Door Chris Snellgrove
| Bijgewerkt
Onlangs nam Paramount de verrassend plotselinge beslissing om te annuleren Starfleet Academie kort na het einde van het eerste seizoen. Starfleet Academie was bedoeld om een jonger publiek aan te trekken, maar slaagde daar niet in. De personages en de verhalen verdreven oudere fans, maar slaagden er niet in de felbegeerde jeugdpopulatie te boeien.
Met een beetje geluk zal Paramount leren van de mislukking van deze show en de waarheid achter de grootste leugen ontdekken StarTrek. Namelijk dat de franchise jongere kijkers moet boeien om te overleven. Dat is nooit waar geweest. In werkelijkheid volgt u eenvoudigweg de blauwdruk voor De originele serie is genoeg om nieuwe shows zowel een jonger als een ouder publiek te laten aantrekken, een formule die al bijna vier decennia werkt.
Fandom: de volgende generatie
Het meest voor de hand liggende voorbeeld is dat de Originele serie formule werkt is natuurlijk het succes van Star Trek: de volgende generatie. De show bevatte een nieuwe crew en nieuwe avonturen, maar in de kern ging het om de ruimteschip Enterprise en zijn missie om vreemd te verkennen nieuwe werelden. We hebben ook een aantal vermakelijke nieuwe personages, maar er zijn er meer die teruggrijpen op het tijdperk van Kirk dan je zou denken.
De Android Data was duidelijk bedoeld als vervanger voor Spoken net als de legendarische Vulcan vóór hem dienden zijn pogingen om te begrijpen wat mensen drijft een weerspiegeling van onze eigen menselijkheid. Riker was (zoals bevestigd door seizoen 2 Handleiding voor schrijvers) gemodelleerd naar Kapitein Kirk. Worf was een voortdurende herinnering aan Kirks oude vijand, de Klingons. Dr. Pulaski kanaliseerde een groot deel van de beroemde chagrijnigheid van Dr. McCoy, en zelfs wonderkind Wesley Crusher was een echo van Chekov, die Gene Roddenberry creëerde om een jonger publiek aan te spreken.
Simpel gezegd, Star Trek: de volgende generatie heeft zichzelf zeer expliciet gemodelleerd De originele serie. Het succes was zo (ahem) buiten deze wereld dat het de Gouden Eeuw van de franchise lanceerde. Een tijdperk dat pas eindigde toen Paramount eindelijk begon af te wijken van zijn winnende formule.
Het spelen van de hits
Het is niet moeilijk om te zien hoe Star Trek: Voyager op dezelfde manier opgebouwd uit de formule van De originele serie. Zoals met TNGconcentreerden producenten zich opnieuw op een onverschrokken team dat voortdurend contact maakte met nieuw en opwindend buitenaards leven. Het uitgangspunt dat ons titulaire ruimteschip aan de andere kant van de Melkweg was gestrand, hielp dit showkanaal TOS nog explicieter door de sfeer terug te brengen van het gaan waar (in vrij letterlijke zin) nog nooit iemand was geweest.
Er waren natuurlijk parallellen met TOS-personages: Tuvok is Spock 3.0 (nee, ik tel niet mee Honen je kunt mij niet dwingen!), en de knorrige dokter is Dr. McCoy 3.0 (zij het een holografische versie). Harry Kim was, net als Wesley en Chekov vóór hem, een poging om een jonger publiek aan te spreken. Interessant genoeg, Reiziger deelden aanzienlijk DNA met de zeer succesvolle Volgende generatie: B’Elanna Torres was een nieuwe versie van K’helyr, TNG’s populaire half mens, half Klingon. Zeven van negen was een voortdurende herinnering aan de assimilatie van kapitein Picard. Tot slot was Tom Paris heel expliciet gebaseerd op het personage Nick Locarno van TNG, die eveneens werd gespeeld door Robert Duncan McNeil.
Zelfs de uitzondering volgde de regels
Op papier, Diepe ruimte negen is de anomalie: als een show die zich afspeelt op een ruimtestation, is het schijnbaar de antithese van de Originele serie formule. De vroege show weergalmde echter nog steeds de TOS-focus van het leven aan de grens, en dat weergalmde ook TNG meer dan je zou denken. De hele relatie tussen Cardassians en Bajorans ontstond in TNG. Het bevatte vanaf het begin Miles O’Brien en later werd de favoriet bij fans toegevoegd TNG karakter, Worf.
Eindelijk, in seizoen 3, had Sisko zijn eigen ruimteschip waarmee hij avonturen kon beleven aan weerszijden van het wormgat. De toevoeging van Worf en de Defiant gemaakt DS9 meer zoals De volgende generatie (zelf een iteratie van De originele serie) dan ooit tevoren. Het was geen toeval dat deze veranderingen de show ook populair genoeg maakten om een twijfelachtige eer te verdienen: het was de laatste Star Trek-show om zeven seizoenen te krijgen.
Het patroon is duidelijk
Star Trek: Enterprise werd berucht na vier seizoenen geannuleerd. De eerste twee seizoenen probeerden te volgen De originele serie formule, hoewel het publiek niet geïnteresseerd was in veranderingen zoals Vulcans (behalve de hottie in de catsuit) die complete schokken waren. Seizoen 3 probeerde de formule van de serie te moderniseren door zich te concentreren op een doorlopend verhaal dat duidelijk geïnspireerd was door 9/11. Seizoen 4 bracht het schip recht met een aantal geweldige afleveringen, maar de schade was al aangericht en de show eindigde met een van de slechtste finales in de tv-geschiedenis.
Hetzelfde gebeurde Star Trek: ontdekking. Hoewel de begindagen van die show nadelen hadden, zijn de meeste fans het erover eens dat de eerste twee seizoenen de beste waren. De show channelde TOS op een aantal provocerende manieren, waaronder het illustreren van de wreedheid van Starfleet’s eerdere oorlog met de Klingons en de verschrikkingen van het Mirror Universe. Het publiek was ook zo dol op de introductie van een jonge Captain Pike en Spock dat ze headliner waren Vreemde nieuwe wereldende geliefde spin-off die expliciet populair is omdat er zo veel naar is gemodelleerd De originele serie.
Omgekeerd, Star Trek: Picard werd pas goed in het laatste seizoen, en dat komt omdat het eindelijk één grote castreünie werd De volgende generatie. Dit seizoen herenigden onze favoriete TNG-personages en concentreerden we ons zelfs op bekende slechteriken zoals de Borg. Fans waren zo dol op dit seizoen dat ze Paramount bijna smeekten om ons een Star Trek: erfenis spin-off serie. In de tussentijd, Starfleet Academie week volledig af van de formule en concentreerde zich op verschillende karakters (jonge, vulgaire cadetten) en een andere setting (de titulaire academie). Niemand smeekte om meer; in feite werd de show na één seizoen geannuleerd vanwege het lage aantal kijkers.
De blauwdruk is er, zal Paramount deze daadwerkelijk gebruiken?
Daar heb je het, mensen. Hoewel elke nieuwe Star Trek-serie de franchise een nieuwe verflaag geeft, is het duidelijk dat de meest succesvolle shows die zijn die sterk putten uit De originele serie of zijn opvolger tonen, De volgende generatie. Sommigen maken zich zorgen dat het vasthouden aan een 60 jaar oude blauwdruk betekent dat dingen repetitief en saai zullen worden, maar dat is de briljantheid van de verbazingwekkende creatie van Gene Roddenberry: het maakt eindeloos verschillende verhalen, technologieën, buitenaardse rassen, enzovoort mogelijk. Fans willen gewoon dat de personages die dit allemaal tegenkomen in de trant van de iconische Trek door de sterren van Kirk en Picard zijn.
Nu staat Paramount op het punt om deze franchise opnieuw uit te vinden. Er zullen ongetwijfeld veel interne debatten plaatsvinden over de richting die nieuwe series en films moeten inslaan. Helaas is NuTrek, met zijn verbazingwekkende mislukkingspercentage, een verrassend duur voorbeeld van wat je niet moet doen. Van de meest hardcore fans tot de meest casual kijkers: niemand wil nog een slick sciencefiction laten zien dat het alleen in naam Star Trek is.
Door vast te houden aan de succesvolle blauwdruk van Roddenberry kan Paramount een nieuw gouden tijdperk voor de franchise inluiden. Anders lopen ze het risico hun meest vitale IP te vernietigen en de fans die ze zo hard nodig zullen hebben, volledig te verdrijven als het stof eindelijk is neergedaald op deze eindeloze fusies en overnames. Als dat echter gebeurt, heeft de Star Trek-fandom een handige slogan die ze moeten gaan oefenen: “Kurtzman, toen de Trek viel!”
