Het is een beeld dat heel veel mensen in heel Israël zal achtervolgen. Een hoek van Beit Shemesh, platgedrukt door een Iraanse raket; een synagoge verwoest; mensen kwamen om terwijl ze hun toevlucht zochten in een schuilkelder.
Als je bewijs wilde dat oorlog, zelfs deze oorlog, niet alleen maar om luchtverdediging en chirurgische aanvallen gaat, dan was dit het wel. Een gruwelijk vergezicht van een plotselinge dood.
Toen we ter plaatse kwamen, werd ons herhaaldelijk verteld dat dit gewoon een plek was waar mensen woonden, baden en onderwijs kregen. Geen militaire basis, geen hardware, zelfs geen overheidskantoor.
“Waarom zou dit een doelwit zijn”, zei een persoon. “Er is geen excuus.”
Wat we zagen toen we aankwamen was een chaotische nasleep. Wat we hoorden was een horrorverhaal.
Tientallen bewoners waren naar de schuilkelder gegaan nadat ze een waarschuwing op hun telefoon hadden ontvangen en vervolgens een luchtalarm hadden gehoord. Het is het soort gedrag dat zowel verontrustend als normaal is.
Dankzij eerdere conflicten, waaronder de twaalfdaagse oorlog van slechts acht maanden geleden, zijn de Israëli’s gewend aan het krijgen van dergelijke waarschuwingen.
Het asiel moest hun toevluchtsoord zijn. In plaats daarvan werd het binnen enkele ogenblikken een tombe.
De raket ontweek op de een of andere manier Israël’s formidabele luchtverdediging.
“Niets kan honderd procent effectief zijn”, zei een Israëlische militaire functionaris tegen mij. “We kunnen niet elke afzonderlijke raket tegenhouden. We kunnen het proberen, maar we weten dat er uiteindelijk één er doorheen zal komen.”
En dat gebeurde ook, op verwoestende wijze. We zagen hoe grote graafmachines werden ingezet om het puin op te ruimen, en hoe zoek- en reddingsteams uitwerkten hoe ze naar overlevenden moesten zoeken. Er waren militairen, hulpverleners, buurtbewoners, politie en politici.
We spraken met een van hen, Amichai Eliyahu, Israëls uitgesproken minister van Cultuur. Hij bekeek de verwoesting en schudde zijn hoofd. Dit, zei hij, was een belichaming van waarom Israël moest vechten Iran.
‘Wat hebben deze mensen hier hen ooit aangedaan? Wat hebben deze baby’s gedaan om hen kwaad te doen?’ zei hij tegen mij.
“Ze hebben Iran nooit iets slechts aangedaan, we delen niet eens een grens met Iran. Dit werd zonder enige reden gedaan, behalve pure haat omwille van de haat. Dus ik vraag iedereen die hen in de wereld verdedigt, wie verdedig jij? Monsters, monsters willen ons vermoorden.”
Lees meer:
Wat we tot nu toe weten over de stakingen
Welke Iraanse functionarissen zijn dood?
Aanvallen sluiten luchthavens in het Midden-Oosten af
Een luchtfoto van de scène in Beit Shemesh. Afbeelding: Reuters
Luitenant-kolonel Yochay Manoff was optimistischer toen we spraken op een heuvelrug met uitzicht op het toneel. Hij is compagniescommandant bij de Israëlische Nationale Reddingseenheid en gewend aan moeilijke situaties en traumatische problemen.
Maar voor hem was deze moeilijk te aanvaarden.
“Even ter referentie: dit is een raket die zoveel gebouwen en zoveel levens heeft getroffen en getroffen”, vertelde hij me. “Denk eens aan de hoeveelheid raketten die de afgelopen twee dagen onderweg waren van Iran naar Israël. De schade zou enorm kunnen zijn.”
Zou kunnen, maar is niet gebeurd. Israël hecht zoveel waarde aan zijn luchtverdedigingssystemen dat zijn burgers soms zelfgenoegzaam kunnen lijken, zo veel vertrouwen hebben ze in de militaire technologie.
Maar dit was het bewijs dat niets altijd perfect werkt.
Zo nu en dan dringt een raket door de reeks verdedigingssystemen die het Israëlische luchtruim bewaken, en soms slaan ze toe met een gruwelijke impact. Deze hoek van Beit Shemesh bood daar het grimmige bewijs van.
