Een sprankelend roze elektrische gitaar hangt aan een muur van de opnamestudio waar Hilary Duff haar nieuwe album maakte. Het gezellige, met spullen gevulde tentje vlakbij de luchthaven Van Nuys is van haar man, Matthew Koma, die ‘Luck… or Something’ produceerde, de eerste LP van de zanger en acteur in meer dan tien jaar. Maar zoals Duff onlangs opmerkte, is de gitaar met paisleyprint helemaal van haar.
“Ik kreeg hem voor mijn 16e verjaardag”, zegt ze trots – een geschenk van het bedrijf Fender. “Ik vond het in de opslagruimte en Matt zei: ‘Oh, dat gaat daarheen.'”
Vóór Miley Cyrus, vroeger Sabrina Timmermanvoor Olivia RodrigoDuff arriveerde begin jaren 2000 als een Disney-kind met ambities als popidool. Ze brak door in de vertederend ongemakkelijke titelrol van ‘Lizzie McGuire’ van Disney Channel en speelde vervolgens in gezinsvriendelijke films als ‘Agent Cody Banks’ en ‘Cheaper by the Dozen’. Tegen de tijd dat ze die gitaar ontving, stond ze bovenaan de Billboard 200 met haar album ‘Metamorphosis’, waarvan 4 miljoen exemplaren werden verkocht en hitsingles als ‘So Yesterday’ en ‘Come Clean’ voortbracht.
Duff stopte het grootste deel van haar twintiger jaren met muziek om zich te concentreren op acteren en het stichten van een gezin. (Een poging tot een comeback-album in 2015, ‘Breathe In. Breathe Out.’, leidde niet echt tot iets.) Nu, op 38-jarige leeftijd, is ze terug met een verkwikkend eerlijk album vol met de textuur en details van haar leven als echtgenote, zus en moeder van vier kinderen.
In openhartige maar veelomvattende nummers waarin gitaren en synths over glinsterende grooves heen worden gelegd, zingt Duff over haar pogingen om oude gewoonten te overwinnen en over haar angst dat haar beste tijden achter haar liggen. ‘We Don’t Talk’ lijkt in te gaan op haar vervreemding van haar oudere zus, Haylie, terwijl ‘Weather for Tennis’ haar neiging beschrijft om de vrede te bewaren als kind van een scheiding. In ‘Holiday Party’ vertelt ze over een terugkerende droom waarin Koma haar bedriegt met haar vrienden.
“Ik word woedend wakker en hij zegt: ‘Ik heb niets gedaan!'”, zegt ze lachend. “En ik heb zoiets van: ‘Maar jij wil naar.’ Veel van deze dingen kwamen voort uit de hormonale hausse van: ik heb net een baby gekregen en ik geef borstvoeding en ik probeer weer met beide benen op de grond te komen. (Duff en Koma hebben drie dochters van 7, 4 en 1 jaar oud, terwijl Duff een 13-jarige zoon deelt met haar ex-man, voormalig hockeyspeler Mike Comrie.)
Op de vraag hoe hij hoopt dat het album het commercieel zal doen, zegt Koma: “Het kan me niet schelen…. Publieke perceptie of verkoop, dat is allemaal cool, maar het is een andere ervaring dan waarom we het deden.” De producer, die bekend staat om zijn werk met Zedd en Shania Twain, voegt eraan toe: “Het hele doel was om iets te maken waar Hilary met een goed gevoel in zou stappen.”
Toch leidde nostalgie begin jaren 2000 tot een recente reeks uitverkochte theateroptredens, en deze zomer zal het haar naar arena’s over de hele wereld voeren, waaronder Inglewood’s Kia Forum op 8 en 9 juli. essay in de Knip door haar mede-millennial Ashley Tisdale waarin Tisdale schreef over het verlaten van een ‘giftige moedergroep’ waartoe naar verluidt ook Duff en Mandy Moore behoorden.)
Opgekruld op een bank in de controlekamer van de studio zegt Duff: “Ik ben eindelijk op een plek waar ik me voor geen procent schaam voor mijn verleden en voor de dingen die me vroeger in verlegenheid brachten” – een reden waarom ze de moedige keuze maakte om haar set in de Wiltern vorige maand te openen met twee van haar grootste hits, “Wake Up” en “So Yesterday.”
Na die nummers kwam ‘Roommates’, misschien wel het meest kwetsbare nummer op Duffs nieuwe album. Het gaat over het navigeren op een droge plek in een huwelijk, en de taal is even levendig als meedogenloos: ‘Ik wil alleen het begin / ik wil niet het einde’, zingt ze, eraan toevoegend dat ze ernaar verlangt om ‘achterin een duikbar te zijn, waardoor je h…’.
Een verrassende woordkeuze.
Hoe zou je het gezegd hebben? Soms moet je de tekst passend maken; je hebt het nodig dat het ergens op rijmt. (Lacht) Het is polariserend bedoeld omdat het zo’n wanhopig pleidooi is. Ik kan zeggen dat ik niet echt h- achterin een duikbar heb gegeven. Maar het probeert gewoon het gevoel vast te leggen van een tijd waarin je je levend voelde.
Zoals alle tienersterren moest je erachter komen hoe je opgroeide en als publiek figuur over seks kon praten. Nu heerst het idee dat je dit beter aan de jongeren kunt overlaten.
Ik heb eindelijk het gevoel dat ik veel over seks weet. Toen ik in de twintig was, was seks niet altijd leuk – het was zo veel om uit te zoeken. Nu begrijp ik het eindelijk. Misschien is dat iets vrouwelijks, maar ik ben er nog niet klaar voor om naar de weide gestuurd te worden. Mensen komen de hele tijd naar me toe en zeggen: “Wauw, je bent echt goed ouder geworden.” Ik heb zoiets van: “Ik ben pas 38! Alleen maar omdat je me kent sinds ik 9 was …”
Je gaat goed om met het seniorenburgerschap.
Wanneer krijg ik de kortingen? Ik heb het gevoel dat 38 niet oud is, hoewel toen ik op mijn veertigste aan mijn ouders dacht, ze er zo anders uitzagen dan we er nu uitzien.
Ik stop altijd bij die TikToks waar staat hoe 35 er in 1982 uitzag.
Ik denk niet dat iemand toen water dronk. Ze waren stoffig en knapperig.
Hilary Duff, links, en Matthew Koma in december bij Apple Music Studios in Los Angeles.
(Amy Sussman / Getty Images voor Apple Music)
Je leent het refrein van Blink-182’s ‘Dammit’ voor je nummer ‘Growing Up’. Waarom?
Blink is een van mijn favoriete bands. Ik herinner me dat ik mijn rijbewijs kreeg, en dat was wat er op mijn iPod stond. ‘Growing Up’ is voor mij zo’n diep persoonlijk nummer, waarin ik praat over het zitten in de achtertuin met een van mijn beste vrienden en gewoon te veel wijn moeten drinken en over het leven moeten nadenken. Maar het voelt ook als een liefdesbrief aan mijn fans. Ik houd er niet van om dat woord te zeggen, maar ik heb echt het gevoel dat ik al 25 jaar fans heb en dat ik ze nu als volwassene zie. Ik wist niet dat ik deze kans zou krijgen.
Wat is het probleem met “ventilator”?
Het plaatst mij op een voetstuk waardoor ik mij ongemakkelijk voel. Als je met Matt of iemand uit mijn omgeving zou praten, zouden ze waarschijnlijk zeggen: ‘Hilary begrijpt niet wat ze voor sommige mensen betekent.’ En ik denk dat dat waar is. Als ik aan mezelf denk, ben ik niet een grote popster; ik voel me meer een vrouw van het volk.
Een vrouw van het volk?
Mag ik dat zeggen? (Llacht) Is dat op een of andere manier aanstootgevend? Mijn voeten raakten ’s ochtends de grond en ik heb een miljoen dingen te doen. Soms slaapt mijn baby nog. En ik heb een tiener die zich klaar moet maken voor school, waar we altijd allemaal op wachten.
Waarom heb je vier kinderen?
Ik weet het, we zijn ziek.
Had je er vier verwacht?
Ik dacht dat ik er minstens drie zou hebben. Ik heb altijd al een groot gezin gewild, omdat ik uit een superklein gezin kom en ik altijd meer broers en zussen wilde. Ik had Luca duidelijk vóór Matt, en daarna hadden we Banks voordat we trouwden. Toen sloeg de pandemie toe: we hadden een pandemische baby zoals iedereen. De vierde was gewoon een gekke beslissing. Matt zei: “Iedereen zal denken dat we echt Christelijk zijn als we voor nummer 4 gaan.” We hebben ook drie honden, twee katten en acht kippen.
Hoe regel je als twee kunstenaars het opvoedingswerk?
Ik weet niet of ik dit echt hardop heb gezegd – tegen Matt zeker – maar ik denk dat een deel van mijn wens om een plaat te maken voortkwam uit het krijgen van mijn vierde kind. Ik houd uiteraard van het moederschap; anders zou ik geen vier kinderen hebben. Maar ik denk dat ik echt jaloers was omdat hij elke dag naar zijn werk moest en alleen kon zijn met zijn gedachten. Ik dacht: ik moet me uitrekken. Zo voelde het na de vierde baby: ik ga mezelf helemaal verliezen en gewoon thuisblijvende moeder worden en wachten tot de telefoon gaat, of ik ga iets maken dat me ontroert.
Ik hoef je niet te vertellen dat onze cultuur er altijd blij mee is om moeders zich schuldig te laten voelen. Was het een reis om te accepteren dat het oké is om iets voor jezelf te doen?
Dat zegt het gezonde deel van de hersenen. Maar het andere deel dat verbonden is met de kinderen die je hebt gebaard – soms overschaduwt dat deel het. En het is heel moeilijk om daar tegen te vechten. Ik zou nu waarschijnlijk kunnen huilen als ik denk aan alle dingen die ik dit jaar ga missen.
Hilary Duff in de studio waar ze haar nieuwe album opnam.
(Jay L Clendenin / For The Times)
Er staat een zin in ‘Huisgenoten’ waarin je zegt: ‘Het leven leeft en de druk zet me onder druk.’ Dacht u bij de shows die u zojuist speelde dat uw publiek zich op dezelfde plek in het leven bevond als u?
Zeker. Toen ze het tegen mij schreeuwden en terugzongen, dacht ik: ‘Oh, jij weten.” Dat betekent niet dat je een ouder hoeft te zijn. “Het leven is leven” zijn de rekeningen en de eentonigheid en het verkeer en het gezin – het zijn allemaal dingen. Ik wist dat als het in mijn hoofd rondspookte, en ik al tien jaar een vrij normaal leven leid – normaal als maar kan – mensen zichzelf erin zouden zien.
Vijfentwintig jaar geleden speelde je voor tienjarigen. Zou een 10-jarige vandaag geïnteresseerd zijn in je nieuwe liedjes?
Ik denk het niet. Maar ik bedoel, ik zong altijd ‘Torn’ van Natalie Imbruglia, en ik had geen idee waar het over ging.
Het afgelopen decennium was een gouden eeuw voor jonge vrouwelijke songwriters: Taylor Swift, Billie Eilish, Olivia Rodrigo.
Je vergat het Chappell Roan.
“Luck… or Something” voelt afgestemd op dat verdiepende ambacht. Maar misschien voelden je vroege dingen je verfijnd aan.
Ik denk niet dat het destijds de bedoeling was om verfijnde liedjes te schrijven. Er was nog geen Taylor Swift – het is net als vóór Christus en na Christus.
Heeft ze het spel veranderd?
Op alle niveaus.
Hoe ben je bij Atlantic Records beland? Ik vroeg me af of dit een product was van persoonlijke vriendschappen – de Elliot Grainge en Sofia Richie en Goed Charlotte van dit alles.
We zijn nu persoonlijker vrienden met ze. Ik was klaar met het maken van de plaat en voor de eerste keer ooit dacht ik: “Het is klaar – vind je het leuk?”
Je zocht niet naar aantekeningen van het label.
Ik zeg niet dat ik geen ontmoetingen heb gehad met A&R. Maar zo ongeveer was de plaat gemaakt, en dat was dat. Ik ben nergens anders gaan winkelen, wat fantastisch was, want ik haat een honden-en-ponyshow.
Had je het gevoel dat je op wat voor manier dan ook door de platenindustrie werd opgegeten?
Na ‘Breathe In. Breathe Out.’ was het heel gemakkelijk om te zeggen: ‘RCA dwong me om dit nummer te leiden, terwijl ik wist dat het dit nummer had moeten zijn.’ Maar dat was dat ik geen ballen had, begrijp je wat ik bedoel? Daar heb ik veel van geleerd. Ik denk niet dat ik deze plaat zou hebben gemaakt als ik niet een beetje met de bal had gerommeld.
Het verhaal over de giftige moedergroep ontplofte net toen jij dit album lanceerde. Heeft die ervaring je doen nadenken over je terugkeer naar de popwereld?
Ik bedoel, dit is niet nieuw voor mij. Ik heb dit al sinds ik misschien 15 was en begon te worden gevolgd door paparazzi. Alles begint gedocumenteerd te worden en iedereen kent mijn leven en alle spelers daarin. Dus de verhalen die nieuws opleveren: het is niet wat er gebeurt met een normaal persoon die als volwassene acteur is geworden. En nu wordt het geëscaleerd door de pratende hoofden op TikTok die clickbait nodig hebben. Het is moeilijk omdat je zegt: “Wacht, die persoon heeft het ongeveer bij het rechte eind”, en “Wacht, die persoon weet niet waar hij het over heeft.” Ik zag iets dat dacht van: “Geen van de moeders op school vindt haar echt leuk, en de leraren ook niet”, en ik dacht: “Allereerst…”
Is het moeilijk of gemakkelijk voor u om af te stemmen –
Trouwens, de vrouwen op school zijn aardig en ik ben door ze allemaal geobsedeerd.
Maar kun je het gepraat over jou op sociale media negeren?
Het hangt gewoon van de dag af. Wetende dat ik de achterdeur mag openen en als gezin kan voetballen, een bubbelbad mag nemen en onze kippeneieren kan gaan halen – dat is het doel van het leven. Op de dagen dat er gekke dingen gebeuren, ga ik naar huis en verzacht het lawaai.
