Gideon werkte opzettelijk met onscherpte en beweging en probeerde de tijd zelf te fotograferen door de oplossing van beelden. In dit geval is het de vaak gefotografeerde bloem, maar deze is zo vervormd dat hij bijna transparant is. “Het werk verzet zich tegen de traditionele functie van fotografie, namelijk bevriezen en behouden, en omarmt in plaats daarvan het vermogen van het medium om verandering, beweging en vergankelijkheid te registreren”, zegt Gideon. De kunstenaar legt uit dat moderne camera’s zijn ontworpen om alles scherper te maken. Het lastige is dat het geheugen niet zo werkt, en als je de gedachtegang van Susan Sontag volgt: fotografie is nooit neutraal en foto’s kunnen ook nooit als feit worden genomen. Daarom probeert Gideon schoonheid of verlies niet tot in de kleinste details in herinnering te brengen. Hij concentreert zich op het vastleggen van momenten die voorbijgaan – onaantastbaar, onbereikbaar, al verdwenen zoals wij ons ze herinneren.
Gideon fotografeert met een Sony RX100 VII, een kleine point-and-shoot die in zijn zak past. De lange zoomlens vlakt de ruimtelijke diepte af, waardoor voor- en achtergrond worden gecomprimeerd tot één enkel vlak, waardoor de foto’s meer als schilderijen dan als film aanvoelen. “Ik hou van de camera als hulpmiddel – ik zie hem als mijn penseel. Het punt van deze kleine, lichte camera’s is dat ze in mijn hand verdwijnen en ik voel me beter in staat om de intelligentie van mijn hand te laten communiceren, zoals tekenen met een potlood”, zegt Gideon. De werken worden gedrukt op mat archiefpapier van museumkwaliteit, waardoor de glans van afgedrukte filmfoto’s wordt verwijderd en de reproduceerbaarheid van foto’s wordt verhinderd.
Japanse doodsgedichten, ook bekend als jisei, komen uit een zenboeddhistische traditie die stelt dat iemand op het moment van overlijden een bepaalde helderheid bereikt die de moeite waard is om te delen, waarbij hij een spirituele erfenis achterlaat in plaats van een eenvoudig afscheid. Voor Gideon zegt de titel van het bovengenoemde doodsgedicht iets waar hij zelf steeds naar terugcirkelt: “een bloem is het meest volledig zichzelf in het verdwijnen” – als de kop van een paardenbloem vol roosjes – fluisterend, doorzichtig en klaar om weg te waaien bij een briesje. “Vergankelijkheid is geen gebrek. Het gaat om de identiteit. De titel.” Omdat wij vallen breidt dit naar ons uit – mooi omdat het vluchtig is”, zegt Gideon. “Het is geen doctrine of theologie – het is gewoon het duidelijkste waartoe ik ben gekomen nadat ik het spirituele leiderschap heb verlaten: let op, want dit gaat voorbij.”
