gestrand in Puerto Rico en mijn carrière staat op het spel

Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Kaci Jane Hansen. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.

In de vroege ochtenduren van 3 januari^rdIk zette mijn koffers achterin een Uber en ging naar de luchthaven van San Juan na een Puerto Ricaanse nieuwjaarsviering met vrienden. Ze waren allemaal op de 2 vertrokken^nlmaar mijn vlucht was de volgende ochtend vroeg.

Er kwam een ​​sms binnen om mijn te zeggen vlucht was vertraagd met 360 minuten.

Toen ik eenmaal op het vliegveld aankwam, was het volkomen chaotisch. Mensen huilden en er was nauwelijks ruimte om te bewegen.

Ik besefte al snel dat mijn vlucht niet alleen vertraging had, maar dat zou ook niet zo zijn teruggaan naar New York die dag. Later werd bevestigd dat mijn vlucht was geannuleerd.

Ik werd 5 dagen later omgeboekt voor een vlucht

Ik heb Delta gebeld om te proberen mijn vlucht opnieuw boekenen kreeg via een geautomatiseerd gesproken bericht te horen dat het twee uur zou duren. Toen uiteindelijk een vertegenwoordiger aan de lijn kwam, werd het gesprek per ongeluk beëindigd. Ik belde terug en kreeg te horen dat ik negen uur moest wachten voordat ik iemand kon spreken.

Terwijl ik aan de telefoon wachtte, ging ik terug naar mijn hotel, waar ik snel ging slapen omdat mijn boeking nog niet was afgelopen. Maar toen ik wakker werd, moest ik uitchecken. Er stonden mensen en koffers in de lobby, iedereen probeerde een kamer te bemachtigen.

Delta heeft mijn vlucht omgeboekt naar donderdag 8 januari^emijn verjaardag, en vijf dagen nadat mijn oorspronkelijke vlucht had moeten plaatsvinden.

Uit nieuwsgierigheid heb ik even gekeken hoeveel het zou kosten een privévlucht charteren – het was ongeveer $22.000, wat voor mij duidelijk te duur is om te betalen.

Ik ben bang dat ik mijn baan verlies

Het is me gelukt boek een Airbnb tot donderdag. Ik had echt geluk dat ik ergens kon komen, want tijdens het zoeken verdween de beschikbaarheid steeds.

Hoewel ik me heel gelukkig voel dat ik een vlucht heb geboekt en een veilige plek heb om te verblijven, ben ik doodsbang voor de gevolgen hiervan voor mijn werk.

Het afgelopen jaar heb ik overal in de VS auditie gedaan voor een rol in een productie. Ik snap het. Het zou mijn grote doorbraak worden. Ik vertelde iedereen erover en plande mijn leven rond de opnames, die op 6 januari beginnen^e.

Ik zit nog steeds vast in Puerto Rico als het filmen begint.

Het productieteam zou me binnen twee seconden kunnen snijden. Het zou volkomen gerechtvaardigd zijn als ze dat deden. Dat zou betekenen dat een jaar van opofferen en eindeloos werken voor niets zou zijn geweest. En wat als ik nooit meer zo’n kans krijg om een ​​baan te doen waar ik zo hard voor heb gewerkt?

Niemand betaalt hiervoor – omdat ik vastzit in Puerto Rico – behalve ik.

Ik moet extra geld uitgeven en krijg geen vergoeding

Ik heb minstens $3.000 moeten betalen voor de extra vijf dagen hier. Dat is een hoop geld dat ik niet had kunnen uitgeven. Alles wat ik uitgeef, komt uit eigen zak; ik krijg het nooit vergoed.

En als ze mij uit deze rol laten vallen, komt mijn volgende salaris niet.

Elke keer als ik nadenk over de impact die dit uitstel in Puerto Rico zou kunnen hebben op de toekomst van mijn carrière, word ik angstig en huilerig. Ik probeer, ik probeer echt, om gevoel voor humor te hebben en er een positieve kant in te zien, maar ik heb er momenteel moeite mee.