‘Hunger Games’-scenarist Billy Ray schreef zijn eigen YA-roman

Billy Ray is doodsbang.

Of dat is tenminste wat de bekroonde scenarioschrijver zegt in reactie op de onschadelijk-tot-het-zielige interview-opener: “Hoe gaat het met je?”

Vreemd genoeg doelt hij niet op de toestand van ons land (hoewel hij vernietigend kritisch is geweest over zowel de Trump-regering als de Democratische Partij) of op de potentiële gevaren van kunstmatige intelligentie (die hij onlangs beschreef De tijden als “een kanker die zich voordoet als een winstcentrum”) of zelfs de staat van de box office in het nieuwe tijdperk van krimp in Hollywood (Ray schreef het inmiddels iconische, pro-cinema Nicole-Kidman-in-een-glimmend broekpak advertentie voor AMC.)

Nee, Ray is doodsbang omdat zijn eerste roman, een YA-dystopische versie van ‘Romeo en Julia’ genaamd ‘Burn the Water’, op het punt staat uit te komen. En hoewel hij weet hoe het is als een film ondermaats presteert, voelt dit heel anders.

“Als je een scenarioschrijver bent en een film schrijft en om de een of andere reden komen de mensen niet”, zei hij te midden van het geklets en de gesprekken in een koffieshop in West Hollywood, “je kunt je verschuilen achter de regisseur, je kunt je verschuilen achter de cast, je kunt je achter allerlei dingen verschuilen. Maar als je een boek schrijft en niemand koopt het, dan is er niemand om je achter te verschuilen.”

In ‘Burn the Water’ stelt Ray zich het Londen van 2425 voor, ongeveer 300 jaar nadat de poolijskappen zijn ingestort, waardoor het grootste deel van de wereld onder water kwam te staan ​​door een catastrofale gebeurtenis. In de onrust die volgde op ‘The Great Soak’ van 2100 werd in Londen een biologisch wapen afgeschoten, waardoor de bevolking verder werd gedecimeerd door zenuwgas en er twee krijgershuizen ontstonden die bekend staan ​​als de Rogues en de Crowns.

De Rogues en de Crowns voerden vervolgens drie eeuwen oorlog om de slinkende hulpbronnen van de half onder water gelegen stad. (De niet-aangesloten massa, bekend als de Habs, doet het grootste deel van het werk.) Het is voorspelbaar dat de levensverwachting dramatisch korter is geworden, zodat veel van de krijgers en hun kapiteins tieners en kinderen zijn. Inclusief Jule, topvechter voor de Crowns, en Rafe, haar tegenhanger voor de Rogues, die we ontmoeten op de openingspagina’s van het boek en al snel de door sterren gekruiste liefhebbers van het verhaal worden.

“Burn the Water” is voortstuwend en filmisch en schreeuwt om een ​​verfilming, wat niet verrassend is aangezien Ray een scenarioschrijver is en de kern van het verhaal begon als een film. Vijftien jaar geleden, zei hij, hoorde hij dat Greg Silverman, toenmalig hoofd van Warner Bros., op zoek was naar een nieuwe draai aan ‘Romeo and Juliet’. “Dus ik dacht: ‘Oké, wat als ik in de toekomst ‘Romeo en Julia’ zou doen; hoe zou dat eruit zien?'”

Zoals vaak gebeurt in Hollywood, bleek dat dit helemaal niet was wat Silverman had gewild, maar Ray was gehecht geraakt aan zijn idee en dus bleef het op de achterste plank van zijn geest staan, eerst als speelfilm, daarna als serie en ten slotte als roman.

Toen de Writers Guild of America twee jaar geleden staakte, dacht hij: ‘Als ik nu geen roman schrijf, zal ik dat nooit doen.’

Dus dat deed hij. Terwijl hij ook gastheer was van een door Deadline gesponsorde podcast genaamd ‘Strike Talk’, bracht Ray de zes maanden tussen het begin van de WGA-staking (2 mei 2023) en het einde van de overlappende SAG-AFTRA-staking (9 november) door met het leren schrijven van een roman.

Wat, zo blijkt, heel anders is dan het aanpassen ervan.

‘Ik had last van zo’n bedriegersyndroom’, zei hij. “Ik wist dat ik een scenarioschrijver was, maar ik dacht niet dat ik een romanschrijver was.”

Hij plaatste het in Londen om topografische redenen – ‘Ik had een stad nodig die op een eiland lag, zodat deze volledig zou worden afgesneden’ – en om historische redenen – ‘als eerbetoon aan Shakespeare.’

Dat eerbetoon strekte zich niet uit tot een lange monoloog; “Burn the Water” is bewust zuinig. Ray’s oorspronkelijke versie was inderdaad “erg mager – ik was zo bang voor saaie mensen, om pretentieus over te komen.” Toen hij het liet zien aan lezers die hij vertrouwde, zeiden ze tegen hem: ‘Dit is geen roman, het is een scenario in proza.’ Ze zeiden: ‘Je moet begrijpen dat jij in een roman de camera bent, de gezichten van de acteurs en de productieontwerper.’

Dus schreef hij nog een concept dat 50% langer en beschrijvender was. En hoewel het niet zijn bedoeling was een YA-roman te schrijven, realiseerde hij zich dat hij, door zijn personages een paar jaar jonger te maken dan hij ze aanvankelijk had bedacht, een jonger publiek kon bereiken.

‘Uiteindelijk wilde ik dat het een geschenk zou zijn voor jonge mensen, en vooral voor jonge vrouwen, over leiderschap,’ zei hij. “Ik heb zoveel tijd in de politieke ruimte doorgebracht en waar we het vaak over hebben, is dat jonge mensen zich zo machteloos en machteloos voelen; ze weten niet wat ze moeten doen. En ik wil dat ze weten dat ze de mogelijkheid hebben om leiding te geven.”

Met ‘politieke ruimte’ doelt Ray op het feit dat hij al bijna tien jaar als een soort politieke ruimte heeft gediend communicatie adviseur voor de Democratische Partij. “Toen Trump voor de eerste keer werd verkozen, wist ik dat ik iets moest doen dat verder ging dan het uitschrijven van cheques”, zei hij. Dat omvat onder meer het schrijven, of helpen schrijven, van toespraken en campagneadvertenties en meer in het algemeen het adviseren van gekozen functionarissen en kandidaten over “hoe je minder als een Democraat kunt klinken” om kiezers in het centrum aan te spreken. Momenteel werkt hij samen met 80 zittende leden van het Huis en de Senaat en nog eens 60 kandidaten.

“Stop met het uitsluiten van mensen van de partij”, zegt Billy Ray tegen de Democraten. “Het willen van veilige grenzen maakt je nog geen racist. Het bezitten van een wapen maakt je nog geen schoolschutter. Als je onzeker bent over vaccins, ben je nog geen platte aarde.”

(Genaro Molina / Los Angeles Times)

“Amerikanen zijn niet echt verdeeld”, heeft hij eerder gezegd en herhaalt hij nu. “Een meerderheid is het eens met het democratische standpunt over abortusrechten, minimumloon, gezondheidszorg, kosten van levensonderhoud en klimaatverandering.”

Maar de partij, zei hij, is zo bang geworden om iemand te beledigen dat ze meer tijd besteedt aan het discussiëren over het gebruik van voornaamwoorden dan aan het feit dat “in 1960 de gemiddelde leeftijd van een beginnende huiseigenaar 23 was; nu is dat 40. Praat daarover. Stop met het uitsluiten van mensen van de partij. Het willen van veilige grenzen maakt je nog geen racist. Het bezitten van een wapen maakt je nog geen schoolschutter. Als je onzeker bent over vaccins, ben je nog geen racist. plataarder.”

Wat Ray beschouwt als niet-onderzocht denken en diepgewortelde vooroordelen is, samen met een duidelijke waarschuwing over klimaatverandering, zeer aanwezig in ‘Burn the Water’. De oorlog tussen de Kronen en de Rogues woedt nog steeds 300 jaar na de gebeurtenis die deze aanvankelijk uitlokte en is in wezen zinloos; het is een zichzelf in stand houdende cyclus van geweld geworden die bijna volledig op clanidentiteit is gebaseerd. Omdat ik ben opgevoed om de tegenpartij te haten, simpelweg omdat zij Zijn Aan de andere kant kunnen Rafe en Jule aanvankelijk niet geloven dat hun liefde mogelijk is, laat staan ​​minder duurzaam.

‘Het is een politiek boek,’ zei Ray, maar hij streefde naar een gelijkwaardig evenwicht tussen liefde, geweld en politiek. “Als mensen het lezen, stel ik drie vragen: ‘Heb je je ooit verveeld? Ben je ooit in de war geweest? Denk je dat (die dingen) in evenwicht zijn?'”

Naast ‘The Hunger Games’ en de aankomende prequel ‘The Hunger Games: Sunrise on the Reaping’ heeft Ray niet veel YA-fictie gelezen. Toen hem werd gevraagd om ‘The Hunger Games’ te verfilmen, wist hij niet wat het was. “Ik vroeg het aan mijn kinderen – mijn dochter was 14, mijn zoon was 9 – en ze keken me aan alsof ik van de Mayflower was gestapt.”

In tegenstelling tot de meeste beginnende YA-romanschrijvers kon hij echter “een vroege versie naar Suzanne (Collins, auteur van de serie ‘The Hunger Game’) sturen en zij was enorm behulpzaam.”

‘Romeo en Julia’ is in veel opzichten een YA-toneelstuk, en liefde die sociaal opgelegde obstakels moet overwinnen (ook die tussen soorten) voedt een groot deel van het genre, net als werelden die verwoest en verdeeld zijn door futuristische visies op de huidige realiteit die tot het uiterste zijn doorgevoerd. Ray zegt dat hij voor de apocalyps over het water heeft gekozen omdat dit het meest waarschijnlijke resultaat is van een ongecontroleerde klimaatcrisis, maar de echte slechterik van het stuk is het tribalisme: de Rogues en de Crowns maken een slechte situatie liever erger door elkaar te vermoorden dan zich te verenigen in een poging grotere problemen op te lossen.

Zelfs met zijn ijzersterke schrijfreferenties, waaronder een Oscar-nominatie voor ‘Captain Phillips’, lijkt hij oprecht verrast dat hij een lucratieve deal van twee boeken met Scholastic heeft binnengehaald; hij heeft de tweede al geschreven in wat hij hoopt een trilogie te worden.

“We zullen moeten zien hoe deze het doet.”

Als het goed gaat, wil hij ook graag een trilogie van films zien.

Geen televisie?

‘Misschien,’ zei hij. “Maar ik wil doen wat ik kan om films te helpen.”

Zoals een modernere meester dan Shakespeare ooit schreef: ‘Heartbreak voelt goed op een plek als deze.’