“Fallout” blijft een briljante videogame-aanpassing in zijn tweede seizoen. Het is een show die begrijpt dat je de plot van een specifieke videogame niet altijd direct hoeft aan te passen voor televisie. In plaats daarvan kun je je soms gewoon op de wereld concentreren. Het beste wat Fallout doet, is de look en feel vertalen die je krijgt als je de originele games voor het eerst opstart en een nieuw en uniek universum betreedt. Het gebruikt die sandbox om nieuwe verhalen te vertellen die slechts zijdelings verband houden met de plot van de game.
Het onberispelijke productieontwerp van de show doet ook veel werk om de post-apocalyptische, retrofuturistische setting van “Fallout” tot leven te brengen. Net als bij de games besteedt de serie veel aandacht aan details en maakt gebruik van achtergrondbeelden om het verhaal vooruit te helpen. Elke set en rekwisiet vertelt een uniek verhaal en draagt bij aan de kennis van dit universum, evenals aan het unieke gevoel ervan. Het gebruik van praktische effecten zoals de Power Armor en zelfs de Deathclaw-poppen geeft de show een tastbaar en doorleefd gevoel. En hoewel de serie een bepaald verhaal uit de Fallout-games niet rechtstreeks aanpast, raakt het wel sterk aan hun kennis. Gedurende het eerste seizoen, en doorgaand in seizoen 2, leren we veel over hoe de schimmige organisaties die ervoor zorgden dat de wereld in deze franchise ‘eindigde’.
Helaas lijken kijkers niet te reageren op ‘Fallout’ seizoen 2 zoals ze zouden moeten, gezien hoe geweldig het is. Volgens De Hollywood-verslaggeverzijn de kijkcijfers voor seizoen 2 lager dan die voor seizoen 1. Daar zijn veel redenen voor, maar misschien wel het grootste probleem is het releaseschema van seizoen 2. Waar seizoen 1 in één keer verdween, heeft seizoen 2 de meer traditionele aanpak gevolgd door wekelijks een nieuwe aflevering te onthullen, en dat schaadt het verhaal.
Het probleem met het wekelijkse releaseschema van Fallout seizoen 2
“Fallout” heeft veel verhaallijnen die tegelijkertijd plaatsvinden. Hierdoor heeft het overkoepelende plot de neiging om langzaam vooruit te gaan van de ene aflevering naar de volgende. Gezien hoe het subplot erbij betrokken is de hoofdpersoon van de show, Lucy (Ella Purnell), en haar drugsverslaving gaat slechts een klein beetje vooruit. Niet alleen dat, maar de show is niet altijd samenhangend in de manier waarop de verhaallijnen worden opgedeeld. Een personage verschijnt in één aflevering, waarbij de verhaallijn tot stilstand komt en pas een week of twee later op een schijnbaar willekeurig punt terugkeert. Vergelijk dat eens met een show als ‘Game of Thrones’, die wist hoe hij de subplots moest opsplitsen en ze van aflevering tot aflevering moest verbinden, of het nu thematisch of verhalend was.
Week in, week uit kan “Fallout” slechts een beperkte hoeveelheid aandacht besteden aan elk van de vele plotthreads. Hierdoor biedt het zelden een bevredigende afsluiting van een bepaalde aflevering. In plaats daarvan voelt de show alsof deze speciaal is geschreven om te bingewatchen. Anders lijkt de plot zich in een slakkengangetje te verplaatsen, waarbij de overlevering veel meer tijd in de schijnwerpers krijgt. Dat is prima als je vooral geïnteresseerd bent in de wereldopbouw van de serie, maar het heeft een negatieve invloed op de manier waarop je het grotere verhaal in ‘Fallout’ ervaart terwijl je er wekelijks naar kijkt.
Nogmaals, dat staat in schril contrast met seizoen 1 van Fallout, waarin alle afleveringen in één keer werden onthuld. Dat seizoen concentreerde zich ook meer op de verhaallijnen van de individuele personages dan op het achtergrondverhaal en de overlevering. Hierdoor heeft het misschien wel geprofiteerd van een wekelijks release-formaat. Misschien is de oplossing om meerdere afleveringen per week te laten vallen (à la “Andor”). We zullen zien of dat gebeurt met seizoen 3.
“Fallout” wordt gestreamd op Prime Video.
