Dit artikel bevat spoilers voor aflevering 3 van “A Knight of the Seven Kingdoms”, “The Squire.”
“A Knight of the Seven Kingdoms” is anders dan alles wat we ooit hebben gezien in de franchise van ijs en vuur. Het is herkenbaar als onderdeel van hetzelfde universum als ‘Game of Thrones’ en ‘House of the Dragon’, omdat de wereld meedogenloos, gewelddadig is en vol edelen is die boeren misbruiken. En toch, zoals onze volledige recensie aangeeft, is dit ook een show die aanvoelt als een verademing, drakenvrije lucht. Er staat weinig op het spel, het is oprecht en oprecht, en volgt een oprecht aardige kerel, Ser Duncan the Tall (Peter Claffey).
De show bevat een vrij kleinschalig verhaal dat zich volledig afspeelt rond een toernooi dat wordt bijgewoond door verschillende grote heren en chique ridders. Het richt zich niet echt op de hooggeborenen, ook al zien we wel verschillende bekende huizen uit de vorige twee shows. Huizen Targaryen, Dondarrion, Tyrell en Tully zijn allemaal te zien in de show, naast kleinere vertegenwoordigers van House Beesbury of Honeyholt en House Fossoway.
Een ander zeer bekend huis dat hier veel voorkomt, is House Baratheon. Ze hebben een oude geschiedenis die nauw verbonden is met de geschiedenis van Westeros, maar vrijwel elke Baratheon die we hebben ontmoet is ronduit waardeloos. Ze zijn ofwel incompetent en maf, zoals koning Robert (de perfect gecaste Mark Addy, hoewel een “Succession”-ster voor de rol in aanmerking kwam), of regelrechte monsters als Borros (Roger Evans) en de dochterverbrandende Stannis (Stephen Dillane).
Aan die reeks is officieel een einde gekomen.
“A Knight of the Seven Kingdoms” introduceert het beste personage uit de hele franchise, een man die de aandacht van de camera harder vasthoudt dan Rhaegar Targaryen Lyanna Stark gegijzeld hield in Harrenhal. Die man is Lyonel Baratheon (Daniel Ings), die House Baratheon in zijn eentje verlost met puur charisma vanaf zijn allereerste scène.
Lyonel heeft de beste delen van elke Baratheon
Vanaf het moment dat Lyonel Baratheon in beeld verscheen een fenomenale originele scènebelichaamde Daniel Ings onmiddellijk de bijnaam van het personage: ‘The Laughing Storm’. Zijn kleine dansnummer met Dunk en algemene losbandigheid maken het uiterst duidelijk dat hij de voorvader van Robert is, terwijl zijn knappe uiterlijk en flirten met Dunk het gedrag voorspellen van de eveneens kortstondige Renly Baratheon uit de vroege seizoenen van “Game of Thrones” (ken je hem nog?).
Elke keer dat Lyonel op het scherm verschijnt, fleurt de scène op van vreugde en charisma. Neem zijn optreden in aflevering 2, wanneer Lyonel Dunk bij de nek grijpt en hem tikt om mee te doen aan een spelletje touwtrekken. Natuurlijk laat Lyonel zijn teamgenoten onmiddellijk in de steek voor een snel drinkspel voordat hij op het laatste moment terugkeert om de glorie op te eisen. Binnen een paar minuten is Lyonel flirterig met Dunk, charmant voor het publiek, pretentieus over zijn vaardigheden, en ook een goede teamgenoot die na een goede wedstrijd feest viert met zijn jongens. In de derde aflevering danst en zingt Lyonel dronken en halfnaakt met een menigte van zowel edelen als kleine mensen.
Dit is niet alleen een kant van Huis Baratheon, maar zelfs van hooggeboren edelen die we nog niet eerder hebben gezien. Zeker, Tyrion (Peter Dinklage) ging meer om met een huurzwaard en een schildknaap dan andere edelen, maar hij werd ook verbannen door andere hooggeborenen. Lyonel voelt als de beste delen van Pedro Pascal’s Oberyn Martell (zijn knappe uiterlijk en moeiteloze charisma) vermengd met Tyrions voorliefde voor woorden en drinken.
Huis Baratheon heeft te lijden gehad onder een slechte vertegenwoordiging: we hebben ze gezien als dronkaards, achterbakse mensen, onbekwame leiders en regelrechte kindermoordenaars. Maar in slechts drie afleveringen heeft Lyonel Baratheon de reputatie van zijn huis op zijn kop gezet en zijn hele huis verlost. Hij kan elke dag onze kampioen zijn.
