Hoe regisseur Tamra Davis ‘The Best Summer’ vond in een doos met video’s uit de jaren 90

Er zijn veel verschillende benaderingen voor het maken van een tourfilm die het leven van muzikanten onderweg vastlegt. Misschien concentreer je je op de hoogtepunten van prestaties of de verveling van het reizen, de anonieme backstage-kamers en eindeloze vliegtuigen, bussen en hotelkamers. Maar wat als je dat allemaal heel leuk laat lijken?

‘The Best Summer’, geregisseerd door Tamra Davis, dat vanavond op Sundance debuteert in de Midnight-sectie, is geworteld in een doos met videobanden die de filmmaker begin vorig jaar vond tijdens de evacuatie van de branden in de buurt van haar oude ouderlijk huis in Malibu. Hoewel ze nu gescheiden zijn, deelt Davis het terrein nog steeds met Michael Diamond, beter bekend als Mike D van de groep Beastie-jongens. Op die banden stonden beelden die Davis eind 1995 en begin 1996 maakte terwijl de band door Australië en Azië toerde en affiches deelde met onder meer Sonic Youth, Foo Fighters, Pavement, Beck, Rancid, the Amps en Bikini Kill.

“Ik had gewoon altijd een camera in mijn handen”, zei de 64-jarige Davis in een interview eerder deze week. “Ik identificeer mij als filmmaker. Het is normaal dat ik een camera in mijn hand heb. Mensen denken er niet lang over na. Het is zo onopvallend.”

Een paar dagen voordat Davis met haar vriendin, buurvrouw en coproducent Shelby Meade naar Park City, Utah zou rijden, zaten de twee op de patio in de achtertuin van Davis’ huis in Malibu (het overleefde de branden prima) terwijl een paar honden door de tuin renden. Als ze een havik boven haar hoofd ziet vliegen, roept Davis een van haar twee zoons op om de paar rondzwervende kippen op te pakken.

“The Best Summer” brengt een vleugje nostalgie uit de jaren 90 naar het festival. Bikini Kills Kathleen Hanna en Sonic Youth Kim Gordon Van beide wordt verwacht dat ze ook de vertoning bijwonen.

Een rode draad voor de film is dat Davis en Hanna leden van de bands interviewen en hen een standaardreeks vragen stellen, waaronder hun favoriete kleur, wat ze lezen en wat hun persoonlijke motto is, voordat Hanna in lastigere concepten over prestaties en persoonlijkheid komt, en die dingen schijnbaar in realtime voor zichzelf uitzoekt.

“Met Mike heb ik zoveel gefilmd – elke keer als ik met hen op pad ging”, zegt Davis. “Dus ik had heel veel Beastie Boys-spullen. Ik wist niet dat ik al die andere dingen had. Ik filmde Foo Fighters en Beck and Pavement, ik wist niet dat ik daar ook maar iets van filmde. Ik keek ernaar en ik zag: oh mijn god, ik ben zo ijverig: Oh, ik kan maar beter Pavement kopen. Kijk.”

Ten tijde van de tournee was Davis onlangs klaar met het regisseren van ‘Billy Madison’, waarmee de filmcarrière van Adam Sandler werd gelanceerd. Nadat hij muziekvideo’s had gemaakt voor talloze bands, waaronder velen op de tournee, regisseerde Davis ook Drew Barrymore in de noir-remake ‘Guncrazy’ uit 1992 en Chris Rock in de rap-mockumentary ‘CB4’. Ze zou Dave Chappelle regisseren in ‘Half Baked’ en Britney Spears in ‘Crossroads’, en uitgebreid werken aan documentaires, waaronder ‘Jean-Michel Basquiat: The Radiant Child’, waarin ze in 2010 Sundance speelde.

Ten tijde van de Australische tournee in “The Best Summer” waren Davis en Diamond pas getrouwd en er hangt een huwelijksreissfeer van zonnige zoetheid in de procedure. De bands spelen voor een groot publiek tussen veel speelse ontmoetingen door.

Dankzij manager John Silva, die met een aantal van de bands in de film samenwerkt, kon Davis het proces van het verkrijgen van toestemming starten en de lastige kwesties van muziekrechten ontwarren. Ze moest elke individuele band de film laten zien om hun goedkeuring te krijgen.

“De enige mensen van wie ik noten wilde, waren de bands”, zegt Davis. “Ik werk de hele tijd met Netflix, Paramount of wat dan ook, zoals al die dingen. Ik kan dat briefje niet krijgen en het vervolgens naar de band vertalen. Maar als Adam (Horovitz van de Beastie Boys) een briefje had of als Kim (Gordon van Sonic Youth) een briefje had, zou ik die aantekeningen maken. En ik voelde me zo trots om hun briefje te doen en te zeggen: ‘Klaar, dat heb je.’ Daarom wilde ik er zeker van zijn dat het uit eigen middelen gefinancierd zou worden, omdat ik er zo controle over kon uitoefenen. Het zou zomaar tussen mij en de kunstenaar kunnen zijn. Ik ben de enige die de aftiteling doet.”

In samenwerking met redacteur Jessica Hernandez wilde Davis het losse gevoel van de originele beelden behouden, inclusief hoe ze vaak hele nummers in één opname opnam, waarbij haar camera van de ene muzikant naar de andere bewoog, zoals je ze natuurlijk vanuit het publiek zou kunnen bekijken. Het rauwe geluid komt uit de ingebouwde microfoon van haar camera. Er moest wat extra postproductiewerk worden gedaan aan de interviewbeelden, maar de audio van de concertbeelden is voor het grootste deel ongewijzigd, zegt ze.

“Het is alsof je naar een herinnering kijkt”, zei Davis. “En vooral voor mij was het opnieuw bekijken ervan als een ‘Black Mirror’-aflevering waarin je teruggaat en iemand zegt: zo zag het er op dat moment uit vanuit jouw gezichtspunt. Dat was jouw ervaring.”

Het is iets dat Davis van andere bandleden heeft gehoord nadat hij hen de film had laten zien. “Adam zei dat het voelde alsof ik in zijn hersenen reikte en die herinnering eruit haalde”, zegt ze. “Hij realiseerde zich niet dat iemand het filmde. Dus tegen hem zei hij: hoe wist je dat die herinnering in mijn hoofd bestond?”

Thurston Moore, Kim Gordon, Kathleen Hanna, Tobi Vail, Tamra Davis en Alfredo Ortiz in de documentaire ‘The Best Summer’.

(Mike Diamant)

Davis had Hanna eerder in de Sonic Youth-video opgenomen voor hun nummer ‘Bull in the Heather’ uit 1994 en in een korte film genaamd ‘No Alternative Girls’, dus de twee kenden elkaar al. Maar ze hielden elkaar vast tijdens de tour, namen het informele project van de interviews op zich en verzamelden openhartige en onthullende momenten met Gordon, Dave Grohl van Foo Fighters, Thurston Moore van Sonic Youth, Stephen Malkmus van Pavement en anderen.

“Het werd een soort vriendschap die je op een zomerkamp hebt”, zegt Davis. ‘(Hanna) zegt, ik was zo blij dat jij en ik dezelfde energie hadden toen we alleen maar meisjes waren die de kleedkamers van mensen binnengingen: ‘Oké, we zijn hier om je te interviewen.’ Wij verveelden ons gewoon. We probeerden iets te doen te krijgen.”

Het was Diamond die Davis voorstelde om in de aftiteling “Starring Kathleen Hanna” te vermelden, vanwege de buitensporige rol die zij in de film speelt. Een ander hoogtepunt van ‘The Best Summer’ is wanneer Hanna Horovitz interviewt. De twee zouden in 2006 trouwen, en hun momenten samen in de film hebben de energie van een rom-com-meet-cute.

“Ze is zo bazig en ze is erg vooruitstrevend”, zei Davis. ‘En ik ben ook behoorlijk bazig, maar zij zegt alleen maar: ‘Kijk, dit is hoe het zal gaan.’ En juist haar vragen zijn zo goed. Toen ik het echt begon samen te stellen, vond ik dat allemaal geweldig. Ik denk dat ik, voordat ik het haar liet zien, haar een paar keer een sms heb gestuurd en dacht: ‘Kathleen, ik ben deze film aan het maken en jij bent er helemaal mee bezig.’ En ze zei: ‘Ga ik me schamen?’ En ik heb zoiets van: ‘Nee, je zult dit geweldig vinden.’

Thurston Moore en Kim Gordon van de band Sonic Youth, zoals te zien in de documentaire ‘The Best Summer’.

(Tamra Davis)

Eén ding dat opvalt bij het bekijken van de concertbeelden is het gebrek aan mobiele telefoons; de alomtegenwoordige schermen die je tegenwoordig bij shows in het publiek ziet, bestonden nog niet.

“Ik denk dat er een authenticiteit in zit”, zegt Davis. “Als ik naar mijn vrouwelijke artiesten en de artiesten in deze film kijk, vind ik het geweldig hoe ze zichzelf presenteren en hoe gelijk ze lijken met de mannen. Ik voel gewoon die open acceptatie van iedereen. Ik weet dat mijn kinderen die wereld echt leuk vinden. Als je een hele video ziet en ze zijn niet aan het knippen, dan zit daar authenticiteit in. Nu hebben we nooit die ervaring van hoe dat is, om die connectie met de band te hebben – en ze zijn ook met jou verbonden.”

Nu er een paar mogelijke speelfilmprojecten in het verschiet liggen, heeft Davis gewerkt aan een memoires, die momenteel gepland staat om volgend jaar uit te komen, met anekdotes over de tijd dat ze als tiener naar Italië ging en zag hoe Federico Fellini ‘City of Women’ opnam of zich een weg baande om Francis Ford Coppola te schaduwen toen hij ‘One From the Heart’ uit 1981 maakte.

Als vrouw die in de jaren negentig als regisseur in Hollywood werkte, kreeg Davis niet veel keuzemogelijkheden en ze had vaak het gevoel dat ze het beste moest maken van wat er beschikbaar was.

“Soms zeggen mensen: oh mijn God, het is geweldig dat je ‘Billy Madison’ mag regisseren, je mag Chris Rock regisseren in ‘CB4’ of ‘Half-Baked’ met Dave Chappelle. Dat is wat mij werd aangeboden”, herinnert ze zich. “Dit waren onbekende cabaretiers. Ze hadden nog nooit een speelfilm gemaakt. Als meisje krijg je dat wat er wordt aangeboden. Maar hoe maak je daar dan iets bijzonders van? Ik vond die jongens de grappigste mensen die ik ooit in mijn leven heb ontmoet. Dus regisseer ik als een fan.”

Het is een doelverklaring die Davis heeft geleid, zelfs terwijl ze heen en weer pingelt tussen een enorme hoeveelheid tv-werk, van ‘P-Valley’ tot de tv-versie van ‘High School Musical’.

“Ik word de beste kijker voor die show”, zegt ze. “En dus ben ik het niet die mijn stijl aan hen opleg. Ik waardeer hoeveel ik daarvan houd, van wat ik voor me zie. En probeer die beste versie over te brengen.”

Het opnieuw bezoeken van de jaren 90 tijdens het maken van “The Best Summer” is een positieve ervaring voor Davis geweest, een ervaring waarvan ze hoopt dat deze ook bij anderen zal resoneren, niet alleen als een leuke tourdoc die een heel specifieke tijd opnieuw bezoekt, maar ook als herinnering aan de dingen die klein, persoonlijk en handgemaakt kunnen zijn.

“Ik denk dat het spannend is voor jonge filmmakers om te zien dat er op het festival een film is die door één persoon is opgenomen”, zegt ze. “Het geeft je het gevoel dat je niet alles nodig hebt om een ​​film te maken. Eén persoon kan een film maken. Ik vind dat inspirerend.”

“En dan ben ik als vrouw op leeftijd ook opgewonden dat je een film in Sundance kunt krijgen, dat je carrière nog niet voorbij is”, voegt ze eraan toe. ‘Ik had altijd het gevoel: ‘Oh, je bent te jong.’ Dan is het: ‘Je bent te oud.’ Voor mij was het nooit het juiste moment. Maar ik had het gevoel dat het mijn tijd was, dus je moest het gewoon blijven doen.