Hoe ontwerp je een portfoliocarrière die werkt: deze Renaissance-vrouwen laten zien hoe het moet

Gabriela Flax bracht het eerste deel van haar carrière door in de technologiesector als productmanager. En hoewel elke dag anders en gevarieerd was, waren er aspecten die haar burn-out veroorzaakten.

“Ik heb altijd erg genoten van het product marketing aspect van mijn werk”, zegt ze. “Ik vind het erg leuk om met eindgebruikers te praten over ‘Hé, dit is hoe dit ding je helpt’ en hoe je dat kunt verwoorden.” Ze kon er echter niet zoveel aan werken als ze had gewild.

Tegelijkertijd was Flax in de twintig, woonde in Londen en was gestopt met het drinken van alcohol. Ze begon haar reis op sociale media te plaatsen en te praten over bars en plaatsen die niet-alcoholgerelateerd waren.

Flax herinnert zich: “Hoe vaker ik dat deed, hoe meer merken contact met me opnamen en zeiden: Hé, we willen graag met je samenwerken. Er komt een evenement aan – zou je willen komen praten over hoe het is om als twintiger in Londen te leven en niet te drinken?”

In de weekenden en nachten organiseerde Flax evenementen en creëerde veel door gebruikers gegenereerde inhoud voor merken. Ze kon haar creatieve kracht en passie voor marketing uitoefenen, terwijl ze ervoor betaald kreeg. Uiteindelijk verliet ze haar technische baan om een ​​carrière na te streven die nu algemeen bekend staat als een portfoliocarrière: waarin individuen hun brood verdienen met meerdere projecten en inkomstenstromen. Tegenwoordig blijft ze evenementen en marketing doen voor merken van niet-alcoholische dranken, naast haar loopbaancoachingsbedrijf, Pivot School.

Geld verdienen op meerdere manieren is niet nieuw. Maar in een landschap waar nevenactiviteiten, kluswerk en freelancecontracten de norm zijn geworden soms nodigHet carrièretraject van Flax is dat wel wordt steeds gebruikelijker.

Een oplossing voor burn-out

Flax streefde een portefeuillecarrière na omdat ze zich opgebrand voelde in haar fulltime technische baan. Hetzelfde kan gezegd worden over Anna MacKenzie, die hetzelfde gevoel had over het feit dat ze oprichter was. Na een carrière in beauty en technologie, was MacKenzie medeoprichter van een succesvol, bekroond podcast- en evenementenbedrijf. Maar als een “multi-gepassioneerd generalist‘, MacKenzie voelde zich uiteindelijk opgebrand.

“Als oprichter moet je absoluut alles in een merk en bedrijf stoppen”, zegt ze. “Ik voelde echt de wens om meerdere dingen te doen. De reden dat ik de overstap maakte naar een portfoliocarrière, waar ik op dat moment de taal niet voor had, was dat ik op zoek was naar iets dat het midden hield tussen werknemer zijn en oprichter zijn.”

Een portefeuillecarrière, legt MacKenzie uit, stelt haar in staat de vrijheid te behouden flexibiliteit en controle over haar verdienpotentieel. Maar in tegenstelling tot het feit dat je een oprichter was, vereiste het niet “de verantwoordelijkheid om een ​​merk op te bouwen, een bedrijf op te bouwen en aannemers of een team te hebben.”

Tegenwoordig omvat de werkopzet van MacKenzie het adviseren van startende beauty-startups over hoe ze bij grote retailers als Sephora terecht kunnen komen, het begeleiden en verkopen van digitale producten die mensen begeleiden bij het opbouwen van dit soort carrières. Dat doet zij ook fractioneel werk voor technologiebedrijven: dat is wanneer een professional op hoog niveau zijn expertise aan een bedrijf levert en zich op tijdelijke, contract- of projectbasis bij een team voegt. Dit is iets anders dan een consultant, die doorgaans meer een adviserende rol speelt en niet vaak ingebed is in een team.

Maar als Snel bedrijf behandeld in een eerder verhaal over deze tendenshet nastreven ervan kan de attributen hebben van drukte cultuur. Scott Sonenshein, hoogleraar management aan de Rice University, zei dat zelfstandige portfoliocarrièremakers moeite kunnen hebben met het stellen van grenzen als het gaat om de werkdruk. Hij legde uit: “Je zou het gevoel kunnen hebben dat je altijd moet werken, omdat er meer geld te verdienen valt door extra opdrachten aan te nemen, in tegenstelling tot wat je zou doen als je fulltime voor een traditionele werkgever zou werken.”

Een gevoel van controle kunnen behouden

Voor Tracie Sponenberg gaat het voorkomen van burn-out over het bewust omgaan met haar schema werkomgeving.

De voormalige HR-executive coach, keynote speaker en consultant beleeft wat zij ‘een van de drukste maanden van haar leven’ noemt. Toch voelt ze zich nog lang niet in de buurt van een burn-out. Een paar dagen lang kan ze een reisje maken naar South Carolina en werken terwijl ze uitkijkt over de oceaan. Dat soort dingen, legt ze uit, ‘helpen echt’.

Net als Flax kreeg Sponenberg tijdens haar carrière in het bedrijfsleven (in het geval van Sponenberg, in de nasleep van de pandemie) een burn-out. Maar sinds ze alleen is, kan ze er vanaf blijven. De beslissing om dit werk te doen, legt ze uit, “en of ik daarin slaag of faal is aan mij.” Dat gevoel van controle, zegt Sponenberg, zorgt ervoor dat dat eerder als een ‘enorme opluchting’ dan als een zware last voelt.

Voor Flax is dat gevoel van controle uiterst cruciaal geweest voor het behoud van een portefeuillecarrière. Ze is zich ervan bewust dat hoe de hare er nu uitziet, in de toekomst kan veranderen en evolueren.

“Ik denk dat dat het leuke is”, zegt ze. “Als er vandaag één onderdeel werkt, heb je, omdat jij degene bent die er de leiding over heeft, ook het vermogen om dat deel van de motor uit te zetten.” Als er bepaalde activiteiten zijn die geen weerklank vinden, legt ze uit: “Ik hoef niet aan iemand toestemming te vragen om daarmee te stoppen.”

Engineering een vorm van stabiliteit

Zoals bij elke onderneming, brengt het nastreven van dit soort werk risico’s met zich mee.

Voor MacKenzie was dit als oprichter bekend terrein. Maar toen ze besloot een carrière in de portefeuille te beginnen, kreeg ze een lucratief contract binnen, dankzij haar uitgebreide netwerk dat ze had opgebouwd tijdens haar zakelijke carrière en vorige zaken. Hierdoor kon ze de tijd nemen om te experimenteren en te ontdekken wat ze vervolgens wilde doen. Het hebben van dat soort financiële zekerheid zonder de stabiliteit van een voltijdbaan is iets waar MacKenzie prioriteit aan blijft geven.

“Tot op de dag van vandaag heb ik altijd één betrouwbare inkomstenstroom gehad. Of dat nu een klant of een product is, ik weet zeker dat we genoeg inkomsten zullen binnenhalen om mijn leven te dekken”, zegt ze.

Het hebben van deze structuur kan ook helpen voorkomen dat individuen zichzelf in een positie brengen waarin ze voortdurend verkopen, wat een recept kan zijn voor burn-out. Hoewel Flax beweert dat geen enkele contractrol volkomen veilig is, is het heel anders om een ​​freelancer te zijn waarbij je elke dag je diensten moet pitchen dan een contractant te zijn met twee fractionele banen die er een beetje bij schrijven.

Wat er nodig is om te slagen

Voor sommigen kan dit ook een tijdelijke regeling zijn. Het kan ook een manier zijn om een ​​carrière op te bouwen rond een verandering van levensstijl. MacKenzie gelooft dat het een structuur is waar nieuwe ouders van kunnen profiteren, vooral voor degenen die zeer bekwaam zijn.

“Er is een inherente flexibiliteit als het gaat om de manier waarop je je carrière ontwerpt en structureert”, zegt ze. Ze gelooft ook dat het een strategische manier is voor mensen om hun carrière buiten het werk voor de klant om te schalen.

Maar het is geen regeling die voor iedereen geschikt is, althans niet voor de lange termijn. Flax zegt dat ze veel verschillende archetypen portfoliocarrières heeft zien uitproberen. En in die tijd heeft ze mensen met vergelijkbare persoonlijkheidstypes en motivaties zowel zien floreren als worstelen.

De bereidheid om uw risicotolerantie te verbeteren

Een van de belangrijkste dingen die volgens haar van cruciaal belang zullen zijn, is de bereidheid tot risico. Je moet iemand zijn die “het proces van instabiliteit beschouwt als iets dat ze kunnen gamen (en) kunnen overwinnen”, legt Flax uit. Als mensen haar vertellen dat ze dit pad willen bewandelen, moedigt ze hen aan om dat alleen te doen als ‘je dat niet doet, je zal wegvreten’.

In veel gevallen vereist dit ook dat je jezelf op de voorgrond plaatst, netwerkt en je persoonlijke merk opbouwt. “Als dat niet een activiteit is die je bereid bent te ondernemen, is het niet onmogelijk, maar het zal het wel moeilijker maken”, zegt ze.

Als je geen hoge tolerantie voor risico’s hebt, maar toch deze weg wilt inslaan, zegt Flax, “moet je die spier willen versterken.” En dat kan al beginnen als u nog in uw zakelijke baan zit. Misschien doe je vrijwilligerswerk voor een project dat de potentie heeft om groot te mislukken. Of misschien zoekt u naar microvoorbeelden in uw persoonlijke leven waarbij u meer aan risico’s kunt worden blootgesteld.

Je kunt ook gewoon de sprong wagen en kijken hoe je reageert. Flax stelt echter voor om een ​​back-upplan te hebben waar je naar terug kunt keren als je besluit dat dit niets voor jou is.

Zelfbewustzijn en duurzaamheid

Uiteindelijk vereist het behouden van een portefeuillecarrière voor de lange termijn een goed gevoel van zelfbewustzijn.

Sponenberg weet bijvoorbeeld waar ze goed in is (en waar niet). Toen ze haar bedrijf startte, wist ze dat cold calling en traditionele bedrijfsontwikkeling niet haar sterkste kant waren. “Wat ik wel weet, is mensen helpen en heel nuttig zijn en advies geven”, legt ze uit. En vanwege haar jarenlange HR-carrière in de productie en distributie klopten bedrijven bij haar aan voor hulp. Daarom heeft ze hard gewerkt om voor hen de aanspreekpunt te zijn als ze een probleem met mensen hadden.

Flax zegt ook dat het begrijpen van uw werkstijl en het daarop afstemmen van uw portfoliocarrière ook belangrijk is. Dit type structuur is volgens haar “geweldig voor mensen die uit meerdere koppeltekens bestaan, die zo verschillende interesses hebben en die verschillende delen willen uitoefenen. Maar wees je er heel bewust van als het wisselen van context je een whiplash gaat bezorgen”, zegt ze.

Flax raadt aan dat u zich in het begin zeer bewust moet zijn van het aantal componenten dat u introduceert. Op deze manier “voel je je niet overweldigd door het ecosysteem dat je zelf hebt opgebouwd”, legt ze uit. “Het kan uit twee delen bestaan ​​die heel verschillende delen van je hersenen beschadigen”, zegt ze. “Het hoeft er niet uit te zien als een web.”

Accepteren dat het niet voor iedereen geldt

En als blijkt dat het niet iets is dat je kunt (of wilt) volhouden, beweert Flax dat het geen schande is om terug te gaan naar een negen-tot-vijf-systeem.

“Het is prima om een ​​baan in het bedrijf te hebben die je rekeningen betaalt en waar je van geniet”, zegt ze. “Ik denk dat er momenteel een beetje een anti-corporate, anti-negen-tot-vijf- of anti-traditionele werkretoriek gaande is, grotendeels gedreven door de wereld van freelance portfolio-carrières als zelfstandige. Het is niet voor iedereen, en dat is zo oké.”

“Het is een van de vele manieren om over werk na te denken. Het is niet de enige manier. Mijn persoonlijke mening is dat we inderdaad steeds meer op weg zijn naar een gedecentraliseerde vorm van werk. Het hebben van een portfoliocarrière kan je op die manier op de lange of middellange termijn goed van pas komen. Maar ik denk niet dat er tijdens ons leven een realiteit bestaat waarin niemand meer een baan in het bedrijf heeft.”

Nieuwsbron