Hoe autorijden in LA het nieuwste album van Don Toliver, ‘Octane’, heeft aangewakkerd

Toen Don Toliver zijn nieuwe album ‘Octane’ wilde maken, was de rapper voor het eerst gefixeerd op de San Gabriel Mountains in Los Angeles. Hoewel het niet het spaarzaam groene terrein of de soms met sneeuw bedekte bergen waren die zijn aandacht trokken, was het in plaats daarvan de historische verzameling witte koepels en zonnetorens waaruit het Mount Wilson Observatorium bestaat. Iets aan de astronomische locatie heeft de behoefte van de in Houston geboren zanger om te creëren “volledig aangewakkerd”.

“Astronomen zaten urenlang bij die telescoop te wachten tot er een planeet zichtbaar werd. Het is hetzelfde concept als in de studio zijn”, zegt de geboren muzikant Caleb Toliver. “Muziek maken kan zijn dat ik daar zit, wachtend tot er een teken of gevoel zichtbaar wordt, zodat ik begrijp wat ik doe en er verbinding mee kan maken.”

In lijn met zijn hemelse fascinatie beschrijft de 31-jarige zanger het creatieve proces van zijn vijfde studioalbum als gevangen zitten in een ‘zwart gat’. Maar in plaats van verslonden te worden door de afgrond, zegt hij via Zoom, heeft hij zich toegelegd op het maken van iets ‘onbekends’. Voor Toliver ging het bij het blootleggen van het ‘onbekende’ op ‘Octane’ erom dat hij werd verteerd door zijn kunst en dat hij zich door zijn gevoel liet leiden. Hij maakt zelfs grapjes over het creëren van een geluid dat zo fris is dat AI het niet zou kunnen repliceren.

Anderhalf jaar geleden bracht de Texaanse entertainer zijn vierde album uit, ‘Hardstone Psycho’, zijn grunge-achtige kijk op de motorcultuur. Dus voor ‘Octane’ heeft hij opnieuw een album uitgebracht dat wordt aangedreven door wielen – behalve dat hij deze keer twee wielen heeft ingeruild voor vier. Als iemand die al sinds de middelbare school in vervoering is door auto’s, gebruikt Toliver zijn auto-obsessie als voertuig voor zijn eigen sonische ontdekking. Hij zegt dat, door middel van een krakende telefoonontvangst, het verbinden van zijn geluid en zijn voertuig een relatie is waarop hij heeft gewacht om deze onder de knie te krijgen.

Het telefoontje vond plaats een paar dagen nadat hij (en zijn auto-afhandelaar) zijn race-Audi met ‘Octane’-thema naar de top van de parkeergarage van de Los Angeles Times had gereden voor een fotoshoot. Op die typisch zonnige januaridag droeg Toliver een even verblindende, geheel witte outfit in contrast met het felle geel van de racer. Hij vertoonde een rustige en oplettende houding op de set, waarbij hij zorgvuldig zijn voertuig in de gaten hield.

“Er is iets aan de hand als ik het allereerste nummer op het album speel, en ik bestuur het – het plaatst me er letterlijk in als een videogame”, aldus Toliver. “Het neemt me letterlijk mee naar dit alternatieve universum. Er zijn bepaalde momenten waarop ik in bepaalde voertuigen zit en ik wil gewoon mijn spel spelen. Ik begin me Tom Cruise te voelen.”

Hij voegt eraan toe dat zijn favoriete rijroute bij het luisteren naar het album is wanneer hij van de 118 naar de 5 loopt, helemaal naar beneden naar de 101. Hij noemt het op dit punt een ‘routine’.

Het album begint op de snelweg met het nummer ‘E85’, waar hij de confrontatie aangaat met een stevige gitaar en een verkapte sample van ‘Chest Pain (I Love)’ van indiezanger Malcolm Todd, terwijl hij herinneringen ophaalt aan zijn ‘belangrijke minnaar’. Hoewel de plaat niet uitsluitend gericht is op zijn toewijding aan de auto, is er op bijna elk nummer een verwijzing naar autorijden of belichaamt de beat eenvoudigweg de energie van het snel wisselen van rijstrook.

Op het snelle, baszware nummer ‘Gemstone’ verwijst hij naar de serie ‘Fast and Furious’. Op ‘ATM’ roept hij een Range Rover-bus en op ‘Excavator’ zingt hij: ‘Ja, ik ben dronken maar ik rij niet/ En ja, ik ken mijn bestemming’, op een rinkelende beat. Op “Octane” kan elke onvoorspelbare beatwisseling en gelaagde sample aanvoelen als het uitademen van een bestuurder nadat hij met succes een scherpe bocht heeft genomen.

De 17 nummers tellende plaat stelt Toliver in staat zijn sonische vaardigheden te vergroten door opnieuw een frisse mix van trap en R&B te creëren die steunt op een nieuwe laag elektronica. Op typische Toliver-manier vertelt de plaat over zijn feestgewoonten en luxueuze levensstijl, maar glurend door dikke lagen pop-samples, donkere synths en pittige trap-drums werpt Toliver licht op zijn liefdevolle relatie (met collega-zanger Kali Uchis) en een hernieuwd gevoel van vrede in zijn leven.

“Ik begon meer in mezelf te geloven. Soms krijg je veel mensen in de kamer met een heleboel meningen, ideeën en vragen. Maar soms ligt het antwoord echt in jezelf als je de kunst maakt”, zei Toliver.

“Wat er ook gebeurde, ik moest ermee akkoord gaan”, zei Toliver over zijn opkomst. “Ongeacht of ik er klaar voor was of niet, of hoe snel alles ging, ik moest er gewoon mee doorgaan. Het was veel om op dit punt te komen.”

(Christina House / Los Angeles Times)

Toliver stond centraal in de rapmuziek toen hij te horen was op Travis Scotts katalytische album uit 2018, ‘Astroworld’. De twee in Houston opgegroeide rappers werkten samen aan ‘Can’t Say’, een sfeervolle oorwurm aangedreven door een humeurige trapbeat en een overdaad aan stilistische autotune. Deze functie leverde nieuwkomer Toliver vergelijkingen op met de vroege geluiden van T Pain of Akon en een publiek van luisteraars, nieuwsgierig om te horen wat hij nog meer kon zingen.

Na de buzz van ‘Can’t Say’ bracht Toliver in maart 2020 zijn debuutalbum ‘Heaven or Hell’ uit. Toen COVID-19 de wereld stillegde, bloeide Toliver’s plaat op sociale media, wat verschillende virale nummers en danstrends voortbracht. De vrijwel onmiddellijke viraliteit van TikTok en het groeiende aantal samenwerkingen met artiesten als Metro Boomin en Justin Bieber maakten Toliver al snel tot een steunpilaar in het genre.

‘Wat er ook gebeurde, ik moest ermee akkoord gaan’, zei Toliver. “Ongeacht of ik er klaar voor was of niet, of hoe snel alles ging, ik moest er gewoon mee doorgaan. Het was veel om op dit punt te komen.”

Voordat hij beroemd werd, zegt Toliver dat hij altijd wist dat hij kon zingen. Toen hij opgroeide, speelde zijn familie allerlei soorten muziek voor hem, van de geluiden uit de jaren ’60 tot begin 2000. Hij herinnert zich vroege herinneringen aan het zingen van R&B-nummers als ‘Yo (Excuse me Miss)’ van Chris Brown en het aanslaan van elke noot ‘tot aan de tee’, terwijl hij ook de zangers van ‘Soul Train’ nabootste.

“Ik had het gevoel dat ik net zo goed was als zij. Ik wist gewoon niet hoe ik het moest aanpakken, en naarmate de tijd verstreek, leerde ik het”, zei Toliver.

Toliver is niet iemand die herinneringen ophaalt aan het verleden. De ‘No Idea’-zanger zegt dat het vooral ‘moeilijke tijden’ waren waarin hij ‘geen geld had en zich druk maakte’. Dus op ‘Long Way To Calabasas’, een oprecht nummer van ‘Octane’, laat hij zien hoe ver hij is gekomen sinds hij die jongen in Houston was. Het nummer begint met een uitgeklede gitaar en zacht gestemde zang. Hij zingt over hoe hij eindelijk vrede en geluk heeft gevonden.

“Het voelt allemaal als een beloning voor het werk. De echte vrede en het geluk is dat je je altijd op je gemak voelt”, zegt Toliver. “Het is een andere metafoor voor mij: ik kan alles hebben wat een man maar kan wensen, maar wat een man werkelijk zou moeten verlangen is gezondheid en een echte gemoedsrust in zichzelf. Dat is waar het allemaal om draait.”