Toen ik besloot om bij collega in te trekken ervaren mariniersde motivatie was praktisch. Ik wilde geld besparen en geloofde dat gedeelde militaire ervaring het samenleven eenvoudig zou maken. We begrepen discipline, teamwerk en opoffering. Ik ging ervan uit dat dit op natuurlijke wijze zou overgaan in het burgerleven.
Ik had het mis. Ik besefte al snel dat ik een huis vol met spullen binnenstapte onopgelost trauma – zoals ziekte, verslaving en echtscheiding.
Ik moest onmiddellijk mijn ego controleren. Ik moest beslissen of ik me terug zou trekken of een ondersteunende teamgenoot zou worden.
Gedeelde militaire ervaring betekent niet dat we mentaal allemaal op dezelfde plek zaten
In het leger worden normen opgelegd door de structuur. In het burgerleven verdwijnt die structuur. Hoewel we allemaal mariniers waren, bevonden we ons in heel verschillende levensfasen. Sommigen waren ooit op hun hoogtepunt geweest en bevonden zich nu op een dieptepunt. Anderen begonnen opnieuw met beperkte middelen.
Onze littekens kwamen niet overeen, en de onze ook niet coping-mechanismen.
Ik leerde snel dat kameraadschap alleen trauma niet geneest. Het ene moment steunden we elkaar en het volgende moment trokken we ons terug. Iedereen droeg zijn pijn anders, en soms voelde het huis er zwaar door.
Ik werd stiller en trok me lange tijd terug in mijn kamer. Ik had niet veel sociale contacten en ging zelden weg om te decomprimeren. Omdat ik omringd was door de worstelingen van anderen, werd mijn eigen neiging om onder stress te isoleren blootgelegd.
Ik besloot een leidende rol in huis op me te nemen
Toen ik er voor het eerst kwam wonen, ontdekte ik dat er veel regels waren die ik in huis moest volgen. Het herinnerde me eraan dat dit niet mijn plek was, hoeveel geld ik ook heb bijgedragen.
Ik had terug kunnen dringen, maar in plaats daarvan heb ik ervoor gekozen een leider te zijn en nederigheid te tonen. Ik begon met het doen van de niet-glamoureus werk: schoonmaken, koken, kamergenoten naar afspraken brengen en helpen hoe ik ook kon.
Ik probeerde me te concentreren op het gemakkelijker maken van ieders leven, inclusief dat van mij. Ik kreeg er niets voor terug, maar ik bleef toch mijn huisgenoten bedienen.
Deze aanpak heeft mij geholpen mijn isolement te verlaten. Ik accepteerde dat ik weer een eigen plek wilde, maar ik beschouwde deze periode eerder als voorbereiding dan als straf.
Ik heb geld bespaard, maar ik heb iets waardevollers geleerd
Terugkijkend was het leven in die omgeving zowel een roeping als een keerpunt. Zonder dat hoofdstuk zou ik mijn verhaal niet kunnen vertellen. We waren aan het rouwen, aan het herbouwen en leerden elkaar met heel weinig. Het dwong me om te vertragen, het ego los te laten en kracht opnieuw te definiëren.
Uiteindelijk heb ik geleerd dat leiderschap niet gaat over de luidste of sterkste persoon in de kamer zijn. Het gaat over geduld, aanpassingsvermogen en de bereidheid om te dienen zonder erkenning.
Het leven met mede-veteraan-mariniers heeft me niet alleen geld bespaard. Het heeft mij geleerd leiding te geven als alle structuur verdwenen is.
