Nu heeft Trump verklaard dat deze zendingen zullen stoppen. Afgesneden van zijn belangrijkste bron van ruwe olie, wordt Cuba blootgesteld, een omstandigheid waar de Amerikaanse president gebruik van wil maken door de dood van het castroïsme af te kondigen. Hij heeft ook besloten om op te leggen tarieven op andere landen die Cuba van olie voorzien, in een poging het land verder te isoleren om onderhandelingen af te dwingen.
Het laatste schip met ruwe olie uit Venezuela arriveerde in december 2025 met 598.000 vaten. Die olie, plus de 84.900 vaten die Petróleos Mexicanos (Pemex) een week na de gevangenneming van Maduro heeft verzonden, is alles wat het regime de komende weken heeft om te overleven. Het regime rekende op steun uit Mexico, maar onder druk van Trump heeft president Claudia Sheinbaum voorlopig voedsel en medicijnen beloofd, maar geen ruwe olie.
Volgens adviesbureau Kpler bevinden de Cubaanse olievoorraden zich in kritieke toestand. Geïmporteerde ruwe olie is essentieel voor het elektrische systeem, het transport en dus de economie. Het Cubaanse leiderschap lijkt geen ander alternatief te hebben dan te kiezen tussen onderhandelen met Trump om de blokkade op te heffen of het land in een economische verlamming te leiden.
Eten of internet
Een van de kwesties die op de voorgrond zal staan, als het Cubaanse regime eindelijk met Trump om de tafel gaat zitten om te onderhandelen over een uitweg uit de huidige situatie, zal de toegang tot internet zijn, een belangrijke zorg van degenen die tegen de regering zijn.
De regering-Trump anticipeerde hierop in juni 2025 factsheetwaarin verhoogde beperkingen op het eiland worden aangekondigd en een versterking van “de inspanningen om het Cubaanse volk te steunen door de uitbreiding van internetdiensten, vrije pers, vrij ondernemerschap, vrije vereniging en legaal reizen.”
In 2015, toen internetdiensten zich in Cuba begonnen uit te breiden, hadden veel Cubanen voor het eerst in hun leven toegang tot internet, en de impact was groot. Het regime verloor het al jaren bestaande monopolie op informatie. Als de enige legale politieke partij van het land was de Communistische Partij in staat geweest het verhaal van het land naar eigen inzicht te construeren via haar mediakanalen. De opkomst van sociale media, waar activisten, kunstenaars en tegenstanders van het regime hun werk en hun boodschappen konden delen, samen met de opkomst van onafhankelijke media, gaven een dissidente burgermaatschappij macht die lange tijd moeite had gehad om gehoord te worden.
Zes jaar later, in 2021, was de oppositie tegen het regime sterk genoeg om te proberen de status quo van het land te veranderen met oproepen tot een einde aan de onderdrukking en de mensenrechtenschendingen. In bijna elke stad gingen burgers de straat op. Ze eisten vrijheid, een einde aan de dictatuur en een nieuw begin voor de natie. Het regime reageerde met geweld: één dood, meer dan duizend politieke gevangenen en gedwongen ballingschap voor anderen. Ten slotte werd het toezicht op en de toegang tot het internet aangescherpt, wat van cruciaal belang was voor de oppositiebeweging.
Sindsdien heeft het castroïsme de controle over het internet steeds meer onder de aandacht gebracht, omdat het de repressieschroeven aandraait om een nieuwe opstand te voorkomen.
