Het is een algemeen erkende waarheid dat een vrouw met een gezin en een carrière behoefte heeft aan meer uren per dag. Desondanks concentreren gesprekken over genderongelijkheid op het werk zich doorgaans op een loonkloof, in plaats van op de gevolgen van wat er gebeurt als vrouwen niet zoveel tijd hebben als hun mannelijke tegenhangers.
In een nieuwe studie gepubliceerd in de Internationaal tijdschrift voor managementrecensies, onderzoekers analyseerden 88 onderzoeken naar de interactie tussen ‘gender, tijd en organisaties’ in Afrika. De onderzoekers wilden Afrikaanse organisaties onder de aandacht brengen om te begrijpen hoe zorgverlening en andere culturele verwachtingen zich op het werk afspelen.
Ze ontdekten dat de onbetaalde arbeid die vrouwen thuis doen een verborgen tijdsverschil creëert dat hun vermogen om vooruit te komen op het werk beperkt, wat op zijn beurt gevolgen heeft voor training, netwerken en het aannemen van de projecten op het werk waardoor je promotie krijgt.
Terwijl de analyse zich richt op Afrika, legden de onderzoekers uit dat soortgelijke patronen over de hele wereld voorkomen. Buiten het werk doen vrouwen meer onbetaalde taken huishoudelijk werken er wordt verwacht dat zij daar meer aan zullen bijdragen hun sociale leven. “Vrouwen raken niet achterop omdat ze geen ambitie of bekwaamheid hebben. Ze raken achterop omdat ze een tweede dienst draaien die werkplekken nog steeds grotendeels negeren. Als we echte inclusie willen, moeten we stoppen met het ontwerpen van banen rond de veronderstelling dat iedereen onbeperkte tijd heeft”, zegt professor Toyin Adisa van de Universiteit van Oost-Londen, een van de auteurs van het onderzoek.
Het oplossen van het tijdprobleem zal precies dat in beslag nemen: tijd. Professor Toyin Adisa zei: “Als we inclusie serieus willen nemen, kunnen we niet vertrouwen op kleine beleidsaanpassingen. We moeten opnieuw nadenken over de manier waarop werk wordt georganiseerd en hoe zorg in de hele samenleving wordt gewaardeerd.” Het onderzoek bood enkele suggesties om het speelveld gelijk te maken: met name betere ondersteuningsopties voor kinderopvang.
De behoefte aan betere kinderopvang geldt ook in Amerika. Volgens een Care.com-onderzoek uit 2026Ouders in de VS besteden 20% of meer van hun jaarlijkse inkomen aan kinderopvangkosten en 31% wordt gedwongen hun spaargeld te gebruiken om de kosten te dekken.
Zo ook een 2025 Rapport van het Economic Policy Institute (EPI). ontdekte dat kinderopvang voor één kind duurder is dan openbaar collegegeld in 38 staten en Washington DC. “Kinderopvang is onbetaalbaar voor werkende gezinnen overal in het land, en zelfs nog onhaalbaarder voor werknemers met een minimumloon en juist voor de werknemers die de kinderopvang verzorgen”, zei Katherine deCourcy, onderzoeksassistent bij EPI, in een persbericht over de bevindingen. “Dit is niet onvermijdelijk; het is een beleidskeuze. Federale en nationale beleidsmakers kunnen en moeten actie ondernemen om de kinderopvang betaalbaarder te maken, en ervoor te zorgen dat werknemers in de kinderopvang dezelfde kwaliteit van zorg voor hun eigen kinderen kunnen betalen.”
Terwijl de meeste ouders (85%) zegt dat kinderopvang een essentieel arbeidsvoordeel is, maar één op de drie werkgevers biedt dit niet aan.
Ongeacht hoe wanhopig gezinnen zijn op zoek naar meer betaalbare kinderopvang en hoeveel impact dit zou kunnen hebben op de carrièrevooruitzichten van vrouwen, het lijkt in de VS nog steeds onbereikbaar. Trump vertelde het aan gasten tijdens een paasevenement dat de federale overheid niet zal betalen voor kinderopvang en dat dit aan de staten moet worden overgelaten. “We kunnen niet voor de kinderopvang zorgen. We zijn een groot land. We hebben vijftig staten. We hebben al die andere mensen”, zei Trump. “We voeren oorlogen. We kunnen niet voor de kinderopvang zorgen.”
