Je hebt waarschijnlijk nog nooit een glas Russische mousserende wijn gedronken. Misschien wist je niet eens dat zoiets bestond. Als dat het geval is, denkt Michail Nikolajev dat je iets misloopt.
Hij is een van de zonen van Nikolaev & Sons, een wijnproducent in de Russische regio Krasnodar, vlakbij de Zwarte Zee.
“Als je op zoek bent naar een soort champagne die niet in de Champagne is gemaakt, heb je uiteraard de Britse opties, heb je Noord-Italië en heb je ons”, vertelt hij me, aan een tafel in het stijlvolle restaurant van de wijngaard.
Zijn vader startte het bedrijf twintig jaar geleden. Als ik buiten het Toscaanse bezoekerscomplex sta dat nu in het midden staat, zie ik overal om me heen heuvels bedekt met rijen wijnranken.
Ze zijn gespecialiseerd in mousserende wijn, van de variëteiten Chardonnay en Pinot Noir, en volgen de traditionele productiemethode, waarbij de wijn rijpt op dode gistcellen, bekend als “lees”.
Enkele van de weinige overgebleven druiven na de oogst in de Nikolaev & Sons-wijngaard
Grote ambitie
Champagne en veel Engelse fizz worden op dezelfde manier gemaakt, vandaar de vergelijking van Mikhail.
“Ik weet dat het misschien een beetje pretentieus klinkt, maar klimatologisch gezien hebben we het potentieel om tot de meest sprankelende regio’s van de wereld te behoren”, zegt hij vol vertrouwen.
Internationale erkenning zal echter nog even moeten wachten.
De Russische invasie van Oekraïne heeft hieraan een einde gemaakt, met sancties die de westerse exportmarkten hebben afgesloten.
Maar hoewel het conflict de groei in het buitenland heeft beperkt, heeft het in eigen land het tegenovergestelde effect gehad, waar sancties de Russen hebben gedwongen meer binnenlandse wijnen te kopen om hun dorst te lessen.
Nikolaev & Sons produceert momenteel 60.000 flessen mousserende wijn per jaar, maar is van plan dat tegen 2032 te verdubbelen om aan de groeiende vraag te voldoen.
“Op dit moment is het moment waarop we potentieel aanzienlijk kunnen groeien”, zegt Mikhail. “Ik denk dat er niet echt een soort pet is.”
Patriottische druk
Tien jaar geleden vormden lokale wijnen een kwart van de Russische markt, maar nu zijn ze goed voor bijna tweederde van alle verkopen, nadat sancties de beschikbaarheid van buitenlandse wijnen verminderden en deze een stuk duurder maakten.
Het Kremlin heeft zich ook beziggehouden met een patriottische impuls voor lokale producten, om de economische gevolgen van de sancties te helpen compenseren.
Je ziet het in de schappen van de supermarkten, waar Russische wijnen nu domineren en zwaar worden gepromoot.
Maar zijn ze eigenlijk wel goed? Als de sancties zouden worden opgeheven, zou de Europese import dan zijn toppositie terugwinnen? Hoe vergelijken de twee?
Vaten wijn in de wijngaard
“Als we het hebben over wijnen op de massamarkt, is er geen verschil”, vertelt Denis Rudenko, lid van de Russian Sommelier Society.
Hij is al 25 jaar sommelier en heeft de transformatie van de lokale wijnindustrie gevolgd.
Rusland heeft nog niet veel ‘verzamelobjecten’, maar hij denkt dat dit binnen de komende twintig jaar wel eens het geval zou kunnen zijn. Dat is tenminste de theorie.
Tijd om het eens te testen…
In een chique wijnbar in Moskou hebben we een blinde proeverij georganiseerd: een Russische Riesling (wijn nummer één) versus een Duitse Riesling (wijn nummer twee). Welke geven gokkers de voorkeur?
“De tweede”, antwoordt onze eerste vrijwilliger, niet zeker waarom.
Nog een slokje… “Het is lichter”, zegt ze.
Haar keuze wordt geëvenaard door een man aan de volgende tafel, maar om verschillende redenen.
“De tweede heeft meer genuanceerde smaken”, zegt hij na zorgvuldig overleg. “De eerste is zuurder.”
Nog een tafel erbij, en het is weer hetzelfde.
“Ik hou van de geur van de eerste”, zegt een vrouw met blond haar, “maar ik geef er de voorkeur aan hoe de tweede smaakt, die is zachter.”
Een overwinning voor de westerse wijn dus. Drie-nul. Het wijnpatriottisme gaat maar zo ver, zo lijkt het.
