Massaal protest is nog ver verwijderd van een revolutie.
De mensen van Iran zijn hier eerder geweest. In 2009 vanwege vermeende verkiezingsfraude; in 2019over brandstofprijzen; in 2022over het misbruik van de zedenpolitie.
De autoriteiten hebben hun draaiboek aangescherpt, door het geweld van de revolutionaire garde en de Basij-milities, de moord op demonstrantenmassa-detenties, openbare executies en het afsluiten van het internet.
Dat laatste punt is enorm belangrijk. Het betekent dat mensen niet weten of er nog iemand uitgaat.
Ze kunnen geen verbinding maken. Ze zullen niet weten of het de moeite waard is om het hoofd boven de grond te blijven steken na de afgelopen twee nachten van protest, dat vooraf was aangegeven en gecommuniceerd.
De video’s die ze zullen zien, zijn die op de staatstelevisie, waar ze de dreigementen zullen horen om de doodstraf toe te passen op demonstranten die ‘vandalen’ of ’terroristen’ worden genoemd, en pro-regeringsmenigten zullen zien, en getemperde maar nog steeds sinistere repressie.
Het is moeilijk om de vaart erin te houden in de 31 Iraanse provincies, vooral bij een protest zonder duidelijke leider (althans binnen Iran zelf), als de mensen in een informatiezwart gat achterblijven.
Reza Pahlavi, de zoon van de voormalige sjah, heeft duidelijk enige steun op straat, maar hij is in de VS en zijn oproepen tot stakingen en verder protest kunnen moeilijk doordringen.
En natuurlijk geeft de shutdown de autoriteiten de mogelijkheid om op te treden wanneer zij dat willen, zonder de zichtbaarheid die connectiviteit hen zou geven.
Dat is wat er in 2019 gebeurde toen minstens 1.500 demonstranten werden gedood. We zijn nog ver verwijderd van dat soort cijfers, al is dat gezien de schaarste aan informatie lastig te zeggen.
Bestandsfoto: Reuters
De enige barrière voor het regime om die black-out voor onbepaalde tijd te verlengen, is de economische tol die het zal eisen van een toch al haperende economie.
Maar er is nog een lange weg te gaan als het gaat om de mate waarin ze met harde maatregelen kunnen optreden, en ze hebben geen enkel teken van toegeven getoond.
Revoluties vereisen steun van de elite, zodat elementen van het veiligheidsapparaat kunnen besluiten dat het niet langer zinvol is zich te blijven onderwerpen aan de 86-jarige opperste leider. Het lijkt er ook niet op dat dit gebeurt.
Lees meer:
Wie is de verbannen kroonprins van Iran?
Grootste bedreiging sinds de revolutie van 1979
De wildcard is Donald Trump. Hij heeft beloofd Iran hard te zullen treffen als het regime het vuur opent op demonstranten. En dan is er Israël, ook, wat de kans op een nieuwe staking zou kunnen aangrijpen.
De Iraanse islamitische theocratie is kwetsbaarder dan ooit tevoren. Maar deze is voortgekomen uit een revolutie zelf, en de Opperste Leider, ayatollah Ali Khamenei, is niet van plan zwakte te tonen.
