Als je dacht dat het levenswerk van James Cameron een hoogtepunt bereikte met zijn ‘Avatar’-franchise, ben ik bang dat je het alleen maar mis hebt. Terwijl we absoluut moeten blijven pleiten voor meer vervolgfilms die volgen het (voorspelbare) kassucces van ‘Avatar: Fire & Ash’, er is nog een reden om dit te doen, behalve simpelweg meer tijd in Pandora willen doorbrengen. Zolang hij deze films blijft maken, zal Cameron gedwongen worden om op uitgebreide persreizen over de hele wereld te gaan. En als er op elk mogelijk moment microfoons voor zijn gezicht worden gestoken, zal hij ongetwijfeld een aantal van de meest fascinerende citaten van elke werkende filmmaker kunnen uitbrengen. Dat is precies wat hij nu heeft gedaan, en laten we zeggen dit is waar de James Cameron Experience™ de hele tijd naartoe heeft gewerkt.
Van zijn vele legendarische bijdragen aan de film in de afgelopen decennia zouden slechts weinigen de blijvende kracht van Camerons ‘Titanic’ durven betwisten. De epische historische romance uit 1997 is in ons publieke bewustzijn blijven hangen dankzij de pure vertelkunst, de tragedie uit het echte leven die centraal staat in de actie, en het meest besproken moment in de filmgeschiedenis met betrekking tot een deur. Maar hier is een veel bredere vraag die we de hele tijd over het hoofd hebben gezien: wat zou überhaupt de optimale manier zijn geweest om het zinken te overleven?
Gelukkig, De Hollywood-verslaggever bracht dit rechtstreeks met Cameron zelf ter sprake:
“Ik denk dat er interessante manieren zijn om de hele zaak te betwijfelen. Eén daarvan speel ik graag met mijn Titanic-experts en is (…) hoe kun je iedereen redden? De andere is: wat als je een tijdreiziger bent, teruggaat en het zinken wilt meemaken, en je kleine tijdreisding dat je terugkrijgt mislukt, en je denkt: ‘Oh f***, ik ben echt op het schip, ik moet eraf.’
De feilloze methode van James Cameron om het zinken van de Titanic te overleven impliceert… groepsdruk?
Is er iemand ook maar enigszins verrast dat de man die bijna zelfmoord gepleegd (en zijn cast) tijdens het filmen van ‘The Abyss’ letterlijk tientallen jaren gewacht totdat de technologie zijn torenhoge ambities voor Pandora kon inhalen, en verkende het wrak van de echte Titanic gedachte-experimenten zou uitvoeren met echte experts over de beste manier om de ramp van 1912 te overleven? Natuurlijk hij zou. Dat is precies wat James Cameron scheidt van de rest van ons, gewone stervelingen.
Dat is waarschijnlijk de reden waarom THR besloot de filmmaker een heel specifieke reeks voorwaarden te geven: stel je voor dat hij een tweederangspassagier was op de Titanic (aangezien eersteklasburgers een voorkeursbehandeling kregen en derderangsburgers feitelijk aan hun lot werden overgelaten), alleen reisde (en dus niet gehinderd werd door de verantwoordelijkheden om eerst een vrouw en/of kind te redden), en op de een of andere manier van tevoren wist dat het ‘onzinkbare’ schip gedoemd was precies dat te doen (wat de meesten aan boord weigerden te geloven totdat het te koud was). laat). Wat zou de beste manier van handelen zijn om zijn huid te redden? Het blijkt dat het verrassend eenvoudig is… op voorwaarde dat je bekend bent met de fundamentele menselijke psychologie, dat wil zeggen:
“Als je zeker wist dat (de Titanic) zou zinken en je niet op een reddingsboot zat, spring je in het water naast de boot zodra deze losgaat. Toen ze eenmaal weg roeiden, was je de lul. (Maar) gaan ze je laten verdrinken als de Titanic er nog is en iedereen (nog aan boord) toekijkt? Nee, ze zouden je naar binnen trekken en de officieren zouden zeggen: ‘Nou, verdomme, daar kan ik niets aan doen.’ Boot vier zou hiervoor een goede keuze zijn.”
Daar heb je het, mensen. Het antwoord is groepsdruk. Ga verder en gebruik deze informatie verstandig.
Dit is de reden waarom James Cameron een van de beste blockbuster-filmmakers is die er zijn – nee, serieus
Als iemand op zoek was naar een anekdote die het beste illustreert wat James Cameron een voorsprong geeft op de overgrote meerderheid van andere verhalenvertellersdit is het. Veel regisseurs zijn goed in de technische kant van de zaak. Nog meer zijn er bedreven in om het publiek te laten meeslepen in de emotie van dit alles. Maar slechts een zeldzaam aantal kan beide aspecten samensmelten tot iets dat volkomen menselijk aanvoelt. En een groot deel daarvan heeft uiteraard te maken met het werkelijk begrijpen van wat ons drijft.
Hoewel het eigenlijke verhaal van ‘Titanic’ zelf vooral draait om de gedoemde, op ‘Romeo & Juliet’ geïnspireerde romantiek, kun je er zeker van zijn dat dit soort logische puzzels nooit ver uit de gedachten van de regisseur waren. Hoe zou hij anders zo’n schaamteloos arrogante slechterik als Cal Hockley van Billy Zane (die, opdat we het niet vergeten, slechts zo snel mogelijk aan boord van een lege reddingsboot sprong) tot leven kunnen wekken, of zo briljant de mix van arrogantie en ontkenning kunnen vastleggen in de protesten van Bruce Ismay (Jonathan Hyde) dat zelfs God de Titanic niet zou kunnen laten zinken? Zelfs in een hypothetische oefening schuilt er een zeker gevoel van wijsheid in de wetenschap dat de anderszins onverschillige officieren aan boord van verschillende reddingsboten geen interesse zouden hebben in het redden van passagiers die doodvriezen in de ijskoude Atlantische wateren – behalve als honderden passagiers nog steeds elke beweging vanaf de reling van het schip gadesloegen.
Hoewel de ‘Avatar’-films veel soorten bioscoopbezoekers kunnen aanspreken, valt niet te ontkennen dat Camerons inzicht in de menselijke conditie ertoe heeft bijgedragen dat veel van zijn regie-inspanningen net zo zwaar zijn getroffen als zij. Misschien vraag hem gewoon niet naar “Alien 3.”
“Avatar: Fire & Ash” speelt momenteel in de bioscoop.
