Door Robert Scucci
| Bijgewerkt
Het is 2026 en alles is klote. De kosten van levensonderhoud zijn exponentieel gestegen en de kwaliteit van het leven is daarmee ook gedaald. De wachtrijen zijn langer, alles is geautomatiseerd, niemand krijgt genoeg betaald om zich daar zorgen over te maken, en dat kan ik ze niet kwalijk nemen. Als je vastzit aan het huren van mensen die het concept van een huis als een investeringsmogelijkheid beschouwen, geen eigen gazon hebben en een derde van je inkomen aan belastingen betalen voordat je bij elke aankoop weer belasting moet betalen, is het heel gemakkelijk om je er niet meer druk over te maken. Wat is tenslotte het punt? De gemiddelde persoon kan niet vooruit komen, en als dat wel het geval is, zorgt een medisch noodgeval of een onverwachte financiële hindernis ervoor dat hij of zij drie jaar vertraging oploopt.
Het is heel gemakkelijk om er niets om te geven. Maar hier is het contrapunt dat niemand je vertelt: het is heel gemakkelijk om te doen alsof je dat wel bent Doen zorg. In feite is het doen alsof het je iets kan schelen een vaardigheid die je altijd moet verfijnen, omdat het alles voor je zal veranderen.
Van McDonald’s tot het kantoor op de hoek
Ik eet zelden fastfood meer. De waarde is er gewoon niet, en het krijgen van de juiste volgorde voelt als een toss. Het is jammer omdat fastfood Het moet handig zijn en ontworpen om heerlijk te zijn. Ik zou op een drukke dag waarschijnlijk vaker naar de drive-in gaan als het niet gemakkelijker en goedkoper was om thuis te koken. Dat is jammer, want er is niets lekkerder dan een burger en friet nadat de dag je ontgaat.
De laatste keer dat ik McDonald’s kocht, kwam ik thuis van een optreden, had de hele dag niet gegeten en droomde over een Quarter Pounder, zoals een stripfiguur die een geroosterde kalkoen in de woestijn hallucineert. Ik stak mijn hand in de tas om een kwaliteitscontrole uit te voeren voordat ik vertrok. Mijn hand, de hamburgerdoos en de zak zelf waren doorweekt, alsof het hele ding in een vetafscheider was ondergedompeld en toch was geserveerd. “Geen probleem, ik ga gewoon naar binnen en laat dit repareren”, was mijn gedachte.
Toen ik om nieuw voedsel vroeg dat niet zo doordrenkt was dat het uit elkaar viel, was het antwoord dat ik kreeg: ‘Dat is alleen maar het vet’, gevolgd door lege blikken. Na ongeveer 10 minuten proberen mijn eten te pakken en naar huis te gaan, begon mijn hangriness en ik zei: “Ik vraag je niet om er iets om te geven, maar kun je op zijn minst doen alsof je dat doet?” Wat eerlijk gezegd iets is dat we allemaal beter zouden kunnen doen.
Fouten gebeuren. Dat is prima. Maar het algemene gevoel van malaise dat ik ervaar, niet alleen bij McDonald’s maar overal, is voelbaar. Aan de ene kant begrijp ik het. De dienst op het kerkhof is klote, en ik heb waarschijnlijk iemand betrapt op een vrije dag. Maar met een simpel “sorry daarvoor, uw bezorgdheid is terecht, we zullen het oplossen” komt u al een heel eind. Doen alsof het je iets kan schelen, kost niets.
Tijdens mijn ambtstermijn als kantoordrone kwam ik dagelijks een hoge mate van onverschilligheid tegen. Zo erg zelfs dat toen mijn collega-supervisors en ik jaarlijkse prestatiebonussen moesten uitdelen, we vaak de voorkeur gaven aan de werknemers die zich gedroegen alsof het hen iets kon schelen. Ze waren er niet altijd de hele tijd mee bezig, maar ze kwamen opdagen, erkenden hun fouten, beloofden het beter te doen en waren over het algemeen prettig in de omgang. De betere presteerders die er uiterlijk niets om gaven, haalden daarentegen iedereen mee naar beneden, omdat het niet schelen in dit soort omstandigheden terecht besmettelijk is, waardoor alle anderen zich ellendig en minder productief voelen in het proces.
Als ik dankzij mijn eigen onzorgvuldigheid een account op epische wijze verprutste, hoorde ik de klant aan, legde ik uit wat er mis ging en verzekerde ik hem dat er voorzorgsmaatregelen zouden worden genomen zodat het niet nog een keer zou gebeuren.
De realiteit was dat het mij niet zoveel kon schelen. We waren allemaal overwerkt, onderbetaald en werden er voortdurend aan herinnerd hoe vervangbaar we waren. Maar toen ik naar een hoekkantoor werd getrokken om te worden uitgekauwd, behandelde ik de kwestie met urgentie, maakte de zaken glad en ging verder. De mensen die het punt van redden voorbij waren, zouden defensief en strijdlustig worden, zich niet realiserend hoe snel de zaken tegen hen zouden kunnen escaleren.
Eigenlijk is zorgen beter, maar dat kunnen we niet altijd doen
Iedereen met jonge kinderen zal je vertellen dat ze een zesde zintuig hebben dat op je reageert als je mentale bandbreedte maximaal is. Je staat aan de kant van de weg om een lekke band te verwisselen, terwijl zij met volle teugen over hun favoriet praten Poot Patrouille aflevering of een van hun 25 klasgenoten in ondraaglijke details. Op die momenten maakt het je misschien helemaal niets uit, maar je geeft wel om je kinderen. Dat is het verschil. Het is voldoende om op hun niveau te komen en hen te laten weten dat ze gezien en gehoord worden. Doen alsof het je iets kan schelen als er veel dringender problemen voor je liggen, telt nog steeds. Het betekent eigenlijk alles voor hen. Ze willen gewoon weten dat je aanwezig bent en luistert.
Ik rijd al een maand rond met een rotte dennenappel die uit mijn middenconsole steekt omdat mijn zoontje van 4 hem aan mij heeft gegeven. Ik haat die dennenappel. Elke keer als ik de auto start, wil ik hem uit het raam gooien, maar elke keer als we de gordel omdoen, is hij er zo trots op en meer dan blij dat ik hem heb gehouden. Ook al ben ik er vrij zeker van dat het nog maar enkele ogenblikken verwijderd zijn van het vrijgeven van spinnen.
Het geheim dat niemand je wil vertellen, is dat verschijnen 99,99999 procent van alles is. Of je nu in een band zit, een bowlingcompetitie speelt, of gewoon iets meeneemt naar het etentje waar je naartoe werd meegesleept, je doet er zelfs maar een kleine hoeveelheid moeite voor en doet alsof het je iets kan schelen. Dat specifieke iets waarvoor je kwam opdagen, betekent iets voor iemand. Buiten jezelf stappen is een superkracht omdat het zo gemakkelijk is om plannen te annuleren. We hebben het allemaal gedaan. En dat zouden we allemaal wel eens moeten doen.
Je kunt niet altijd in je A-spel zitten. Dat is onmogelijk. Er zullen altijd dagen zijn waarop het je niets kan schelen. Maar doen alsof het je iets kan schelen, zelfs als dat niet zo is, heeft een rimpeleffect waardoor de dagelijkse sleur draaglijker wordt voor iedereen om je heen. En vaker wel dan niet werkt het ook in jouw voordeel, omdat mensen het merken.
