Geleverd door Sinead Mulhern
- Sinead Mulhern verliet Canada achter zich voor een langzamer, beter betaalbaar leven in Ecuador.
- In plaats van goede voornemens in januari te stellen, begint ze nu elk jaar met een reis.
- Ze zegt dat reizen haar helpt erachter te komen wat ze het komende jaar wil.
In januari 2024 kwam ik aan bij een vriend boerderij in Costa Rica. Het was het begin van een verblijf van zes weken dat de aftrap gaf voor wat ik van plan was een jaar vol internationale reizen te worden. We maken een tussenstop thuis in Canada, en een reis naar Argentinië stond al op het programma.
Destijds besefte ik niet dat die reis, als ik verder zou gaan, stilletjes in de plaats zou komen Goede voornemens voor het nieuwe jaar helemaal.
Gedurende die zes weken nestelde ik me in landelijke ritmes. Ik werd net wakker toen het zonlicht goudkleurig werd en zag hoe groene papegaaien boven mijn hoofd zweefden. Ik bezocht een ranch waar de lokale bevolking op paarden reed en lasso beoefende. Ik rende steile landweggetjes op, at de beroemde chicharrón uit de streek (een succes) en probeerde een koe te melken (een kolossale mislukking).
De ervaring was fenomenaal. Maar op een avond, toen ik een simpele kookte maaltijd in San José, een steek van heimwee overviel mij. Ik merkte dat ik aan mijn gedachten dacht gekozen huis van Cuenca, Ecuador – de bekende parken, mijn appartement, mijn vaste hardlooproute.
Hoe meer ik erover nadacht, hoe duidelijker het werd: mijn reislust was bevredigd. Ik verlangde niet naar heruitvinding. In plaats daarvan was ik klaar om naar huis terug te keren.
Geleverd door Sinead Mulhern
Reizen onthult meer dan overhaaste oudejaarsdoelen
Die reis in januari zette de toon voor mijn jaar effectiever dan elke nieuwjaarsresolutie ooit gehad. Ik keerde helder terug naar Cuenca en bracht het jaar door met het verdiepen van mijn wortels daar. Ik maakte nieuwe vrienden, begon met Pilates en bouwde een routine op die eerder aardend dan rusteloos aanvoelde.
In voorgaande jaren had ik ambitieuze doelen gesteld op 1 januari, om ze weken later weer te laten varen – mistig door vakantieoverdaad en losgekoppeld van wat ik eigenlijk wilde.
Deze keer was anders. Door eerst afstand te nemen, stopte ik met de obsessie om ergens anders te beginnen en leerde ik het verschil herkennen tussen rusteloosheid en oprechte nieuwsgierigheid.
De reis was zo verhelderend dat ik besloot er een gewoonte van te maken. Ik nu een reis plannen aan het begin van elk jaar en wacht tot ik daarna over mijn doelen nadenk.
Geleverd door Sinead Mulhern
Vorig jaar betekende die reset tijd doorbrengen aan de kust van Ecuador. Ik huurde een kleine hut en concentreerde me op het schrijven van projecten. Ik ontwikkelde een lijst met verhaalideeën, schreef verschillende essays en verkocht ze in de loop van het jaar.
Nu ik afstand nam van mijn normale routine, kreeg ik perspectief – en een hernieuwde waardering voor het leven dat ik al had gekozen.
Er valt sterk te pleiten dat reizen een betere katalysator kan zijn voor het stellen van duidelijke doelen dan de desoriënterende neergang die volgt op een maand van sociale overbelasting, te hoge uitgaven, late nachten en zwaar eten.
Reizen realistisch houden
Als uw Resolutie 2026 is al verdwenen – en dat doen de meeste ook – het is misschien niet zozeer een disciplineprobleem als wel een timingprobleem. Het jaar is nog jong en duidelijkheid komt niet altijd op 1 januari.
Reizen is hoe ik het jaar begin met intentie, maar ik heb het niet over weelderige vakanties of luxe hotels. Tenzij je dat kunt betalen, in welk geval – ik vind dat geweldig voor je.
Reizen kan verheven of vergezocht aanvoelen als je het toelaat. Of het kan met een beetje creativiteit praktisch en betaalbaar zijn.
Tijdens mijn Costa Rica verblijfIk woonde samen met een vriend en verdeelde de kosten voor roadtrips. In Ecuador huurde ik een kleine hut voor $ 250 per maand.
Geleverd door Sinead Mulhern
Trektocht in Ecuador
Slechts enkele dagen nadat ik 2026 had verwelkomd, pakte ik trekkingstokken in mijn rugzak en stapte in een bus noorden van Ecuador.
Drie dagen lang trokken mijn broer en ik door kleine stadjes in de Andes, waarbij we door terrein liepen waar aardappelgewassen zich uitdagend vastklampen aan steile kliffen en vrouwen met frisse hoeden de kudden blatende schapen verzorgen. We klommen langs de rand van een kloof die dit deel van de Andes in tweeën deelt.
We passeerden ternauwernood iemand anders toen we op weg waren naar een vulkaan met diep in de krater een turkoois meer.
Ergens langs een groene heuvelrug kristalliseerde mijn focus voor het jaar. Ik wist dat ik meer hiervan nodig had – meer avontuur, meer natuur, meer uitdaging – en veel minder van wat niet in de buurt kwam.
Daarom doe ik het niet meer probeer mijn leven opnieuw uit te vinden op 1 januari. Ik laat het jaar eerst tot mij spreken. Tegen de tijd dat februari aanbreekt, jaag ik niet op goede voornemens, maar reageer ik op de duidelijkheid die ik al heb verdiend.
