Ik dacht dat ik op de goede weg was – tot het jaar waarin alles uit elkaar viel.
Slechts enkele weken na januari 2023 werd ik overrompeld door een onverwachte breuk. In de maanden die volgden, bewoog ik mijn dagen op de automatische piloot, terwijl ik zag hoe het jaar zich verder ontvouwde.
In mei was ik dat ontslagen van mijn baan het coördineren van grote conferenties en zakenreizen. Ik ging aan de slag bij een familiebedrijf dat de reisafdeling aan het uitbouwen was. Ik zei tegen mezelf dat de dingen beter begonnen te worden.
Maar tussen een woon-werkverkeer van 90 minuten, de hele dag aan een bureau zitten en het uitvoeren van alledaagse taken die niet in mijn functieomschrijving staan, begon ik in een spiraal terecht te komen in plaats van te genezen.
Bijna elke dag trok ik me tijdens de lunch terug in mijn auto en barstte in tranen uit, overweldigd door hoe ongelukkig ik was.
De ‘Amerikaanse droom’ begon als een valstrik te voelen
Sinds ik een kind was, behandelde ik succes als een checklist die was opgebouwd op basis van Amerikaanse verwachtingen die ik via school, tv en sociale media had overgenomen. Het leek eenvoudig genoeg: blijf in de lijn van leeftijdsgenoten, trouw voordat je 30 wordt en koop een groot huis om een gezin te stichten.
Het werd duidelijk dat dit verhaal misschien niet strookte met het leven dat ik voor mezelf wilde.
Later datzelfde jaar kreeg ik te maken met een giftige huisgenooteen ernstige gezondheidscrisis in mijn familie en een auto-ongeluk. Toen, slechts enkele dagen voor het nieuwe jaar, kreeg ik nog een laatste verrassing: opnieuw een ontslag. Deze keer voelde ik echter opluchting.
Door voor de laatste keer dat kantoor uit te lopen, kon ik stoppen met het najagen van een versie van succes waarvan ik wist dat die me nooit zou bevredigen.
Afstand veranderde de druk waaronder ik leefde
Toen 2024 begon, stelde ik mezelf een duidelijk doel om mijn appartement onder te verhuren, mijn bezittingen te verkopen en vóór 15 april aan boord te gaan van een enkele vlucht naar Zuid-Korea. Mijn plan was om te beginnen met een vlucht van acht maanden. reis door Azië en Australië. Na vier maanden zorgvuldig plannen, stapte ik op die vlucht.
Door de reis met een vriend in Seoul te starten, voelde het begin – en de 15 uur durende vlucht erheen – veilig en beheersbaar. Toen zij aan boord ging van haar vlucht terug naar de VS en ik alleen naar Thailand vertrok, verdween die afleiding. Ik werd officieel alleen gelaten met mijn eigen gedachten.
Al vroeg in Zuidoost-Azië vroeg ik me af wat ik aan het doen was en waar het allemaal toe zou leiden. Ik huilde in hostels en kreeg paniekaanvallen achterop de motorfiets. Mijn angst werd veroorzaakt door de knallende muziek van de Khao San Road in Bangkok en het eindeloze verkeer in Ho Chi Minh-stad.
Strum ontsnapte aan de druk waaronder ze leefde tijdens een reis door de bergen in Noord-Vietnam. Geleverd door Macie Strum
Hoe meer ik nota nam van mijn omgeving, hoe minder de wereld om mij heen overeenkwam met de urgentie in mijn hoofd.
Terwijl ik door de Ha Giang Loop reisde Noord-Vietnam per motorbesefte ik dat mijn idee van succes was gebouwd op een niveau van druk dat in deze Vietnamese bergen niet bestond. Het lokale leven draaide niet om strikte deadlines en productiviteitsschalen. In plaats daarvan concentreerde het zich op routine, familie en elke dag aanwezig blijven.
Terwijl ik door elk land trok, kwam ik in contact met reizigers van elke leeftijd en achtergrond, van wie velen werkloos waren, die nieuwe wegen verkenden, online werkenof gewoon dingen uitzoeken terwijl ze gingen. Sommigen waren nauwgezette planners; anderen leefden van dag tot dag.
In de oerwouden van Maleisisch BorneoIk ontmoette een landgenoot die ook haar leven aan het herdefiniëren was na een zware breuk. Ik herinner me de eerste avond dat we elkaar ontmoetten, we praatten urenlang over het leven, de verwachtingen en de angst voor wat er daarna zou komen.
We reisden uiteindelijk samen naar Kuala Lumpur, ontmoetten elkaar opnieuw in Penang en later op Bali. Toen ik haar op zoveel verschillende plaatsen zag, werd ik eraan herinnerd hoeveel anderen met dezelfde onzekerheid te maken hadden.
Het herformuleerde mijn kijk op reizen – niet als een breken met het echte leven, maar als een actief onderdeel ervan. Voor het eerst voelde onzekerheid niet langer als falen.
Ze bouwt haar carrière op in Sarajevo, Bosnië en Herzegovina. Geleverd door Macie Strum
Ik heb succes opnieuw gedefinieerd
Toen die reis ten einde liep, voelde ik geen trek meer in het leven dat ik het jaar daarvoor had verlaten.
Ik keerde kort terug naar de VS, maar koos ervoor om te blijven reizen om te ontdekken hoe alternatieve versies van succes er voor mij uit zouden kunnen zien.
In 2025 bracht die beslissing mij naar 17 Europese landen. Tijdens mijn ontdekkingstocht werd ik verliefd op een van de meest onbegrepen regio’s van het continent: de Balkan.
Tegenwoordig woon ik in Sarajevo, Bosnië en Herzegovina, en bouw ik een carrière als freelance journalist zonder mijn vermogen om te reizen op te offeren. Hoewel het leven dat ik creëer misschien niet overeenkomt met de versie van succes waarmee ik ben opgegroeid, sluit het meer aan bij hoe ik wil leven: flexibel, weloverwogen en doelgericht.
Hoewel ik niet precies weet wat er daarna komt, ben ik er niet meer zo bang voor als vroeger.
Heeft u een verhaal te vertellen over wonen in het buitenland? Neem contact op met de redactie via akarplus@businessinsider.com.
