Maken Denemarken boos. Maken Noorwegen boos. Maken De leiders van de NAVO zijn boos.
President Donald Trump is meedogenloos en escalerend streven naar de overname van Groenland van Denemarkenwiens regering-samen met die van Groenland– verwerpt het idee nadrukkelijk en heeft dat ook gedaan zenuwachtig, beledigd en verontwaardigd leiders van landen die decennia lang als bondgenoten werden beschouwd.
Het is de nieuwste en misschien wel meest significante uitbarsting van een houding van minachting jegens bondgenoten dat is een geworden kenmerk van de tweede regering-Trumpwelke heeft een America First-benadering van de wereld omarmd.
Troef, Vice-president JD VanceEn Minister van Defensie Pete Hegseth hebben allemaal veel gezegd over oude bondgenoten die dat wel hebben gedaan veroorzaakte frustratie en regelrechte wrijving onder de leiders van die landen. De jongste onenigheid over Groenland zou gevolgen kunnen hebben voor de functioneren en zelfs bestaan van de NAVOde alliantie van westerse landen na de Tweede Wereldoorlog die ‘de Koude Oorlog heeft gewonnen en de wereld heeft geleid’, zoals een recent verhaal in de Wall Street Journal het verwoordde.
Als voormalig diplomaatIk ben me ervan bewust dat de manier waarop de VS hun bondgenoten behandelen een cruciale vraag is geweest in elk presidentschap, sinds George Washington de eerste president van het land werd. Toen hij die baan verliet, zei Washington iets dat Trump, Vance en hun mede-Amerika First-voorstanders waarschijnlijk zouden omarmen.
Boven: Ambassadeur Don Heflin vat 250 jaar Amerikaanse allianties samen, met hun voordelen en uitdagingen.
In wat bekend staat als zijn ‘Afscheidsrede’, Washington waarschuwde de Amerikanen voor ‘verstrikkende allianties.” Washington wilde dat Amerika alle naties eerlijk zou behandelen en waarschuwde voor zowel permanente vriendschappen als permanente vijanden.
De ironie is dat Washington nooit president zou zijn geworden zonder de hulp van de eerste bondgenoot van de Verenigde Staten, die nog geen Verenigde Staten is, Frankrijk.
In 1778, na twee jaar briljante diplomatie door Benjamin Franklinondertekenden de nog niet bestaande Verenigde Staten en het Koninkrijk Frankrijk een alliantieverdrag terwijl de Amerikaanse koloniën worstelden om winnen hun onafhankelijkheidsoorlog uit Groot-Brittannië.
Frankrijk verzonden soldaten, gelden verzonden naar de Amerikaanse revolutionairen. Binnen drie jaar, na een grote interventie van de Franse vloot, vond de Slag om Yorktown in 1781 plaats maakte effectief een einde aan de oorlogen Amerika was onafhankelijk.
Isolationisme en dan oorlog
Amerikaanse politieke leiders hebben gedurende de negentiende eeuw grotendeels gehoor gegeven aan de waarschuwing van Washington tegen bondgenootschappen. De Atlantische Oceaan beschermde de jonge natie tegen de problemen en vele conflicten van Europa; De naaste buren van Amerika hadden een kleinere bevolking en minder militaire macht.
Afgezien van de Oorlog van 1812, waarin de VS tegen de Britten vochtenAmerika werd grotendeels beschermd tegen de problemen van de buitenwereld.
Dat begon te veranderen toen Europa verviel in de wreedheid van de Eerste Wereldoorlog.
Aanvankelijk vermeden Amerikaanse politici betrokkenheid. Wat vandaag de dag een isolationistische beweging zou worden genoemd, was sterk; de aanhangers ervan waren van mening dat de Europese oorlog ten behoeve van de Europese Unie werd gevoerd grote zaken.
Maar het was voor de VS moeilijk om de neutraliteit te handhaven. Duitse onderzeeërs brachten schepen die de Atlantische Oceaan overstaken tot zinken Amerikaanse passagiers. De economieën van enkele van Amerika’s grootste handelspartners lagen in duigen; de democratieën van Groot-Brittannië, Frankrijk en andere Europese landen liepen gevaar.
President Woodrow Wilson leidde de VS in de oorlog in 1917 als bondgenoot van de West-Europese landen. Toen hij het Congres om een oorlogsverklaring vroeg, beweerde Wilson de waarde van gelijkgestemde bondgenoten: “Een standvastig concert voor de vrede kan nooit in stand worden gehouden behalve door een partnerschap van democratische naties.”
Onmiddellijk na de oorlog bleven de geallieerden – onder leiding van de VS, Frankrijk en Groot-Brittannië – bij elkaar om de vredesakkoorden tot stand te brengen, de door oorlog geteisterde delen van Europa te voeden en ingrijpen in Rusland na de communistische revolutie daar.
De welvaart ging samen met de vrede, waardoor de VS zich snel konden ontwikkelen tot een mondiale economische macht.
Binnen een paar jaar keerden Amerikaanse politici echter terug traditioneel isolationisme in politieke en militaire aangelegenheden en zette deze houding tot ver in de jaren dertig voort. De wereldwijde Grote Depressie die in 1929 begon was dat wel toegeschreven aan kwetsbaarheden in de wereldeconomie, en er was een sterk sentiment onder de Amerikanen dat de VS zijn interne problemen moeten oplossen in plaats van Europa te helpen met zijn problemen.
Alliantie bestrijdt het fascisme
Zoals beiden Hitler En Japan eind jaren dertig hun buren begonnen aan te vallen, werd het president Franklin Roosevelt en andere Amerikaanse militaire en politieke leiders duidelijk dat de VS verstrikt zouden raken in de Tweede Wereldoorlog. Als er niets anders was, hadden vliegtuigen het vermogen van Amerika om zich achter de Atlantische Oceaan te verschuilen uitgewist.
Hoewel de publieke opinie verdeeld was, begonnen de VS het sturen van wapens en andere hulp naar Groot-Brittannië en begon stilletjes militaire plannen met Londen. Dit ondanks het feit dat de VS dat wel waren formeel neutraalzoals de regering-Roosevelt verlegde de grenzen van wat een neutrale natie is kan doen voor bevriende naties zonder een strijdende partij te worden.
In januari 1941 werd Roosevelt gaf zijn jaarlijkse State of the Union toespraak tot het Congres. Hij leek het land voor te bereiden op mogelijke – zowel namens bondgenoten in het buitenland als voor het behoud van de Amerikaanse democratie:
“De toekomst en de veiligheid van ons land en van onze democratie zijn op overweldigende wijze betrokken bij gebeurtenissen tot ver buiten onze grenzen. Gewapende verdediging van het democratische bestaan wordt nu dapper gevoerd op vier continenten. Als die verdediging faalt, zullen de hele bevolking en alle hulpbronnen van Europa, en Azië, en Afrika en Australazië worden gedomineerd door veroveraars. In tijden als deze is het onvolwassen – en overigens niet waar – dat iemand opschept over een onvoorbereid Amerika, in zijn eentje en met één hand gebonden achter zijn rug. terug, kan de hele wereld tegenhouden.”
Wanneer de Japanners vielen Hawaï aan in 1941 En Hitler verklaarde de oorlog aan de VSAmerika ging snel de Tweede Wereldoorlog in in een alliantie met Groot-Brittannië, de Vrije Fransen en anderen.
Gedurende de oorlog werkten de geallieerden samen aan grote en kleine zaken. Ze versloegen Duitsland in drie en een half jaar en Japan binnen minder dan vier.
Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, bracht de oorlogsalliantie twee partnerschappen voor de langere termijn voort, gebaseerd op het inzicht dat samenwerking een krachtig en effectief tegenwicht tegen het fascisme had opgeleverd.
Naoorlogse allianties
De eerste van deze allianties is de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie, oftewel de NAVO. De oorspronkelijke leden waren de VS, Canada, Groot-Brittannië, Frankrijk en andere geallieerden in oorlogstijd. Er zijn nu 32 ledeninclusief Polen, Hongarije en Turkije.
De doelstellingen van de NAVO moesten de vrede in Europa bewaren en de groeiende communistische dreiging van de Sovjet-Unie in bedwang houden. De aanhangers van de NAVO zijn van mening dat, gezien het feit dat de oorlogen in het voormalige Joegoslavië in de jaren negentig en in de Oekraïne vandaag de enige grote conflicten in Europa in tachtig jaar zijn, het bondgenootschap aan zijn verwachtingen heeft voldaan. doelpunten goed. En NAVO-troepen gingen naar Afghanistan samen met het Amerikaanse leger na 9/11.
De andere instelling die door de geallieerden in oorlogstijd is opgericht, zijn de Verenigde Naties.
De VN zijn veel dingen: een humanitaire hulporganisatie, een forum voor landen om hun problemen aan de orde te stellen en een bron van internationaal recht.
Het is echter ook een alliantie. De De VN-Veiligheidsraad heeft hier herhaaldelijk toestemming voor gegeven het gebruik van geweld door de leden, zoals in de eerste Golfoorlog tegen Irak. En het heeft de kracht om te zenden vredeshandhaving troepen naar conflictgebieden onder VN-vlag.
Andere Amerikaanse bondgenoten met verdragen of aanduidingen door het Congres omvatten Australië, Nieuw-Zeeland, Japan, Israël, drie Zuid-Amerikaanse landen en zes in het Midden-Oosten.
Veel van dezelfde landen creëerden ook instellingen zoals de Wereldbank, het Internationale Monetaire Fonds, de Organisatie van Amerikaanse Staten en de Europese Unie. De VS behoren tot al deze landen, behalve de Europese Unie. Tijdens mijn 35-jarige diplomatieke carrièreIk heb met al deze instellingen samengewerkt, vooral bij de inspanningen om Afrika te stabiliseren. Zij bewaren de vrede En ontwikkelingsinspanningen ondersteunen met leningen en subsidies.
Bewonderaars van deze naoorlogse liberale internationale orde wijzen op het beperkte aantal grote gewapende conflicten in de afgelopen 80 jaarde gemondialiseerde economie en internationale samenwerking op belangrijke zaken zoals ziektebestrijding En het bestrijden van terrorisme.
Tegenstanders wijzen op het onvermogen van dit systeem om een aantal zeer dodelijke conflicten, zoals Vietnam en Oekraïne, een halt toe te roepen, en op de grote bevolkingsgroepen die het onder de mondialisering niet goed hebben gedaan. bewijs van zijn tekortkomingen.
De wereld zou er dramatisch anders uitzien zonder de overwinningen van de geallieerden in de twee wereldoorlogen, het stabiele mondiale economische systeem en de NAVO en de VN die de wereld relatief vreedzaam zouden houden.
Maar de waarde van bondgenoten voor Amerikanen, zelfs als ze profiteren van allianties, lijkt te zijn verschoven tussen de houding van George Washington – vermijd ze – en die van Franklin D. Roosevelt – ‘alles erin gaan’. . . eventueel.
Dit is een bijgewerkte versie van een oorspronkelijk gepubliceerd artikel op 20 februari 2025.
Donald Heflin is uitvoerend directeur van het Edward R. Murrow Center en Senior Fellow of Diplomatic Practice aan de Fletcher School in Tufts Universiteit.
Dit artikel is opnieuw gepubliceerd van Het gesprek onder een Creative Commons-licentie. Lees de origineel artikel.
