College is voor nieuwe ervaringen, en voor veel studenten gaat het daarbij om illegale middelen. Misschien is het een ongezonde afhankelijkheid van koffie en Red Bull, misschien is het iets kleins minder legaalmaar als er één moment in je leven is dat geschikt is om te experimenteren, dan is het wel dat moment.
Dat maakt het ook perfect setting voor coming-of-age-filmsdie gedijen aan de vooravond van de volwassenheid, waar identiteiten echt vorm krijgen. Van Dierenhuis naar Pitch Perfectkun je op een campus elk verhaal vertellen. Dat is nog nooit zo waar geweest als in het geval van Pizzafilmhet regiedebuut van Nick Kocher en Brian McElhaney, beter bekend onder de verzamelnaam BriTAnick.
De plot is simpel: een paar beste vrienden, het wilde kind Jack (Gaten Matarazzo) en zijn bezorgde kamergenoot Montgomery (Sean Giambrone), besluiten hun verdriet te verdrinken door pillen te slikken die uit hun plafond vallen en moeten naar beneden gaan om pizza op te halen voordat hun ergste nachtmerries uitkomen. Het uitgangspunt is misschien gemakkelijk te omschrijven, maar dat is dan ook ongeveer alles. Terwijl de substantie hun psyche overneemt, worden ze gedwongen meerdere fasen te ondergaan, waarbij elke fase zijn eigen probleem oplevert via verschillende sciencefiction-tropen.
Het resultaat is bijna een episodische stoeipartij door de zwakke vriendschappen die je op de universiteit sluit, verteld in de taal van bekende sci-fi- en fantasy-stijlen, inclusief exploderende hoofden, tijdloops, body swapping, voltron-achtige body-samenvoeging, waarheidsserums, vierde muur-breaks en meer dat we hier niet durven te bederven.
“Ik was gefascineerd door die nummer één, een script als dit bestaat, dat het echt is. Er komen originele komedies aan”, vertelt Gaten Matarazzo Omgekeerd. “Het eerste dat in me opkwam bij het lezen van het script was dat er één (struikelen op school) reeks binnenkwam Springstraat 21maar dan anderhalf uur, wat mijn favoriete onderdeel is Springstraat 21.”
Afgezien van de zijsplitsende humor is dit eigenlijk een van de meest vakkundig gemaakte sciencefictionfilms van de afgelopen jaren. Elke fase van de reis geeft meer invulling aan het verhaal en is vanuit logisch oogpunt volkomen logisch (of zoveel logisch als een stoner-komedie moet zijn). Maar Pizzafilm is geen komische film waarin een sci-fi-twist is ingebouwd; de sci-fi is slechts een natuurlijk verlengstuk van de komedie zelf.
“Als je een komisch idee tot het uiterste wilt doorvoeren, moet je vaak uit de realiteit breken”, vertelt McElhaney Omgekeerd. “We zeggen vaak: ‘Oh, laten we het gewoon doen. Laten we zeggen dat deze persoon nu kan teleporteren’, omdat het op die manier grappiger is. Het brengt je naar een plek waar je op komische wijze naartoe wilt. Dus waarom zou je daar niet heen gaan?” Zo wordt de pizzabezorging gefaciliteerd door een op lof beluste robot, ingesproken door Bobby Moynihan, en worden de RA’s van de slaapzalen een geheime politie die vastbesloten is een technologisch plan te bedenken om het selectieproces van de slaapzaal te manipuleren.
De cast bevindt zich in een unieke positie om zo’n uniek verhaal te verwerken. Matarazzo’s sci-fi-stamboom is duidelijk, aangezien hij onlangs een decennium waarin hij Dustin speelde, heeft afgerond Vreemdere dingen. Ondanks dat fans schreeuwen om een geheime vervolgafleveringdat is helemaal niet aan de orde, hoewel Matarazzo zijn eigen ideeën heeft voor meer verhalen. “Ik zou de extra aflevering van willen hebben Vreemdere dingen Het wordt een flessenaflevering waarin we ons samen voorbereiden op een grote missie”, zegt Matarazzo. “Misschien staan we op het punt om met onze voertuigen de ondersteboven in te gaan, en dan is de hele kern ervan: ‘Oh mijn God, we zijn vergeten te tanken.’ Denk aan die aflevering van Vrienden waar ze vast komen te zitten bij die rustplaats? Zo.”
Gaten Matarazzo en Sean Giambrone zijn perfect gecast als twee zeer verschillend onrustige eerstejaars.
Hulu
Zelfs Giambrone maakt technisch gezien deel uit van een sciencefictionfranchise. Hij was te zien in een promovideo voor de Galactische Starcruiserde inmiddels ter ziele gegane Star Wars-thema “meeslepend” hotel. Als ik dit tegen Giambrone zeg, licht Matarazzo’s gezicht op. “Sean, was je dat?!” ‘ vraagt hij ongelovig, terwijl hij met zijn vuist balt als zijn castmate het bevestigt. “Nu kan ik niet meer terug naar de ruimte!” Giambrone klaagt. “De hyperdrive, ik mocht hem ‘slaan’, het was zo cool. Hij was nog in aanbouw toen ik er was, maar het was zo’n coole ervaring.” De jaloezie is duidelijk op Matarazzo’s gezicht te zien terwijl hij luistert en roept: ‘Ik heb nooit moeten gaan!’
Het is dat enthousiasme dat er doorheen straalt Pizzafilm. Dit zijn jonge acteurs die dol zijn op het fantastische genre, maar er ook oprecht enthousiast over zijn om er de draak mee te steken. Neem bijvoorbeeld de fase van de reis waarin de waarheid wordt verteld, waarin elk personage wordt gedwongen zijn ziel bloot te leggen terwijl hij vastzit in een kamer met een RA, gespeeld door cabaretier Caleb Hearon (ja, Hearon is 31, maar zijn personage had een ‘gap-decennium’).
“Nu ik erover nadenk, moest er zoveel in die waarheidsvertelscène van Caleb zitten dat er niet in zat”, zegt Giambrone. “Ik hoop dat ze alleen de outtakes hebben uitgebracht”, voegt Matarazzo toe. “Het is goud. Hij is een genie. Hij is gewoon een absolute gamechanger.”
Sciencefiction is overal aanwezig Pizzafilmzelfs tot aan de robot die de titulaire pizza brengt.
Hulu
In die scène onthult Lizzy (Lulu Wilson) dat ze iets in haar tas heeft dat er absoluut niet mag zijn – het mag niet bedorven worden, maar wat je ook denkt, het is waarschijnlijk erger. Maar hoe belachelijk het ook is, het is ook ongelooflijk herkenbaar. “Ik heb een vriend die een verhaal heeft dat erg lijkt op het verhaal van Lizzie,” onthult Matarazzo. “En wat echt grappig is, is dat deze vriend van mij me dit verhaal vertelde voordat ik dit script las. Ik kan niet wachten tot ze deze film zien. En dan kan ik zeggen: ‘Weet je nog dat je me vertelde dat je hetzelfde deed?'”
Pizzafilm is een sci-fi-album met de grootste hits, geschreven door twee van de grappigste geesten die vandaag de dag werken, maar geen enkele grap voelt overbodig, zelfs niet wat er in Lizzy’s tas zit. “Hoe meer callbacks er zijn en hoe meer cross-overs, hoe beter”, vertelt Kocher Omgekeerd. “En het is zo stressvol en zo vervelend omdat je misschien een geweldig idee hebt voor een terugbelactie, maar de opzet werkt niet vanzelf. Maar ik denk dat het zo de moeite waard is als het op een bevredigende manier terugkomt.”
Als een pizza na een zware lesweek is deze film fris, een beetje toegeeflijk en, belangrijker nog, bevredigend – of je nu op zoek bent naar een nieuwe stoner-komedie of een compleet waanzinnig sci-fi-avontuur.
