Hieronder deelt Jennifer Reid vijf belangrijke inzichten uit haar nieuwe boek, Schuldvrij: je leven terugwinnen van onredelijke verwachtingen.
Jennifer is psychiater, assistent-professor aan de Universiteit van Pennsylvania en drukke moeder van twee jongens. Ze is ook de bedenker, gastheer en auteur van Een eigen mening podcast en Substack-nieuwsbrief.
Wat is het grote idee?
Vrouwen worden gesocialiseerd om zich voortdurend schuldig te voelen – niet omdat ze iets verkeerd doen, maar omdat ze aan onmogelijke verwachtingen worden gehouden. Dit schuldgevoel kan worden afgeleerd door de wortels ervan te begrijpen en zelfkritiek te vervangen door gezondere manieren van zorgen, motiveren en omgaan.
1. Schuldgevoel: het goede, het slechte en het lelijke.
Schuldgevoel kan in bepaalde omstandigheden een nuttige emotie zijn. Eeuwenlang hebben mensen schuldgevoelens gebruikt om verbinding te maken, samen te werken en een gemeenschap op te bouwen, omdat het vermogen om zich schuldig te voelen als we iemand kwaad hebben gedaan, voor hen aangeeft dat we er genoeg om geven om ons slecht te voelen over wat er is gebeurd. Het motiveert ons ook om te proberen een reparatie uit te voeren.
Schuldgevoel begint echter zijn voordeel te verliezen wanneer we het slachtoffer worden van manipulatieve schuldgevoelens, of het nu gaat om onze families, onze sociale netwerken of onze culturele ervaringen. “Goh, ik wou dat je ons vaker kon bezoeken, maar ik denk dat je het erg druk hebt met je grote, belangrijke taak.” Manipulatieve schuldgevoelens kunnen behoorlijk verschrikkelijk aanvoelen.
Het meest giftige schuldgevoel is echter het soort schuldgevoel dat zoveel vrouwen vrijwel voortdurend voelen. Dit algemene, zelfkritische schuldgevoel leidt tot gedachten als: “Waarom kan ik niets goed doen?” en “Waarom heb ik nooit het gevoel dat ik genoeg doe?” In plaats van te reageren op een bepaalde schade die we hebben begaan, voelen we ons schuldig omdat we niet voldoen aan een aantal torenhoge, onredelijke verwachtingen. Belangrijk is dat dit niet komt omdat we iets verkeerd doen. Dit is iets waar vrouwen mee zijn gesocialiseerd, vaak vanaf zeer jonge leeftijd, door de mensen die tijdens ons leven voor ons en de cultuur zorgen. We hebben geleerd ons schuldig te voelen, en we zijn uitstekende studenten.
2. De vier furiën van de verwachtingen.
Onze schuldgevoelens zijn ongelooflijk divers, waarbij onze rollen als vrienden, zussen, dochters, moeders, romantische partners en werknemers betrokken zijn. Maar de basis van al dit schuldgevoel is gebaseerd op slechts twee sleutelfactoren: onze verwachtingen en onze waargenomen realiteit. Dit is de schuldvergelijking, die ons vertelt dat onze schuld toeneemt als we geloven wat we geloven zou moeten wat we doen (onze verwachting) komt niet overeen met wat we kunnen bereiken (onze realiteit). Als we bijvoorbeeld geloven dat een goede moeder dat zou doen nooit vergeten een lunchpakket in te pakken op een excursiedag, en het ontgaat ons: hier komt het intense schuldgevoel.
De vaak onredelijk hoge verwachtingen waarmee vrouwen worden geconfronteerd, vallen meestal in vier hoofdcategorieën uiteen, die ik de Vier Furies noem:
- Er wordt van ons verwacht dat we voortdurend verzorgers zijnervoor zorgen dat iedereen in ons leven alles heeft wat hij of zij nodig heeft, ook al betekent dit (en dat gebeurt vaak) dat we onszelf op de laatste plaats zetten.
- We moeten hyper-verantwoordelijk zijnvooral voor de gedachten en gevoelens van anderen, ook al hebben we daar geen daadwerkelijke controle over: “Mijn moeder lijkt verdrietig. Als ik een goede dochter was, zou ik het juiste kunnen zeggen om haar op te vrolijken.”
- Er wordt van ons verwacht dat we streven naar perfectie alle dingenmaar vooral in ons lichaam, onze geest en onze zelfbeheersing.
- We zouden het allemaal moeten kunnen hebbenwaarbij we al onze verantwoordelijkheden moeiteloos in evenwicht brengen, zelfs als we ons totaal overweldigd voelen.
3. Schuldig kan stiekem zijn.
Voordat we beginnen met het proces om dit schuldgevoel te verminderen, is het belangrijk om nog een fundamentele waarheid te onderkennen: schuldgevoel kan ons op verschillende manieren dienen. We denken misschien dat we dit schuldgevoel nodig hebben, omdat het ons iets geeft wat we echt willen: motivatie. Als we ons niet schuldig voelen omdat we een dag in de sportschool hebben overgeslagen of onszelf uitschelden omdat we ervoor hebben gekozen om wat uit te slapen in plaats van op te staan met de wekker, betekent dit dan niet dat we onszelf gewoon opgeven?
Schuldgevoel kan ook een beschermende vervanger worden voor emoties die we niet veilig voelen, laat staan uiten, zoals woede of frustratie. We zeggen tegen onszelf: “Ik zou niet zo boos moeten zijn dat mijn partner niet deed wat ik vroeg. Hij is erg gestrest op zijn werk en ik zou meer begrip moeten hebben.”
Deze ‘voordelen’ van schuldgevoel zijn echter kostbaar omdat ze ons dwingen te geloven dat we iets verkeerd doen, waarbij we ons verlaten op schadelijke zelfkritiek om ons in de richting van een doel te duwen. Of we verplaatsen deze moeilijke gedachten en gevoelens herhaaldelijk naar binnen, waar ze ons ellendig blijven maken, zonder dat er verlichting in zicht is. In plaats van schuldgevoelens kunnen we leren gebruik te maken van gezondere en gunstiger strategieën, zoals het gebruik van zelfcompassie om de motivatie te vergroten en onszelf toe te staan het volledige scala aan natuurlijke menselijke emoties te ervaren. We kunnen onze allerbelangrijkste aandacht ook richten op de manieren waarop we al zichtbaar zijn en de vele dingen die we goed doen.
“Schuldgevoel kan ook een beschermende vervanger worden voor emoties waarvan we ons niet veilig voelen, laat staan uiten, zoals woede of frustratie.”
Hoewel we de gedachten en gevoelens van mensen in ons leven niet kunnen beheersen, kunnen we onze interacties met hen vormgeven via cruciale communicatiestrategieën, waaronder het leren accepteren van teleurstellingen in onszelf en anderen, duidelijk en consistent zijn met onze grenzen, en het beoefenen van de krachtige kunst van het delegeren, zelfs als we met onze ogen rollen of andere duidelijke uitingen van frustratie tegenkomen.
4. We kunnen ons uitspreken voor minder schuldgevoelens.
Om concrete stappen te leren om het schuldgevoel te verminderen, wil ik SPEAK introduceren:
- Opdagen
- Opletten
- Het bewijs onderzoeken
- Actie ondernemen
- Blijf doorgaan
Door te komen opdagen, zeg je tegen jezelf dat je belangrijk genoeg bent om tijd, aandacht en zorg te verdienen, wat geen kleinigheid is. Opletten houdt in dat je gedurende de dag een nieuwsgierige, niet-oordelende waarnemer wordt van je gedachten en gevoelens, waardoor je later het bewijsmateriaal kunt onderzoeken op nuttige aanwijzingen over je eigen unieke schuldgevoelens.
Zodra u deze cruciale inzichten verkrijgt, kunt u actie ondernemen. Dit is geen one-size-fits-all aanpak, maar stelt u in staat de strategieën te gebruiken die u het nuttigst vindt. Je zou onredelijke verwachtingen kunnen uitdagen door te leren ongezonde vergelijkingen te beperken, vooral met vreemden op sociale media. Je kunt oneerlijke kinderscripts herschrijven, zoals het etiket ‘het meisje dat voor iedereen zorgde’, door te leren over cognitieve herstructurering, waarbij je je aanvankelijke schuldige of zelfkritische gedachten als ruwe schetsen behandelt, in plaats van als het eindproduct. Je kunt je gevoel van zelfeffectiviteit versterken door een groeimindset aan te nemen en hulpmiddelen uit de positieve psychologie te gebruiken om het idee te verwerpen dat je perfect moet zijn om geliefd te worden. Ten slotte, en het allerbelangrijkste, kunt u beloven dat u er elke dag mee door zult gaan.
5. Het verminderen van schuldgevoelens voor onszelf en toekomstige generaties.
We zijn gesocialiseerd om ons schuldig te voelen en er herhaaldelijk aan herinnerd te worden dat we moeten streven naar onbereikbare niveaus van zorgzaamheid, verantwoordelijkheid, perfectie en levensevenwicht. Dit heeft zich echter niet op individueel niveau voorgedaan, maar eerder als een vertraagde verschuiving van de verwachtingen waarmee vrouwen nog steeds worden geconfronteerd, ook al hebben we gevochten en meer kansen gekregen om de gezinnen, carrières en levens te creëren waar we het meest naar verlangen.
“Dit kan onze erfenis zijn: ons beste leven leiden met veel minder schuldgevoelens.”
Maar dit biedt ook een kans op grootschalige verandering. Er is veel geschreven over de intergenerationele overdracht van trauma, een krachtige invloed op toekomstige bevolkingsgroepen tot op het niveau van hun genexpressie. Wat dit suggereert is het aanzienlijke potentieel voor vrouwen van deze tijd – door onze weigering om te blijven leven met voortdurende schuldgevoelens, oneerlijke verwachtingen en over het hoofd geziene bijdragen – om een cascade van keuzevrijheid en empowerment te creëren die toekomstige generaties vrouwen zal beïnvloeden. Dit kan onze erfenis zijn: ons beste leven leiden met veel minder schuldgevoelens.
Geniet van onze volledige bibliotheek met Book Bites – gelezen door de auteurs! – in de Volgende Big Idea-app.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in Volgende grote ideeënclub tijdschrift en is met toestemming herdrukt.
