Er is misschien geen naam die meer synoniem is met ouderwetse sciencefiction dan Isaac Asimov. Tegen de tijd dat de productieve schrijver in 1992 overleed, had hij meer dan 500 boeken en talloze korte verhalen gepubliceerd, waarvan er vele op de een of andere manier tot leven op het scherm werden gebracht (waaronder die uit 1999). Tweehonderdjarige man en de Will Smith-actiekaskraker uit 2004 Ik, Robot). Hoewel de overleden auteur niet zonder controverses is, is zijn invloed voelbaar in de hele sciencefiction, en verschillende auteurs, van Frank Herbert tot Timothy Zahn, zouden zonder hem niet in dezelfde vorm bestaan. Project Weesgegroet Maria Andy Weir noemde Asimov onlangs ook een van zijn groten aller tijden.
In 2021 komt Apple TV+ heeft het eerste seizoen van een serie uitgebracht gebaseerd op Asimovs thematisch compacte en enorm invloedrijke verzameling romans onder dezelfde naam. Een epos dat meerdere generaties omspant en de strijd van de Foundation (een organisatie die is opgericht met het doel de volledige breedte van de geregistreerde menselijke kennis te redden) in de verre toekomst volgt, terwijl ze zich verzetten tegen de machinaties van een interplanetair rijk terwijl ze proberen de mensheid te redden van een toekomstige catastrofe die ze niet kunnen voorzien, ondanks het bestaan van psychohistorie, een soort superwiskunde ontworpen om de grotere gebeurtenissen van morgen te voorspellen.
In tegenstelling tot veel andere seismische sciencefictionverhalen, Fundering wordt minder gedefinieerd door gigantische ruimtegevechten en meer door een focus op de gewichtige filosofische en existentiële vragen ervan, evenals op de rimpeleffecten van politieke en sociologische beslissingen door de tijd heen… en daarom is het zo verwarrend dat Stichting: Galactische Grensde MMORPG gebaseerd op de franchise, voelt zo anders aan dan wat de show en de boeken zo populair maakt.
Galactische grens, die een jaar geleden op mobiele apparaten en onlangs op Steam werd uitgebracht, richt zich sterk op een naamloze handelaar in dienst van Bel Riose (de plichtsgetrouwe generaal van het Galactische Rijk) voordat een ruzie over een mysterieus kind je personage door de onafhankelijke planeten doet vluchten. In de loop van het spel kun je uitbreiden van een enkel schip naar een uitgestrekte vloot, waardoor je de kans krijgt om het enorme universum van Foundation te verkennen en tegelijkertijd de vele personages te ontmoeten… maar er is ook de mogelijkheid voor ruimtegevechten en PVP-gevechten tussen heldenpersonages die door elke speler zijn verzameld.
Op het eerste gezicht een beetje een vreemde keuze. Funderingondanks verwijzingen en toespelingen op daaropvolgende ruimtegevechten, is dat niet echt zo’n verhaal – het is veel meer geïnvesteerd in de eeuwenlange spanning tussen de ontluikende Foundation en het autoritaire rijk, een conflict dat niet noodzakelijkerwijs met wapens of schepen wordt uitgevochten, maar met berekende besluitvorming; het is een schaakspel waarin het lot van het menselijk ras zelf op het spel staat. Eerlijk gezegd voelt de franchise zich meer geschikt voor de lange strategische speelstijl van zoiets als de Beschaving spelletjes of zelfs Kruisvaarders koningen.
Een gevechtszware RPG lijkt niet bepaald de beste aanpak voor Asimovs intellectuele sci-fi-voorkeur.
FunPlus Internationaal
Er zijn ook canon-incongruenties in het spel. Bepaalde personages, zoals Hari Seldon, hebben meer gemeen met hun tegenhangers uit het boek – de game vermeldt zijn eerdere tijd doorgebracht in de rol van eerste minister, wat volgens de overlevering alleen van toepassing is op het boek, maar hij is duidelijk gemodelleerd naar Jared Harris’ optreden in de show. De aanwezigheid van extra robots die niet in de show te zien zijn, samen met enkele andere elementen die alleen in het boek aanwezig zijn, geeft aan dat ofwel de televisieshow dichter bij de boeken probeert te komen, ofwel het feit dat de game zich afspeelt in een geheel nieuw universum, waarbij beide interpretaties worden gecombineerd.
Ongeacht de complicaties van de overlevering, Stichting: Galactische Grens voelt niet helemaal alsof het past bij de verheven, onstuimige wereldopbouw van de boeken of het complexe tv-programma. Bovenal voelt het een beetje als een generieke mobiele MMORPG met een Fundering huidgebonden, wat jammer is, want er is veel potentieel om het universum op een meeslepende, interactieve manier te verkennen. Hoe zou een mobiele game eruit zien waarin je de Prime Radiant daadwerkelijk gebruikt om de toekomst te voorspellen? Of omgaan met het geheim van Demerzel bewarende onsterfelijke robot? Hoe zit het met een spel waarbij je een zendingswerving voor de Kerk van de Galactische Geesten moeten samenwerken met coole piraten zoals Hober Mallow?
Hopelijk kunnen fans in de toekomst uitkijken naar het ervaren van de eeuwenlange strijd tussen de Foundation en het Empire via een game die beter past bij de complexe keuzes en existentiële risico’s waar de serie bekend om staat. Stichting: Galactische Grens is een leuk en verslavend sci-fi mobiel spel, maar voorlopig lijkt het eerder een experiment dat Hari Seldon op ons uitvoert dan een weergave van het verhaal zelf.
