Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Rachel Jones, cohost van de “Is het normaal” podcast. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik werd onlangs aan Eloisa voorgesteld door een gemeenschappelijke vriendin die er zeker van was dat we snelle vrienden zouden worden.
Die vriendin had gelijk, want het klikte meteen tussen Eloisa en mij. We deelden dezelfde interesses – boeken en kunst – en hadden een chemie die ik niet helemaal kan verklaren. Ik wist het we zouden beste vrienden zijn.
Toen we elkaar begonnen te leren kennen, wilden we allebei graag “diep graven” en elkaar begrijpen zo volledig mogelijk zeiden we vaak dingen als: ‘Om dit deel van mij te begrijpen, heb je wat context nodig.’
We zijn begonnen met presentatieavonden
Hoewel we graag in elkaars geschiedenis hadden willen duiken, waren we beperkt door tijdgebrek.
Ik werk fulltime, doe vrijwilligerswerk, bezit een huis en doe veel mee kerkelijke activiteitenen ik heb familie en vrienden waar ik me al voor inzet. Eloisa heeft een echtgenoot en studeert voltijds. We zijn allebei erg drukbezette mensen, maar we willen graag op een dieper niveau contact maken, omdat we geen van beiden zin hebben in vriendschappen met een keer per maand koffie.
Als je eind tienerjaren of begin twintig bent, is het vormen van vriendschappen relatief eenvoudig, omdat mensen vaak minder verantwoordelijkheid en meer tijd hebben. Maar hoe ouder je wordt, hoe moeilijker het kan zijn betekenisvolle relaties vormen – omdat er maar een beperkt aantal uren in een dag zitten. En toch, als je op oudere leeftijd vrienden ontmoet, is er zoveel meer leven om bij te praten, maar niet de tijd om het te doen.
Ik had op sociale media een populaire manier gezien om vrienden als volwassenen te leren kennen – presentatie avonden. Elke betrokkene geeft een korte presentatie over zichzelf, die zowel serieuze als humoristische onderwerpen kan bevatten.
Typisch, mensen diavoorstellingen maken met veel foto’s bij alles wat er wordt gepresenteerd. Ik had een enorm scala aan onderwerpen gezien: wat is mijn liefdestaal, favoriete boeken, favoriete herinneringen, tienerjaren, en de lijst met ideeën voor deze avonden gaat maar door.
Opgewonden over deze mogelijkheid vroeg ik Eloisa of ze er zin in had, en zoals ik al vermoedde, kon ze niet wachten.
We zijn begonnen met onze kinderjaren
Voor onze eerste presentatieavond besloten we onze maandelijkse serie te starten met het delen van verhalen over onze kindertijd.
Alleen al het proces van het voorbereiden van mijn diavoorstelling was kostbaar. Ik heb er tientallen meegemaakt foto’s van mijn familiereflecterend op de belangrijke veranderingen die ik als kind heb meegemaakt, en herinnerend aan hoe gelukkig ik was om op te groeien in zo’n hecht gezin met mijn ouders en drie broers en zussen.
Rachel Jones begon over haar jeugd te vertellen aan haar nieuwe vriendin. Met dank aan Rachel Jones
We waren van plan om op een avond na het diner een presentatie te geven, zodat we elkaar zonder onderbreking konden delen.
Wanneer ik een vriend normaal gesproken leer kennen door middel van een gesprek, onderbreken we elkaar allebei liefdevol en voegen we gedachten toe als reactie op wat de ander heeft gezegd. Maar tijdens het presenteren ben je stil als het niet jouw beurt is, zodat de luisteraar de kans krijgt om volledig in zich op te nemen wat de ander zegt.
Ik hoorde Eloise praten over haar jeugd, en ik begreep meteen waarom ze is zoals ze is vanwege haar geschiedenis.
Toen ik presenteerde, sprak ik methodisch over mijn verjaardag, mijn ouders, mijn broers en zussen, en hoe ik in verschillende huizen in meerdere landen had gewoond.
Het was een luchtig thema, maar toch begrijpt ze nu waarom stabiliteit zo belangrijk voor mij is, en waarom ik de neiging heb om acceptatie van mensen te verlangen. Een groot deel daarvan heeft te maken met mijn jeugd.
We hopen dit maandelijks te doen
Als visueel leerling vond ik de presentatieavond zo nuttig om de mensen te herinneren waar Eloise over sprak. Dus als ze me nu over haar zus vertelt, kan ik me haar zus voorstellen en me de relatie van Eloise met haar herinneren toen ze opgroeide. Feiten over Eloise raken in mijn geheugen gegrift omdat ik foto’s en zoveel context heb gehad.
Ik verwacht dat naarmate we deze presentatieavonden vaker houden – we hopen ze maandelijks te doen – we elkaar beter zullen leren kennen, zowel op een serieus als op een gek niveau.
Als we vrienden blijven en doorgaan met deze presentaties, zullen we elkaars triggers beter begrijpen en beter kunnen reageren en geïnformeerd advies kunnen geven.
Het is de eerste keer dat ik presentatieavonden heb met een vriend, maar ik vermoed dat ik andere vrienden zal meenemen op onze avonden. Ik denk ook dat het heel nuttig zou zijn om in de toekomst met een vriend of partner te doen.
Het feit dat Eloise deze presentatieavonden bij mij wilde hebben, voelde als een voorrecht, omdat het iemand is die mij wil leren kennen en wil investeren in onze vriendschap.
Bekend worden en gezien worden is een van de grootste verlangens die we als mens hebben, en deze presentaties bieden een manier om dit te doen in onze drukke, moderne, volwassen wereld.
