Ik ben 39, en mijn pensioenplan is lukraak, chaotisch en bestaat niet op de grens. Ik schaam me hier erg voor, omdat ik beter zou moeten weten.
Mijn eerste baan na mijn studie was bij PBS, waar ik een TIAA-pensioenrekening op 22-jarige leeftijd. Ergens in de tussenliggende 18 jaar zijn de pensioenrekeningen bij PBS overgestapt van TIAA naar Fidelity. Ik krijg nu meldingen van beide, en het is verwarrend.
Na PBS werkte ik voor een PR-bureau dat zeker een 401(k)-planen ik heb er absoluut niet voor getekend. Daarna werkte ik bij Redbox, waar ik opnieuw geen pensioenregeling had.
Ik heb een kronkelig carrièrepad gehad, inclusief een periode van zes jaar als pandemie-tijdperk oprichter van startup het ontwikkelen van een nieuw technologieproduct voor boekenliefhebbers. Gedurende die tijd maakte ik me elke dag zorgen over geld, dus ik spaarde niets voor mijn pensioen.
Dus dat laat me achter met een reeks schaarse, ondergefinancierde pensioenrekeningen, spijt over het verleden en zorgen over de toekomst. Ik zit diep in het midden van wat ik ‘verlamming van de pensioenplanning’ noem.
Pensioen stond het grootste deel van mijn carrière niet op mijn radar
Ik heb mijn hele carrière afgestapt van pensioenplanning, om dezelfde reden dat ik mijn eieren niet heb ingevroren of plannen heb gemaakt voor welk aspect van de toekomst dan ook: vandaag is de enige dag die is beloofd.
Ik heb altijd geprobeerd in het heden te leven, omdat het aanmatigend voelt om de toekomst te plannen. En de toekomst voelde altijd heel ver weg, dus het was gemakkelijk om de planning uit te stellen, vooral toen ik twintig en dertig was.
Nu de veertig in het verschiet liggen, voel ik me nog steeds onzeker over de toekomst, maar ik beschouw mijn vermijdingsgedrag uit het verleden ook als een gedrag vol excuses en rechtvaardigingen. Ik realiseerde me plotseling: het feit dat ik niet weet hoe de dingen zullen aflopen, betekent niet dat ik geen plannen kan maken voor de toekomst.
Ik ben eindelijk begonnen met sparen voor mijn pensioen, maar ben nog steeds verlamd
Tegenwoordig werk ik fulltime bij een B2B PR-bureau en haal ik eindelijk het maximale uit mijn 401(k). Ik heb nu mijn totaal verdubbeld pensioensparen van mijn voorgaande 15+ jaar dienstverband bij bedrijven.
Maar ik heb nog steeds minstens twee, misschien drie, verschillende pensioenrekeningen. Ik weet dat ik ze allemaal moet combineren, maar ik weet niet waar ik moet beginnen of hoe ik dat het beste kan aanpakken.
Ik weet dat 401(k)s kunnen worden omgedraaid of opgerold, dus ik moet uitzoeken hoe ik deze bal aan het rollen kan krijgen, maar ik heb nog steeds moeite om de motivatie te vinden. Het voelt als een totale verlamming van de planning. Dit is mijn volgende grote hindernis.
Hoe denk ik over mijn toekomst?
Optimistisch gezien zou ik graag eind zestig zijn en met pensioen. Ik wil reizen, wandelen en vrijwilligerswerk doen. Ik stel me graag voor dat ik ontspan door boeken te lezen in mijn kleine, gezellige hoekje van een hut in de heuvels van een bos met uitzicht op een meer.
Maar realistischer gezien zie ik mezelf tot in de zeventig blijven werken, niet uit keuze maar uit noodzaak – en me aansluiten bij de groeiende gelederen van oudere Amerikanen die het zich niet kan veroorloven om te stoppen. Mijn huidige situatie doet me denken aan een beroemde zin van Joni Mitchell: “Ik hoop op de toekomst en maak me zorgen over het verleden.”
Ik heb spijt van een aantal van mijn keuzes uit het verleden, maar ik ga er nu mee aan de slag. Het schrijven van dit essay is mijn eerste stap uit de verlamming. Ik plan volgende week ook een afspraak met een financieel adviseur.
Ten slotte vertel ik mijn vrienden over mijn pensioenangst. Ik leer dat het toegeven dat ik overweldigd ben, mij niet tot een mislukkeling maakt; het maakt mij eerlijk. En eerlijk zijn is een goede eerste stap.
