Het gebeurt niet elke dag dat ik bij het spelen van een videogame het gevoel krijg dat ik een oude man ben, ondanks het feit dat mijn vermoeide ogen al na een paar uur pijn beginnen te doen. Maar een momentje binnen Paden voorbij de horizon bracht me gierend tot stilstand, met mijn mond openhangend toen de “Zoomer”-streamerschurk die ik zojuist ontmoette een litanie van jargonwoorden uitsprak, waarvan ik sommige zelfs nog nooit eerder had gehoord. Paden voorbij de horizon Het nieuwe personage Ulrika is alsof je in de afgrond van een gebroken persoon staart TikTok algoritme, en hoewel mijn reflexmatige reactie misschien shock en zelfs een beetje minachting was, begon ik de volgende 100 uur de rol van het personage verrassend authentiek en, toegegeven, hilarisch te vinden. Wat eerst als een gimmick voelde, groeide uit tot een van mijn absoluut favoriete onderdelen van het spel, waardoor de toch al uitgesproken persoonlijkheid van de game werd versterkt. Trails-spellen.
Om even wat achtergrondinformatie te geven: Ulrika is een gloednieuw personage geïntroduceerd in Paden voorbij de horizonde dertiende inzending in de langlopende serie – die allemaal een continu onderling verbonden verhaal vertellen. In de hele franchise is er een schimmige organisatie van schurken, bekend als Ouroborous, die aan de touwtjes van bijna alles trekt voor een onbekend doel. Ja, zelfs na dertien wedstrijden weten we nog steeds niet echt wat ze van plan zijn.
Ulrika’s stijl is gebaseerd op een Japanse mode-subcultuur die bekend staat als ‘gals’ of ‘gyaru’ en die bekend staat om zijn gebruinde huid en de rijkelijk versierde looks.
NOS Amerika
Binnen Ouroboros is er een positie die bekend staat als Enforcer, ultramachtige mensen die bijna de vrijheid krijgen om te doen wat ze willen – en daarom hebben ze de neiging om, laten we zeggen, eigenzinnige persoonlijkheden te hebben. Ulrika is zo’n handhaver, en het is passend dat je alleen via een computerscherm met haar communiceert, omdat ze letterlijk terminaal online is.
Ze raakt je meteen met een litanie van Gen Z-jargon, noemt hoofdrolspeler Van Arkride ‘unc’ en zegt dat haar lichaam zo klaar is voor de strijd, maar niet op een ‘sussy’-manier. Ja, Ulrika komt in het begin ongelooflijk sterk over, zo erg zelfs dat je het personage gemakkelijk als een simpele grap kunt zien. Maar naarmate de tijd verstrijkt, begint haar hele verhaal steeds authentieker aan te voelen, waarbij er echt over haar schrijven is nagedacht – vooral door het lokalisatieteam (waar ik hier alle steun aan geef).
De schurende persoonlijkheid van Ulrika past bij de vreemde en wilde persoonlijkheden die we in de serie van Ouroboros hebben gezien – het is in feite een organisatie die bestaat uit Bond-schurken. Maar Ulrika heeft een interessante plaats binnen de organisatie, omdat ze zeer kritisch is over haar eigen bondgenoten en ze net zo graag belachelijk maakt als de hoofdpartij.
Maar hoe meer je hier ziet omgaan met haar landgenoten, je kunt de draad van het thema de kop opsteken: een jong persoon die zich, ondanks hun vaardigheden en kennis, vaak over het hoofd gezien voelt door haar leeftijdsgenoten, simpelweg vanwege haar generatieverschillen.
Het is geweldig om te zien hoe elk personage met Ulrika omgaat en welke bijnamen ze ze geeft.
NOS Amerika
Het is deze bedachtzaamheid die ervoor zorgt dat Ulrika opvalt. Maar er zijn nog een paar andere niveaus waar Ulrika ook aan werkt.
Hilarisch genoeg is haar kracht dat ze mensen kan hersenspoelen door specifieke ‘machtswoorden’ te gebruiken, je bondgenoten tegen je op te zetten en bevelen op te volgen. Dat is een behoorlijk briljante kleine rimpel voor een slechterik die volledig als thema heeft een ‘influencer’ te zijn.
Maar evengoed hekelt ze bijna de klassieke JRPG-trope van het ‘oude man’-partijlid. Cid van Finalefantasie 7 is misschien wel het bekendste voorbeeld, maar in Japanse RPG’s wordt vaak een partijlid afgebeeld als een griezelige oude man, ondanks dat hij nog niet zo oud is. De 28-jarige hoofdpersoon Van vervult die rol in de recente Trails-games, vaak geribd vanwege zijn ouderwetse persoonlijkheid. Als 34-jarige heb ik vaak het gevoel dat ik in stof verander.
Ulrika’s interacties met niet alleen Van, maar met het hele gezelschap, zijn een leuke kleine ondermijning van die trope – plotseling weet iedereen die Van als een oude man behandelt precies hoe het is (en meer dan één personage geeft daar commentaar op).
Even hilarisch is dat Ulrika wordt geïntroduceerd naast een andere nieuwe slechterik, Simeon, die het tegenovergestelde is: een keurig geklede man die geobsedeerd is door middeleeuwse nostalgie.
NOS Amerika
Er zijn al deze kleine lagen in het karakter en de plaats van Ulrika in het verhaal, waardoor ze een van de rijkste toevoegingen is Paden voorbij de horizon maakt voor de serie.
Het is niet onredelijk om te zeggen dat de media er in grote lijnen traag in zijn om jongere generaties betekenisvol in beeld te brengen – totdat deze jongere generaties de media gaan maken. Nu besef ik ten volle dat ik een ouder wordende millennial ben, maar een belangrijk thema van Trails is altijd de hoop van de jeugd geweest. Ulrika heeft dat gevoel, maar in plaats van simpelweg een grapje te zijn, krijgt haar rol en gedrag lagen. En het is ook een goed voorbeeld van waarom Trails een baanbrekende RPG-franchise blijft.
