Op dit moment is het eerlijk om te zeggen dat de Academy Awards niet langer precies hetzelfde instituut zijn als vijftien of twintig jaar geleden. Het heeft zeker een flink aantal buitensporige blunders vermeden, maar je kunt een aantoonbare poging zien om een nieuwe context te geven aan wat een Oscar waardig is: Parasieten Winst voor Beste Film herinnerde de wereld eraan dat er opmerkelijke verhalen bestaan buiten de grenzen van de Verenigde Staten en de Engelse taal, en Alles overal tegelijk werd in 2023 verbazingwekkend genoeg de eerste sciencefictionfilm die ooit de prijs voor Beste Film won (pas de tweede als je de gotische romantiek van Guillermo del Toro meetelt). De vorm van water). En toch is de ontnuchterende realiteit dat de Academie nog steeds ruimte heeft om te groeien in termen van het erkennen van de bijdragen van groepen die doorgaans over het hoofd worden gezien, evenals het belang van genres die door reguliere smaakmakers worden genegeerd.
Het succes van vorig jaar Zondaars bereikte zijn hoogtepunt tijdens de 98e Academy Awards, waar Coogler de tweede zwarte scenarioschrijver werd die het beste originele scenario won (de eerste was Jordan Peele voor Ga weg, een ander genre liefdesbrief). Op het eerste gezicht voelt het alsof het historische succes van de film uit het niets kwam, of het resultaat was van een plotselinge verandering in het oordeel van de Academie. Maar de muren die tijdens de Oscars van gisteravond zijn afgebroken, zijn niet uit de lucht komen vallen. Integendeel, ze zijn het hoogtepunt van een patroon dat teruggaat tot 2015 met Cooglers eerste Oscar-genomineerde film, een patroon van opbeurende zwarte verhalen, terwijl ook de opzwepende, bedwelmende kracht van genrecinema en escapisme wordt geëerd.
Dat zouden wij niet hebben gedaan Zondaars zonder alles wat eraan voorafging in de carrière van Coogler.
Warner Bros. Afbeeldingen
Omdat de film alleen werd genomineerd voor Beste Mannelijke Bijrol voor Sylvester Stallone, vergeet je gemakkelijk wat een kritisch en commercieel succes de eerste was. Geloofsovertuiging was, vooral gezien het feit dat het hetzelfde jaar uitkwam als een ander, veel controversiëler legacy-vervolg. Het verhaal van de film is niet opmerkelijk origineel en lijkt in feite op het origineel Rotsachtig in veel opzichten, maar de opzettelijke optiek ervan – een zwarte weesjongen die vastbesloten is zijn stempel op de wereld te drukken, zichzelf onvergetelijk te maken nadat hij opzettelijk vergeten is – geeft het zoveel gewicht. De sportfilm (vooral boksen) is niet zo over het hoofd gezien als andere genres als horror of sciencefiction, maar er is nog steeds iets ongelooflijk ontroerends aan het gebruik van zo’n geliefd filmisch raamwerk om een verhaal te vertellen over zwarte zelfbeschikking en erfenis, en het gaf het publiek (en de Academie) hun eerste voorproefje van Cooglers artistieke ethos.
Met Zwarte Pantervestigde Coogler zich niet alleen als een filmmaker die ernaar streeft populistisch escapisme te combineren met echt intellectueel, cultureel en politiek gewicht (net als John Carpenter en Spielberg en Nolan allemaal vóór hem), maar hij kon ook grote prijzen opeisen voor de superhelden-kaskraker, iets dat echt niet meer was gebeurd sinds Heath Ledger’s beste mannelijke bijrol won voor De donkere ridder tien jaar eerder. Hoewel de film niet de eer van Beste Film mee naar huis nam, is wat hij won net zo belangrijk: Beste kostuums, Beste productieontwerp en Beste originele score spreken over het werk van Coogler en zijn medewerkers om hun visie op Wakanda te wortelen in de tastbare culturele bijzonderheden van Afrika, waarbij de aard van het superheldengenre wordt gebruikt als een middel om de kwaadaardige stereotypen die met het continent worden geassocieerd te herschrijven.
Het was nooit “slechts een superheldenfilm” voor Ryan of de crew.
Marvel Studio’s
Het vervolg, Wakanda voor altijdwas misschien niet zo gevierd als het origineel, maar het had waarschijnlijk een moeilijkere strijd bergopwaarts te leveren. Het overlijden van hoofdrolspeler Chadwick Boseman was een enorm verlies, niet alleen als acteur in Marvel-films, maar als vriend, medewerker en rolmodel over de hele wereld. Het is ondoorgrondelijk om je voor te stellen hoe Coogler in staat was om van zoiets bespottelijks als de superheldenfilm een werkelijk ontroerende lofrede te maken voor een artiest die veel te vroeg is heengegaan – eentje uitgevoerd met een emotionele oprechtheid die zo krachtig was dat het Angela Bassett naar haar tweede Oscar-nominatie ooit voor beste vrouwelijke bijrol bracht.
De historische rijkdom en thematische diepgang waar Coogler in slaagde Zondaars is niet verrassend voor hem – het is iets dat hij zijn hele carrière heeft gedaan, omdat hij het vermogen van genrecinema respecteert en waardeert om via abstracties en allegorieën tot ons verleden, heden en toekomst te spreken. De enige verrassing is dat het zo lang heeft geduurd voordat de Academie het herkende, niet alleen bij Ryan, maar ook bij de talloze filmmakers die verbazingwekkende reflecties geven over de wereld om ons heen, gefilterd door lenzen als horror, actie of sciencefiction. Hopelijk zal het historische succes van Zondaars (evenals de onverwachte overwinning van Amy Madigan voor haar beurt Wapens) bewijst de Academie eindelijk dat er zoveel verdienste en waarde te vinden is in films die niet zo stevig geworteld zijn in de dagelijkse realiteit.
