Vuur maken van ijs ligt precies op de grens van overlevingsvaardigheden en wetenschappelijk experiment. Het is een van die technieken die aanvoelt als een slimme overlevingshack – en technisch gezien is dat ook zo – maar in de praktijk is het notoir moeilijk. Om het voor elkaar te krijgen is een vrijwel perfecte combinatie van omstandigheden nodig: helder en direct zonlicht, kalme lucht, droog tondel en, het allerbelangrijkste, een flinke brok uitzonderlijk helder ijs. Die laatste vereiste maakt deze methode vooral moeilijk in het wild. Natuurlijk voorkomend ijs is vaak troebel, gebarsten of zit vol met luchtzakken, die allemaal het licht verstrooien in plaats van het te concentreren.
Dat gezegd hebbende, het is nog steeds mogelijk. Een kleine kans is immers beter dan geen kans.
Als zodanig is dit nog steeds een waardevolle vaardigheid om te begrijpen en ermee te experimenteren. Je kunt het thuis uitproberen en er vertrouwd mee raken door zelf helder ijs te maken: kook eerst water om opgeloste gassen te verdrijven en vries het vervolgens langzaam in om belletjes te minimaliseren; gebruik een geïsoleerde container zodat deze geleidelijk van boven naar beneden bevriest. Door op deze manier te oefenen, kunt u zich concentreren op het vormen, polijsten en richten van de lens zonder te moeten vechten tegen slechte materialen of slecht weer.
Uiteindelijk moet je vuur uit ijs niet zien als een betrouwbaar back-upplan, maar als een laatste wanhopige poging in een werkelijk penibele situatie – en als een fascinerende demonstratie van wat mogelijk is als natuurkunde, geduld en omstandigheden perfect op elkaar aansluiten.
