Kan iemand de Hollywood-studio’s alsjeblieft vertellen dat ze moeten stoppen met het opnieuw maken van de Amerikaanse films van Paul Verhoeven. (Als ze Echt Als ik een van zijn profane Europese aanbiedingen opnieuw wil maken, zou ik bijna morbide nieuwsgierig zijn naar hun kijk op Zijn Queer Nun-drama “Benedetta.Kijk maar eens naar ‘RoboCop’ uit 2014, een hervertelling die zowel de persoonlijkheid als het satirische tintje mist van de originele sciencefiction-actieklassieker uit 1987 van de Nederlandse filmmaker. En gezien hoe scherpzinnig Verhoeven herwerkte de roman “Starship Troopers” van Robert A. Heinlein tot een wrange filmische lampoon van fascisme en militarisme heeft het niet veel zin om die eigenschap vanuit artistiek perspectief te vernieuwen.
‘Total Recall’ uit 2012 is slechts een verder bewijs dat Verhoevens producties in de Verenigde Staten met rust gelaten moeten worden. Geregisseerd door Len Wiseman (de opzichter van de ‘Underworld’-franchise) en toegeschreven aan scenarioschrijvers Kurt Wimmer (‘Equilibrium’) en Mark Bomback (‘Dawn of the Planet of the Apes’), is de sci-fi actiethriller met Colin Farrell in de hoofdrol zo gepolijst en zorgvuldig verpakt als je van een dergelijk creatief team zou verwachten. Het is ook behoorlijk oppervlakkig; de actiescènes zijn glanzend maar laten geen blijvende indruk achter, terwijl de personages en thema’s nog veel meer ontwikkeling zouden kunnen gebruiken. De man, de mythe, de legende Roger Ebert zelf beoordeelde het hoger dan de meeste andere critici, maar zelfs hij schreef in zijn recensie dat het “(hem) nooit emotioneel raakte” zoals Verhoevens “Total Recall” uit 1990 deed.
Verhoeven was daarentegen minder liefdadig. Spreken tijdens een Q&A na een vertoning van zijn eigen “Total Recall” in 2012 (via SchermRant), beweerde de filmmaker dat een van de producenten van de remake zijn originele versie “cheesy of zoiets” had genoemd, eraan toevoegend dat Farrell het (opnieuw, naar verluidt) op dezelfde manier als “kitscherig” had beschouwd in een interview. “Dus ik durf te zeggen dat zijn versie niet goed was”, legde Verhoeven uit.
Waarom Total Recall van Paul Verhoeven beter is dan de remake
Ter verdediging: de “Total Recall” uit 2012 is geen verf op basis van cijfers. Overigens verschilt de film van Paul Verhoeven uit 1990 aanzienlijk van het eigen bronmateriaal, namelijk het korte verhaal van Philip K. Dick uit 1966 ‘We Can Remember It for You Wholesale’. Het belangrijkste wat ze gemeen hebben? Ze beginnen allemaal met een gemiddelde Joe genaamd Douglas (Douglas Quaid in de “Total Recall” -films, maar Douglas Quail in het verhaal van Dick) die besluit valse herinneringen in zijn hersenen te implanteren in een toekomst waarin dat daadwerkelijk mogelijk is. Behalve dat het blijkt dat deze ‘fantasieën’ gebaseerd zijn op echte herinneringen die uit Douglas’ geest zijn gewist. Of zijn ze dat?
Beide versies van ‘Total Recall’ onderzoeken, net als het verhaal van Dick, hoe de versie van onszelf die we aan de wereld presenteren kan verschillen van wie we ‘werkelijk’ zijn, in die mate dat het niet alleen moeilijk maar ook gevaarlijk wordt om het verschil niet te herkennen. Dit is waar de film van Verhoeven een groot voordeel heeft ten opzichte van de remake: omdat Arnold Schwarzenegger hier Douglas Quaid speelt, en zijn grootse avontuur veel van dezelfde elementen heeft als de gemiddelde filmische machtsfantasie met in de hoofdrol de Austrian Oak, is de hele film zowel een meta-commentaar op zichzelf als een eenvoudige genrefilm. Het opnieuw opstarten heeft gewoon niet die extra betekenislaag.
Bovendien komt ‘Total Recall’ uit 2012, net als ‘RoboCop’ uit 2014, saai en generiek over in vergelijking met Verhoevens gekke kunstenaarschap. De originele film onderzoekt tirannie en bedrijfsonderdrukking op basis van een fantastische visie van Mars, bevolkt door gemuteerde onderklassen, tot leven gebracht door fantasierijk productieontwerp. en ongelooflijke niet-CGI-effecten. Met zijn op de aarde gebaseerde verhaallijn en gegronde dystopische setting is de reboot van “Total Recall” echter tot op zekere hoogte “realistisch”. Wie zou over zoiets fantaseren?
