Een wijdverbreide opvatting over Harry Styles is dat hij een coole kerel is die saaie muziek maakt. Wat als hij eigenlijk een saaie kerel is die coole muziek maakt?
Dat is het vooruitzicht dat werd gewekt door het nieuwe album van de 32-jarige popster, “Kiss All the Time. Disco, Occasion.”, dat vrijdag uitkwam en onmiddellijk meer dan 60 miljoen streams op Spotify opleverde – de grootste albumopening van 2026 tot nu toe. Het verschijnt vier jaar na de vorige LP van Styles, “Harry’s huis”, een andere instant blockbuster die bovenaan de hitlijsten stond in zowel de VS als Groot-Brittannië, werd uitgeroepen tot album van het jaar bij zowel de Grammy’s als de Brit Awards en zorgde voor een uitverkochte tour die bijna 24 maanden lang de hele wereld doorkruiste. een headliner-optreden bij Coachella En een verblijf van 15 nachten in het Kia Forum van Inglewood.)
Maar zoals Styles het vertelt, probeert dit voormalige lid van de megasuccesvolle Britse boyband One Direction sindsdien te leven als een gewone kerel. In september liep hij de marathon van Berlijn onder een valse naam: oké, soort van een gewone kerel – en hij heeft weemoedig gesproken over het opzoeken van de anonimiteit van donkere nachtclubs om de ervaring van dansen tussen vreemden terug te winnen.
“Als je zoveel tijd op het podium doorbrengt, vergeet je heel gemakkelijk hoe het voelt om midden in een menigte te staan”, vertelde hij. Johannes Mayer in een interview in de radioshow van Mayer.
Styles lijkt zich de sensatie op het beatzware ‘Kiss All the Time’, zijn vierde solo-LP, te hebben herinnerd. Keer op keer roept hij hier een soort gelukzalige overgave op, hoe onzelfzuchtiger hoe beter; hij blijft zingen over verdwalen, zoals hij het verwoordt in ‘Dance No More’, waar ‘er geen verschil is tussen de tranen en het zweet.’
Nu hij de weg weer in de schijnwerpers heeft gevonden, vervolgt hij: “Zet hem opzij met je handen omhoog / Houd je klant tevreden en leef je leven.” Het is een verrassend pragmatische manier om het werk van popsterren te beschrijven, alsof Styles de olieachtige charmeurs heeft geklokt die uitbraken terwijl hij zich gedeisd hield – denk aan Benson Boone, denk aan Role Model, denk vooral aan Schaduw – en kwam tot de conclusie dat de delen van de baan die hij niet leuk vindt, het beste aan hen kunnen worden overgelaten.
Wat je natuurlijk kunt zien als een tekstboek op het vierde album van een overlevende van het knallende tieneridoolcomplex – Styles’ bijdrage aan een canon van afrekening met beroemdheden, waaronder Beyoncé’s ‘4’ (om een hoogtepunt te noemen) en Justin Timberlake’s ‘Man of the Woods’ (om een dieptepunt te noemen).
‘Oh, wat een geschenk is het om opgemerkt te worden,’ zingt hij in ‘Paint By Numbers’, een van de weinige akoestische ballades die de dreunende dansnummers van ‘Kiss All the Time’ doordringen, ‘maar het heeft niets met mij te maken.’
Nou, Harry, als jij het zegt.
Toch is er iets oprechts aan het verlangen van Styles om zich terug te trekken. Hij is altijd een paradox geweest: een bron van eindeloos charisma, van wie het vrijwel onmogelijk is iets concreets te onderscheiden. Met zijn eerste drie albums met glitterende throwback-softrock was de rap op Styles onder een bepaalde klasse van smaakmakers dat hij een squishy wakker-hartverscheurend personage had gecultiveerd door de ruwe kantjes van de overtreders die hem voorgingen te schuren.
En inderdaad blijft Styles vreemd blanco, zoals in de videoclip voor ‘American Girls’ van de nieuwe plaat – een onwaarschijnlijk schattige riff over de kunstmatigheid van de showbizz – en in een tergend saai interview met Zane Lowe van Apple Music.
Toch voelt de overstap van de zanger naar clubmuziek als een eerlijke oplossing voor het probleem van zijn onwil (of zijn onvermogen) om een beeld van zichzelf in te vullen. ‘Het is een beetje ingewikkeld als ze een beeld in je hoofd stoppen en je zit eraan vast’, zingt hij in ‘Paint by Numbers’, wat vrij handig aantoont hoe licht de introspectie hier is. Dat is een van de gemakkelijker te begrijpen teksten op “Kiss All the Time”; vaker zingt hij over natte voeten of over “een baby die op een reep slaapt” – en hij doet dat met zijn stem overspoeld met galm, alsof hij nog maar één instrument is in een mix die bedoeld is om wakker te worden en niet om te verlichten.
In samenwerking met zijn trouwe producers Kid Harpoon en Tyler Johnson bouwt Styles prachtig gedetailleerde grooves zoals de zalige gospelhouse “Aperture”; ‘Luister je al?’ (Talking Heads verdwenen indie-sleaze); en ‘Season 2 Weight Loss’, waarin het livespel van drummer Tom Skinner te midden van een ingewikkeld rooster van vintage-synth-blips wordt geplaatst. Op de hele LP zijn de objecten van Styles’ bewondering – New Order, Radiohead uit het middentijdperk, LCD Soundsystem – bijna komisch duidelijk. Maar de voor de hand liggende is nogal vertederend.
De onderwerping van Styles aan de beat op “Kiss All the Time” zal moeilijk vol te houden zijn, aangezien de popstermachine onvermijdelijk tot leven komt. Slechts twee dagen nadat het album uitkwam, bracht Netflix een concertfilm uit die begint met Styles die het publiek toespreekt in een mompelende voice-over; in mei lanceert hij een reeks uitgebreide residenties in een handvol steden over de hele wereld (waaronder New York, waar hij maar liefst 30 avonden zal spelen in Madison Square Garden).
Ik ben nog steeds benieuwd om hem het te zien proberen.
