Hoe Fab Morvan van Milli Vanilli een van de grootste comebacks in de Grammy-geschiedenis maakte

Deze keer 36 jaar geleden bereidde Fabrice Morvan zich voor op zijn eerste Grammy-prijzen. Het waren een paar wilde jaren geweest voor de 23-jarige Parijzenaar en zijn beste vriend Robert Pilatus uit Duitsland. Het duo dat bekend staat als Milli Vanilli was enorm beroemd geworden, van obscure dansers in München tot het domineren van de popmuziekscene. Ze werden niet alleen genomineerd voor de beste nieuwe artiest, maar er werd ook van hen verwacht dat ze live zouden optreden. Onder dit alles bereikte het paar snel hun breekpunt.

Don Henley’s “The End of the Innocence” werd genomineerd voor zowel lied als plaat van het jaar. Voor de tientallen miljoenen Milli Vanilli-fans die hun platen kochten, betekende de Grammy-ceremonie van 1990 inderdaad een einde aan een soort onschuld. Tot op de dag van vandaag zijn Milli Vanilli de enige artiesten in de geschiedenis van de Grammy’s waarvan de prijs is ingetrokken.

‘Rob and Fab’, zoals ze bekend stonden, zongen nooit – live of in de studio – op een van de grote hitsingles van hun 6x platina debuut Noord-Amerikaanse album, “Meisje, je weet dat het waar is.” Tijdens hun Grammy-optreden waren ze aan het lipsynchroniseren met een playback.

Het echte zingen werd gedaan door betaalde sessievocalisten John Davis, Brad Howell en Charles Shaw, terwijl Rob en Fab boeiden met hun charisma, atletische dansbewegingen en oog voor stijl. In de nasleep van de gevolgen bleef Milli Vanilli volhouden dat wat ze deden verkeerd was. Er vielen in feite genoeg verwijten te maken, ook al kregen Rob en Fab er de dupe van.

“Bij Arista hebben ze de platina platen van de muur gehaald”, zegt Morvan, nu 59. Hij zit op de rand van een loungestoel bij het zwembad van een boetiekhotel in het hart van Hollywood. Het is een zonnige decemberdag, maar hij is helemaal in het zwart gekleed met een bijpassende bril, slanke vingers versierd met een op maat gemaakte zilveren schedelring. Hij houdt van de zon, maar biedt voor mij aan om ergens in de schaduw te gaan wonen. Hij kan tientallen jaren jonger overkomen en koestert zich nu in het leven aan de andere kant van de schande.

“Ze zeggen dat de waarheid je zal bevrijden. De waarheid neemt de trap terwijl de leugens de liften nemen. En dat is waar”, zei Morvan. “Dus eindelijk, na 35 jaar, komt mijn waarheid aan de oppervlakte.”

(Stefan Sadrach)

Nu, met een verlossing die net zo verbazingwekkend is als zijn opkomst, maakt Morvan opnieuw kans op de Grammy’s van 2026 als de enige persoon in de geschiedenis van de Recording Academy die genomineerd is na een eerdere intrekking.

Deze keer is de stem onmiskenbaar van hem. Genomineerd in de categorie audioboek, vertelling en verhalen vertellen voor zijn memoires “Je weet dat het waar is: het echte verhaal van Milli Vanilli,” Morvans zangerige Franse dialect en zachte toon zijn hypnotiserend en hij heeft een natuurlijk talent voor het vertellen van verhalen. De opname werd alleen uitgevoerd in zijn thuisstudio.

“Ze zeggen dat de waarheid je zal bevrijden. De waarheid neemt de trap terwijl de leugens de liften nemen. En dat is waar. Dus eindelijk, na 35 jaar, komt mijn waarheid aan de oppervlakte”, beweert hij. “En mensen, ze snappen het, ze begrijpen dat.”

Helaas is Rob Pilatus er niet om het te zien. Niet in staat om met de gevolgen om te gaan en worstelend met een verslaving, stierf hij in 1998. In een van de meer ontroerende delen van zijn memoires spreekt Morvan met zijn voormalige partner, waarbij hij voor het eerst enkele van de meer ongezonde aspecten van hun relatie blootlegt, maar op een manier die duidelijk maakt dat zijn liefde voor Pilatus diep zit.

Na de dood van Pilatus deed Morvan zijn best om verder te gaan. Hij gaf een tijdje Franse les op een Berlitz-school als hij niet op kleine podia optrad. “Ik denk er niet eens aan om groot te worden”, vertelde hij Times-journalist Carla Rivera in een interview Profiel uit 1997. Hij had zelfs een radioperiode als presentator van “Fabrice’s Fabulous Flashbacks” voor KIIS-FM. Maar hij keerde altijd terug naar het maken van muziek.

“Muziek was altijd bij me”, zegt hij, terwijl zijn opwinding toeneemt. Dus als het ging om vooruitgang in het leven, en ik zei: ‘Oké, wat ga ik doen?’ Er verscheen een soort muziek en zei: ‘Hé, laat me zien hoeveel je van me houdt.’ En toen heb ik daaraan gewerkt, en ik leerde gitaar spelen, en ik leerde produceren, en ik leerde schrijven… het stelde me in staat de pijn weg te nemen, om het weg te nemen.’

Maar na twintig jaar in Los Angeles vond Morvan dat het tijd was om ‘Hotel California’, zoals hij het noemt, te verlaten voor kansen in Europa. In een vervolggesprek via Zoom vanuit zijn huis in Amsterdam vertrouwt hij toe dat hij bijna zin had om op te geven, maar dacht dat een verandering van omgeving misschien wel was wat hij nodig had.

“Ik was erg gedesillusioneerd”, zegt hij, met een koptelefoon als kroon op zijn opsteekkapsel met dreadlocks. “Ik vond een producer met wie ik kon samenwerken en iets kon bouwen, maar door bepaalde omstandigheden kwam het niet van de grond. Dus ontmoette ik een aantal Nederlanders die een kledinglijn wilden lanceren. En ik hoorde dat Nederland een plek was waar dansmuziek zich ontwikkelde.”

Hij werd DJ, speelde op festivals en hield de nalatenschap van Milli Vanilli levend door op te treden met een live band.

Morvan met zijn vrouw Tessa van der steen en hun vier kinderen

Terwijl hij zich ongeveer 15 jaar geleden voorbereidde op een project, ontmoette Morvan zijn huidige partner, Tessa van der Steen, een Nederlandse die werkt als gezondheids- en fitnesscoach en beoefenaar van alternatieve geneeswijzen. Samen hebben ze vier kinderen: een 12-jarige jongen, een 9-jarig meisje en een stel vierjarige tweelingjongens.

Tijdens de hoogtijdagen van Milli Vanilli hadden machtige mannelijke (veelal blanke) figuren de kaarten in handen, maar in deze fase van zijn leven zijn het vrouwen die een grote rol spelen. Niet genoemd in zijn boek is Kim Marlowe, die volgens Morvan in het Times-artikel uit 1997 zijn manager en beste vriend was. Ze trouwden op een gegeven moment; Marlowe vroeg in 2024 stilletjes de scheiding aan in LA.

Van der Steen is echter de liefde van zijn leven. Ze had geen idee wie hij was toen ze elkaar voor het eerst ontmoetten, hij was gewoon ‘Fabrice’. En volgens Morvan is ze fel beschermend. “Fab is de meest liefdevolle partner en vader die ik me ooit kan voorstellen”, schrijft Van der Steen via e-mail. “We zijn zielsverwanten. We zijn al meer dan vijftien jaar samen. We begrijpen elkaar, en het komt vaak voor dat we aan dezelfde dingen denken, zonder een woord te zeggen.” Ze verdedigt zijn inspanningen om originele muziek uit te brengen en te blijven optreden.

De afgelopen jaren hebben veranderingen in cultuur, technologie en de muziekindustrie gesprekken geopend, waardoor Rob en Fab in een sympathieker daglicht zijn komen te staan. Morvan nam zelf deel aan de goed ontvangen documentaire Paramount+ uit 2023 “Milli Vanilli.” Datzelfde jaar, ‘Meisje, je weet dat het waar is’ er kwam een ​​goed gemaakte biopic uit, geregisseerd door Simon Verhoeven.

En Morvan was overrompeld toen Ryan Murphy Milli Vanilli een prominente rol speelde in zijn serie uit 2024 over de gebroeders Menendez, een zet die de groep introduceerde bij nieuwe generaties die niet bekend waren met het verhaal. Gemotiveerd door de hernieuwde belangstelling nam hij een uitgeklede, akoestische versie van de door Diane Warren geschreven hit ‘Blame It on the Rain’.

Nog in november kwam Milli Vanilli in de tijdsgeest terecht, aangewakkerd door een commentaar op X door ervaren producer Jermaine Dupri die commentaar geeft op de AI-‘artiesten’ die op Billboard in kaart worden gebracht.

Natuurlijk zijn er nog steeds tegenstanders, maar in een tijdperk waarin publieke annuleringen in overvloed aanwezig zijn en excuses onder de loep worden genomen voor elke zweem van onauthenticiteit, kunnen de wandaden van Milli Vanilli nu vreemd lijken.

Benjamin Matheson, assistent-professor aan het Instituut voor Wijsbegeerte van de Universiteit van Bern, doet onderzoek naar collectieve schaamte en schaamte schrijft over verontschuldigingen van beroemdheden. Hij brengt de verrassende gedachte naar voren dat bepaalde fans misschien eerder bereid zijn een morele fout te vergeven, zelfs een flagrante fout zoals onwettige omgang met een minderjarige in het voorbeeld van regisseur Roman Polanski, in tegenstelling tot artistiek bedrog omdat het als authentieker kan worden gezien.

“Ik denk dat Milli Vanilli misschien heeft geleden”, schrijft Matheson per e-mail, “omdat ze een vroege ‘gecreëerde’ popband waren en het publiek nog niet gewend was aan dit soort muziek. Terwijl ik nu denk dat mensen zich veel meer op hun gemak voelen met autotuning, AI-muziek, enzovoort – hoewel ik het geweldig zou vinden als er wat meer druk op dit soort dingen zou komen.”

Morvan heeft veel gedachten over de toestand van de muziekindustrie in het heden en verleden. Hij verwelkomt de verandering in perspectief, en hoewel hij geen spijt heeft, zou hij, terugkijkend, zijn jongere zelf wat advies willen geven.

“Blijf nu aan je vak werken. Wat er ook gebeurt, en begin nooit met drugs. En laat je maatje Rob daar niet mee beginnen. Met die twee zouden de dingen anders zijn geweest.”

Het popduo Milli Vanilli, bestaande uit Rob Pilatus (links) en Fab Morvan, is het onderwerp van de Paramount+ documentaire Milli Vanilli, die vanaf 24 oktober 2023 wordt gestreamd op Paramount+.

(Paul Cox/Paramount+/Paul Cox/Paramount+)

Toen de redactie van de Los Angeles Tribune ‘Girl You Know It’s True’ selecteerde als film van het jaar, ontmoette Morvan Parisa Rose, zijn co-schrijver en uitvoerend producent voor de opname van de memoires. Rose, een eerste auteur en moeder van twee kinderen, ontmoette Morvan voor het eerst toen ze hem interviewde voor het eigenzinnige papier – nu in zijn vierde revival. Ze is nu Chief Operating Officer van de Tribune, die is uitgebreid met een uitgeverij.

Rose, die opgroeide in Pasadena, hielp Morvan rekening te houden met delen van zijn achtergrond die hij lang had verborgen. Een van de meest meeslepende delen van de memoires is wanneer hij de vierde muur doorbreekt en brieven vertelt aan individuen uit zijn verleden.

‘Je moet alles tegen ze zeggen wat je nog nooit eerder hebt gezegd en wat je altijd al had willen zeggen’, zegt ze over de oefening die ze tijdens de intermezzo’s uitvoerden. “Je moet weten dat dit het laatste gesprek is dat je ooit met ze zult hebben. En je moet je voorstellen dat ze nu tegenover je zitten.” Rose, telefonisch bereikbaar, zei dat ze ook hielp met onderzoek, waarbij ze details ontdekte over het sanatorium aan de kust in Frankrijk, waar Morvan een groot deel van zijn vroege jeugd doorbracht.

Een groot deel van Morvans motivatie voor de memoires was om een ​​erfenis na te laten voor zijn kinderen. Zijn oudste zoon begint met muziek en heeft onlangs een oud Milli Vanilli-vinyl gevonden en speelt het samen met Daft Punk en Michael Jackson. Terwijl hij “zen” blijft over het idee om te winnen, geniet hij van het moment. En de grote dromen sterven nooit. Hij is van plan om volgend jaar op tournee te gaan en terug te komen om op te treden in Amerika. En wie weet? Misschien kan hij op een dag Coachella spelen.

Hij is vooral enthousiast over zijn Grammy-outfit, een samenwerking met de Spaanse ontwerpster Helen López, met wie hij eerder samenwerkte aan een op Milli Vanilli geïnspireerde lijn. “Als je ziet wat ik draag… zul je zien dat ik niet speel”, zegt hij met een twinkeling in zijn ogen. “Wat de uitkomst van het leven ook is, je moet gewoon in het moment zijn. Geniet van het moment. Wat er ook gebeurt, het zal je naar iets anders leiden. Ik heb geen verwachtingen.”