Een generatie lang droomden de slimste mensen die ik kende ervan om naar Amerika te verhuizen.
Ze namen weinig inspirerende banen aan, leerden wachten met eindeloos papierwerk en geloofden dat één visumstempel hun leven kon veranderen. Die overtuiging bouwde een imperium van talent op dat enkele van de meest iconische bedrijven ter wereld aandreef. En nu sterft datzelfde imperium, of droomt het er op zijn minst van om ergens anders heen te verhuizen. Talent stemt nu met de voeten.
Als iemand geboren in de Sovjet-Unie, een paar jaar vóór de ineenstorting ervan, die opgroeide in Kazachstan en Rusland en later in verschillende landen woonde, herinner ik me vrienden die vijf of zes jaar voor EPAM hebben gewerkt, een outsourcingbedrijf dat een brug naar iets beters werd. Het echte voordeel van EPAM was niet salaris of prestige. Wat mensen ertoe aantrok, was de belofte van verhuizing. Als je de saaie projecten maar lang genoeg volhield, verdiende je de weg naar een Amerikaans kantoor. Die stille deal tussen ambitie en geduld voedde een heel ecosysteem. Er werkten geen mensen voor EPAM. Ze werkten voor de droom om eruit te komen.
Hetzelfde patroon was elders zichtbaar. Van Warschau, Polen tot Bangalore, India namen jonge ingenieurs middelmatige banen aan om één simpele reden: ze bereikten de Verenigde Staten. Als je daar zou kunnen komen, zou je leven veranderen. En als je geluk had, kon je zelfs voor altijd blijven. Decennia lang was deze wens het grootste concurrentievoordeel van Amerika.
Ik verhuisde in 2015 naar de VS met mijn eerste startup. Ons doel was om de VS te gebruiken als springplank voor mondiale expansie. Destijds was de heersende opvatting dat het hoofdkantoor van een bedrijf in de Verenigde Staten moest zijn. U zou uw belangrijkste werknemers daarheen verhuizen (de hoogste salarissen, het beste talent en, voor de VS, de hoogste belastingen) vanuit uw kantoren over de hele wereld. En de medewerkers wilden dit ook, omdat het de “American Dream” vertegenwoordigde.
Die droom werkt niet meer.
De prijs van de Amerikaanse droom
Vandaag ben ik er met afgrijzen getuige van hoe de huidige regering een aanklacht wil indienen tot $ 100.000 voor nieuwe petities voor H-1B-visa. Bedenk dat Satya Nadella van Microsoft, Sundar Pichai van Google, Eric Yuan van Zoom en zelfs Elon Musk van X en SpaceX aanwezig waren ergens op een H-1B.
Deze stijgende cijfers zullen het voor veel startups onbetaalbaar maken arbeidskracht mondiaal talent. En zelfs voor degenen die erin slagen om door het systeem heen te komen, wordt het pad steeds smaller. De wachtlijsten voor een permanente verblijfsvergunning strekken zich al jaren uit en er zijn geen garanties meer. Ik ken briljante afgestudeerden uit India die aan Harvard hebben gestudeerd en voor de kost werken, alleen maar om een sponsor te behouden. Ze noemen het ‘de loopband’. Als het visum verloopt, geldt dat ook voor de droom.
Vroeger werd het succes van een bedrijf afgemeten aan het aantal banen dat het creëerde. Een goedgekeurd visum vertegenwoordigde ook een gecreëerde baan. Die baan bracht belastinginkomsten, talent en loyaliteit naar het land. Maar nu is dat sociale contract verbroken en is de boodschap aan mondiaal talent veranderd van ‘kom met ons mee bouwen’ naar ‘bewijzen dat je het verdient om te blijven’.
En de rest van de wereld heeft het opgemerkt.
Waar talent naartoe gaat
Landen als de VAE bieden nu “gouden visa“voor oprichters, investeerders en ervaren professionals. Saoedi-Arabië is dat wel het uitrollen van speciale residentieprogramma’s voor tech- en creatieve werknemers. Singapore’s Tech.Pass maakt het mogelijk om binnen enkele weken te verhuizen, in plaats van jaren. En voor degenen die reizen, Spanje, Noorwegenen vele anderen hebben nu een visum voor digitale nomaden.
Bovenaan de lijst staat China nieuwe K-weergavedat specifiek gericht is op buitenlandse wetenschappers en vernieuwers. Het is een krachtig signaal uit Peking dat het land nu openstaat voor getalenteerde individuen van over de hele wereld.
Dit heeft impact gehad op mijn kring. Ik heb getalenteerde collega’s zien verhuizen naar Dubai, VAE; Shenzhen, China; of Singapore en kijk nooit meer achterom. Wanneer je barrières wegneemt, stroomt talent als water. Amerika was vroeger de open sluisdeur. Nu lijkt het op een dam.
Groot-Brittannië maakt dezelfde fout
Hetzelfde verhaal begint zich te ontvouwen in Groot-Brittannië. Londen zou de mondiale hoofdstad van flexibel werk en innovatie kunnen zijn, maar nu het anti-immigratiesentiment blijft stijgen en de regering ernaar blijft streven de hardliners te sussen, zou het de fout van Amerika kunnen herhalen. Iedere keer een regering voegt wrijving toe aan wie daar kan blijven of bouwenis de boodschap aan de oprichters eenvoudig: breng uw innovatie ergens anders naartoe. Getalenteerde individuen die snel handelen, wachten niet op papierwerk, maar verhuizen waar de kans het gemakkelijkst is.
Het echte verhaal is een innovatieverhaal
De ironie is dat dit verder gaat dan immigratie. In werkelijkheid is het een innovatieverhaal. Wanneer je ambitieuze mensen buitensluit, exporteer je je eigen toekomst. De volgende eenhoorns, de volgende doorbraken, het volgende Silicon Valley zullen niet vanuit één plek ontstaan. Ze komen voort uit een netwerk, bestaande uit oprichters in Dubai; ingenieurs in Tbilisi, Georgië; ontwerpers in Bali, Indonesië; en investeerders op vluchten tussen Singapore en Riyadh, Saoedi-Arabië. De toekomst van innovatie kent geen grenzen, omdat de beste mensen dat al zijn.
Kunnen getalenteerde individuen nog steeds in Amerika geloven?
Ik zeg dit als iemand die ooit diep in de Amerikaanse Droom geloofde. Het was de Poolster voor miljoenen van ons. Je hoefde niet in een voorrecht geboren te zijn, omdat je daar je weg naar toe kon verdienen. Maar ergens onderweg barstte het geloof dat alles bij elkaar hield.
Het geldt ook voor Amerikanen. Veel van mijn in de VS geboren vrienden verlaten nu het land op zoek naar dezelfde vrijheid die ze ooit symboliseerden. De politieke verdeeldheid heeft het zelfs ongemakkelijk gemaakt om daar te wonen, en terwijl ze op zoek gaan naar nieuwe horizonten versterken ze de afvoer van talent die, wanneer we dat het minst verwachten, het land in grote moeilijkheden zou kunnen brengen.
De waarheid is dat Amerika’s grootste kracht nooit een economische indicator is geweest, ondanks zijn prominente positie. Het was geloof. Het gedeelde idee dat als je maar hard genoeg werkte, je erbij kon horen en een goed leven kon leiden. Dat geloof heeft bedrijven, steden en hele industrieën gebouwd.
Maar dit geloof stort nu in onder de druk van twee trends. De Amerikaanse economie zelf maakt een moeilijke periode door (gekenmerkt door toenemende onzekerheid, hogere belastingen en tarieven), wat het leven voor bedrijven uiteraard moeilijker maakt.
Tegelijkertijd zijn andere landen op zeer concrete dimensies met de VS gaan concurreren: de VAE als woonplek voor vermogende particulieren; China als bron van technologische innovatie (en een plek waar bedrijven in ordes van grootte kunnen groeien); Portugal als concurrent van Florida, gericht op gepensioneerden met spaargeld; Spanje als digitale nomadenhub voor degenen die waarde hechten aan een rustiger levensstijl; en Groot-Brittannië, vooral Londen, als een hub voor digitale nomaden voor degenen die gedijen op intensiteit en beweging.
Het beste talent ter wereld vraagt zich niet langer af: “hoe kom ik in Amerika?” In plaats daarvan bekijken ze al hun opties: landen die actief proberen hen het hof te maken en hun bijdragen met open armen zullen verwelkomen.
