Hoe de bloedigste demonische thriller van het jaar de horrorvervolgvloek versloeg

Ze zeggen dat als je van iets houdt, het vrij moet geven – en soms, als je geluk hebt, zal dat ding terugkeren in de vorm van een met bloed doordrenkt vervolg. Dat is in ieder geval het geval voor Matt Bettinelli-Olpin en Tyler Gillett, de regisseurs bekend als het filmcollectief Radio Silence. Voor een duo dat al snel synoniem is geworden met een handvol lucratieve horrorfranchises, zijn Bettinelli-Olpin en Gillett verrassend wars van het idee van sequels. Sinds hun ‘toevallige’ ontmoeting in de kantoren van New Line Cinema hebben ze onafscheidelijk en intens gewerkt aan gedeelde visies op bloedvergieten en episch spektakel – maar hun ‘verdomde allergie’ voor onnodige vervolgfilms is misschien wel hun sterkste gedeelde passie.

“Het idee dat je iets opzettelijk creëert, is als het openen van een deur om het verhaal voort te zetten, het voelt altijd een beetje als ‘Maar moet dat wel?’” vertelt Bettinelli-Olpin Omgekeerd.

Het duo regisseert elk film alsof het de laatste is die het duo ooit zal maken: elk van hun projecten, vanaf de zachte reboot van Schreeuw naar 2019 Klaar of nietis bedoeld om op zichzelf te staan. Deze laatste was speciaal ontworpen als eenmalig voor Radio Silence, en de meesten gingen er hetzelfde van uit Klaar of niet. Immers, hoeveel verder kun je komen het concept van een Faustiaanse deal, een dodelijk verstoppertje en een satanisch ritueel dat zo explosief is dat de Rode Bruiloft lijkt op een dag in het park?

“Hoe vaak zeg je ‘Wees gegroet Satan!’ voordat het misschien echt is?”

Die uitdaging krijgt zijn antwoord Klaar of niet 2: Hier kom ikhet vervolg waarvan Radio Silence nooit dacht dat ze het ooit zouden maken. Maar aan de andere kant lijken de regisseurs blij dat ze dat deden. “Klaar of niet was gewoon altijd het eerste wat in ons opkwam als we maar wilden: een moment om op adem te komen”, zegt Gillett.

Het helpt dat Guy Busick en R. Christopher Murphy, de scenarioschrijvers achter de eerste zijn Klaar of niethad al het werk gedaan om de onderwereld, geleid door “Mr. Le Bail” en de raad van families die zijn bevelen op dit aardse vlak uitvoerden, uit te breiden. Die stichting gaf Bettinelli-Olpin, Gillett en ster Samara Weaving een weg terug naar de franchise. Terwijl haar laatste meisje, Grace, gedwongen wordt haar bebloede trouwjurk nog een keer aan te trekken om tegen nog meer lakeien van Le Bail te vechten, moet je geen totale herhaling van het origineel verwachten.

Klaar of niet 2 behoudt de geest van zijn voorganger, maar duikt ook dieper in het zwartgeblakerde hart van dit geheime genootschap en vormt een grote uitdaging voor zijn filmmakers. Voorafgaand aan de première van de film gingen Bettinelli-Olpin en Gillett om de tafel zitten Omgekeerd om hun ‘ja, en’-benadering van hun geliefde horroruitbraak uit te leggen.

Dit interview is voor de duidelijkheid bewerkt en ingekort.

Dus, in hoeverre geloven jullie eigenlijk in Satan?

Tyler Gillett: (Lacht.) God, zo uit de poort.

Matt Bettinelli-Olpin: Verbazingwekkend eerste vraag.

Gillett: Ik vind het geweldig.

Bettinelli-Olpin: Ik bedoel, ik ben katholiek opgevoed. Ik beschouw mezelf niet meer als katholiek, maar weet je, ik ging naar de katholieke middelbare school. Je bent er een beetje in ondergedompeld – je hebt er een hekel aan, als ik heel eerlijk ben. Maar ik ga niet zeggen ik niet geloof in dingen.

Gillett: Ik ben er stellig van overtuigd dat ik niet weet wat ik geloof. Ik ben niet religieus opgevoed en geloof er dus niet sterk in. Maar ik heb het gevoel dat… ik bedoel, een deel van het plezier van het werken in het genre is het inlijsten van de chaos van de wereld met een of andere vorm van mythologie eromheen, wat voelt alsof het gewoon een deel is van het plezier van de eerste Klaar of nieten zeker ook deze. We hadden wel een soort lopende grap op de set, vooral in de tempelreeks aan het einde, waar we dachten: ‘Hoe vaak zeg je ‘Wees gegroet Satan!’ voordat het misschien echt is?” Het idee dat je per ongeluk iets uit de duisternis zou kunnen roepen, daar waren zoveel running gags over. Het is niet iets waar je mee wilt neuken. Ik ben geen gelovige, maar ik wil ook niet testen.

Bettinelli-Olpin: Toen we die scènes aan het filmen waren, Tyler, was jij degene die de call-and-response deed met de achtergrondacteurs. En ik dacht: “Ik kies hier niet voor.”

Na het derde “Wees gegroet Satan!” je hebt zoiets van: “Oké… oké…”

Bettinelli-Olpin: Waarom de beer porren, of hij er nu is of niet?

Er zit zoveel symmetrie tussen Klaar of niet En Hier kom ikzelfs tot aan de opening. Ik vind het geweldig hoe je daarmee de kloof overbrugt tussen het einde van deel 1 en Grace’s reis naar het ziekenhuis (waarmee deel 2 begint). Hoe moeilijk was dat om te plannen en te fotograferen?

Gillett: Het was zo moeilijk, dat was het Dus moeilijk. Ik heb echter het gevoel dat de moeilijkheid bij de planning ervan zat, toch, Matt? Ik bedoel, nou ja, en toen we het eenmaal hadden gefotografeerd, werd het eigenlijk fotorealistisch, de overdracht.

Bettinelli-Olpin: Dat heeft lang geduurd (en) heel veel versies. Maar ik heb het gevoel dat het verschillende fasen zijn; Fase 1 was als: “Hoe gaan we in deze film terechtkomen?” Het idee was er altijd dat het meteen daarna oppakte (Klaar of niet), maar hoe we het eigenlijk gingen fotograferen, was iets waar wij en onze (fotograaf), Brett (Jutkiewicz), over spraken… ik bedoel, alle van pre-productie. Het voelt alsof het een laat idee was, waarbij Brett zei: “Wat als we gewoon een hondencamera op haar zetten en er gewoon mee doorgaan?”

“De eerste film is zo’n anti-liefdesverhaal; wat als dit een liefdesverhaal is?”

Gillett: Tijdens het daadwerkelijk voltooien van die opname bleef onze supervisor (visuele effecten) – deze geweldige, briljante kunstenaar genaamd Matt Whelan – tegen ons zeggen: “Jongens, omdat we dit voor elkaar kunnen krijgen, moeten we allemaal echt aan onze verwachtingen voldoen, want wat de vraag is, het gaat gewoon verder dan wat de meeste effecthuizen kunnen doen.”

We hadden een versie waarin een personage door het frame liep en we de overgang daar een beetje verborgen hielden, maar we bleven maar op deze artiesten hameren en alleen maar zeggen: “Oh, we zijn zo dichtbij.” Je maakt micro-aanpassingen en micro-aanpassingen, en al snel is het dichtbij genoeg. En we hadden zoiets van: “Ik weet niet of we het frame zelfs maar moeten wissen.” En kijk, het is echt een pluim voor het VFX-huis, Lola, dat dat voor elkaar heeft gekregen. Het nauwgezette rotoscoopwerk en het matchen van al die shots… het is echt een waar kunstwerk dat ze hetzelfde karakter zo naadloos konden laten samensmelten, zeven jaar na elkaar. En het is ook een wonder dat Samara geen dag ouder is geworden.

En haar koppelen aan Kathryn Newton was een no-brainer om haar hierbij te betrekken?

Bettinelli-Olpin: Ik zou zeggen dat ik Kathryn heb ontmoet en met haar heb samengewerkt Abigaïl was in veel opzichten een van de vele puzzelstukjes, maar misschien wel het laatste puzzelstukje dat we nodig hadden om onze eigen weg in deze film te vinden. Omdat we in de versies die we eerder hadden… We probeerden een ander personage toe te voegen, en het was altijd goed en het was echt goed geschreven, maar het had niet die emotionele impact die de Alex-en-Grace-relatie heeft in de eerste. Terwijl we met Kathryn aan het werk waren Abigaïlhadden we een moment van: “Oh man, Sam en Kathryn hebben vergelijkbare energieën. Ze zouden gemakkelijk zussen kunnen zijn; daar moeten we over nadenken.”

We hebben eigenlijk een hele pilot voor ze geschreven, gewoon om het uit ons systeem te krijgen. En toen kregen we het telefoontje van Tripp (Vinson), onze producer, die zei: “Hé, zouden jullie erover willen nadenken om hierop terug te komen?” En onze eerste gedachte was: ‘Wacht even, wat als we dat idee nemen en erin stoppen Klaar of niet?” We vonden het geweldig dat het Grace complexer maakte, en dat ze iets in de eerste film had verborgen, en dat ze een gezin had, maar ze probeert het af te wijzen en iets nieuws te creëren, en dat is mislukt. De eerste film is zo’n anti-liefdesverhaal; Wat als dit een liefdesverhaal is? Kathryn was een soort van sleutel om dat te ontsluiten.

Klaar of niet 2 houdt echt een spiegel voor Klaar of niet. Je herbeluistert sommige beats zonder dat het voelt als een copy-paste van ‘diezelfde film maar.’ meer“soort vervolg. Hoe heb je de balans kunnen bewaren tussen het toevoegen van stukjes van de eerste film waar het publiek echt van hield, en het verhogen van de lat?

Bettinelli-Olpin: Ik denk dat veel daarvan met Samara te maken heeft; waarbij Genade de kern blijft.

Gillett: Ik denk dat het daarbuiten echt zeker was en elkaar echt uitdaagde. Het was echt een spel van ‘ja, en’ om ervoor te zorgen dat de momenten die het gevoel hebben dat ze zwaar aan het tekenen zijn voor de eerste film, onmiddellijk worden gevolgd door iets dat lijkt op een verrassing, een subversie of een uitbreiding. Dat was een echte angst van ons, iets maken dat aanvoelde als nostalgie omwille van de nostalgie. Hoe leuk we die eerste film ook vinden, we zijn niet geïnteresseerd om onszelf te herhalen… Ik denk aan de verdomde allergie die we hadden voor die snelle flitsen…

Wanneer Grace wordt gereanimeerd?

Gillett: Lyvie, we hebben daar met elke vezel van ons wezen tegen gevochten. Voor kijkers die bekend zijn met en zijn niet Als je bekend bent met de eerste film, moet je een beetje herinnerd worden aan de inzet van de wereld… Ik denk dat we echt dol zijn op het nut van waar we op die momenten terechtkwamen, en met het gebruik van die beelden. Maar zelfs dat was een echt gesprek voor ons, omdat we iets wilden maken dat echt, hoezeer het ook in gesprek is met de eerste film, zijn eigen ding is.

De volgende keer ben jij de mummie aan het aanpakken, en ik ben zo gefascineerd door deze match. Ik ga ervan uit dat het niet zo kan zijn nogal zo bloederig als de dingen die we van jullie gewend zijn te zien… of toch?

Bettinelli-Olpin: (Lacht.) Het wordt PG-13.

Gillett: Maar ik denk dat we dat gaan proberen te stimuleren. We gaan de rand vinden en ik weet zeker dat we over de grens stappen en dan wordt ons verteld dat we terug moeten lopen. Maar ik bedoel, we zullen risico’s nemen. We kunnen je vertellen dat we met dat project op een aantal heel leuke manieren een aantal risico’s gaan nemen.

Klaar of niet 2: Hier kom ik speelt nu in de theaters.