Zondagavond werd op meer dan één manier geschiedenis geschreven 68e Grammy-prijzen.
Bad Bunny’s “Debí Tirar Más Fotos” won album van het jaar – de eerste Spaanstalige LP die de hoogste eer van de Recording Academy kreeg. Kendrick Lamar en SZA’s ‘Luther’ werd uitgeroepen tot record van het jaar, waardoor Lamar de winnende rapper in de geschiedenis van de Grammy’s werd (en slechts de vierde artiest die het tegen elkaar opnam voor de recordprijs). Dan waren er Billie Eilish en haar broer, Finneas O’Connell, die met ‘Wildflower’ het lied van het jaar wonnen; ze zijn nu de enige songwriters met drie overwinningen in die prestigieuze categorie.
Om de demografie te bekijken, belichaamde de ceremonie duidelijk de diversiteitswinst die volgens de academie onder haar 15.000 stemgerechtigde leden met trots wordt geboekt. Maar ook al worden nieuwe soorten gezichten Grammy-lievelingen, de muziek waarvoor ze worden erkend, houdt nog steeds veel van de oude waarden van de academie in stand. Een avond om geschiedenis te schrijven was ook een avond om ervan te genieten.
Neem ‘Luther’, een soulvolle hiphop-slowjam, gebouwd op een prominente sample van Luther Vandross en Cheryl Lynn’s vertolking uit 1982 van een liefdeslied dat Marvin Gaye en Tammi Terrell eind jaren zestig opnamen – een ingewikkeld stuk traditievorming bedoeld om meerdere generaties te overbruggen.
Olivia Dean treedt op.
(Myung J. Chun / Los Angeles Times)
“Laten we eerst en vooral een shout-out geven aan de overleden, grote Luther Vandross”, zei producer Sounwave terwijl hij, Lamar, SZA en de andere makers van het nummer hun prijs in ontvangst namen in de Crypto.com Arena. (Voordat ze op het podium kwamen, interpreteerde Cher de kaart waarop ‘Luther’ werd geïdentificeerd als plaat van het jaar verkeerd en zei dat Vandross zelf had gewonnen.) Lamar voegde eraan toe: ‘Dit is waar muziek over gaat’, en sprak zijn dankbaarheid uit dat hij ‘het voorrecht’ had gekregen om Vandross’ muziek te gebruiken, zolang hij en SZA de nalatenschap van de zanger beloofden niet op hun plaat te vloeken.
Een soortgelijke eerbied voor degenen die eerder kwamen, kun je horen in Olivia Dean, de 26-jarige Britse zangeres die werd uitgeroepen tot beste nieuwe artiest op basis van haar hit ‘The Art of Loving’ LP, die terugkijkt op de glanzende pop-soul van Diana Ross en Whitney Houston.
Zelfs Bad Bunny, de Puerto Ricaanse rapper en zanger die een superster werd op de grens van reggaeton en Latin trap, bereikte zijn Grammy-doorbraak met iets van een throwback-beweging: “Debí Tirar Más Fotos” is een nauwkeurig gearrangeerd eerbetoon aan zijn geboorte-eiland, met elementen van Puerto Ricaanse folkstijlen zoals bomba en plena en meer met de hand gespeelde instrumenten dan hij gebruikte voor het gestroomlijnde “Un Verano Sin Ti” uit 2022, dat een Grammy-nominatie scoorde voor het album van de jaar maar verloor van “Harry’s House” van Harry Styles (die zondag namelijk de albumprijs uitreikte).
Een deel van het succes van Bad Bunny dit jaar kan worden toegeschreven aan het feit dat hij een veel grotere beroemdheid is dan drie jaar geleden; inderdaad, zijn Grammy-triomf vormt op indrukwekkende wijze het rustoptreden dat hij komend weekend zal geven in de Super Bowl LX. Maar niet anders dan Beyoncé’s rootsy ‘Cowboy Carter’ bracht haar uiteindelijk een overwinning voor album van het jaar in 2025, na een aantal verontwaardigde nederlagen, is “Debí Tirar Más Fotos” ook primo Grammy-aas: een werk doordrenkt van traditie van een natuurlijke vernieuwer.
SZA backstage.
(Allen J. Schaben / Los Angeles Times)
Jarenlang werd ik door de achterwaartse blik van de Grammy’s gekwetst – en om eerlijk te zijn, hoe mooi Eilish’s ‘Wildflower’ ook is, haar overwinning op het lied van het jaar met de tedere akoestische ballade voelde als een mislukking van de verbeelding onder de kiezers waarvan ik wenste dat ze de razende uitbundigheid van ‘Golden’ uit de Netflix-serie hadden herkend.KPop-demonenjagers.” (“Golden” won de prijs voor een nummer geschreven voor visuele media, waardoor het het eerste K-popnummer was dat een Grammy won.)
Toch maakte iets aan de ceremonie van zondag het moeilijk om je te druk te maken over al het historiseren. Misschien was het wel hoe duidelijk en toch hartstochtelijk veel artiesten hun tijd op het podium gebruikten om te spreken over de kwesties die ons momenteel bezighouden. “Voordat ik God dank, zeg ik: ICE out”, zei Bad Bunny tegen het publiek terwijl hij een prijs voor het música urbana-album in ontvangst nam. “We zijn niet woest, we zijn geen dieren, we zijn geen buitenaardse wezens. We zijn mensen, en we zijn Amerikanen.”
Lady Gaga op de rode loper.
(Christina House/Los Angeles Times)
Eilish zei: “Niemand is illegaal op gestolen land.” Dean wees erop dat ze de kleindochter is van een immigrant en dat “die mensen het verdienen om gevierd te worden.”
Ik was ook ontroerd door hoe persoonlijk een groot deel van de muziek aanvoelde – een kreet van imperfectie zoals ‘Messy’ van Lola Young bijvoorbeeld, dat ze in haar eentje op piano uitvoerde en dat in een pop-solo-optreden won van onder meer Lady Gaga en Sabrina Carpenter. ‘Ik weet niet wat ik ga zeggen, want ik heb geen toespraak voorbereid’, schreeuwde ze in de microfoon toen ze haar trofee in ontvangst nam. “Het is duidelijk dat ik dat niet doe – het is rommelig, begrijp je wat ik bedoel?”
Vreemd voor een show waar gisteren zo zwaar aan gedacht wordt, een eerbetoon aan de overleden R&B-pioniers Roberta Flack En D’Angelo was een teleurstelling, waarbij Lauryn Hill als bandleider veel te snel (in een veel te korte tijd) door nummers ging die echte ruimte nodig hadden om zich te ontvouwen.
Dat is wat Justin Bieber had voor het meest opvallende optreden van de avond: een langzame en radicaal uitgeklede vertolking van zijn nummer ‘Yukon’, dat hij zong terwijl hij alleen maar boxershorts en sokken droeg, zichzelf begeleidend met een krassende elektrische gitaarriff die hij door een looping-station voerde.
“Yukon” komt uit Biebers indrukwekkende “Swag“, dat hij vorig jaar uitbracht na een lange tijd in de wildernis van popsterren; het is een LP, een beetje zoals “Messy”, over het leren jezelf te vergeven voor je fouten, en hier zong hij “Yukon” als een man die had bedacht – misschien een man die erachter kwam – hoe hij een leven kon opbouwen buiten de straffende verwachtingen van beroemdheden. De muziek had natuurlijk een verleden in zich, maar voelde zich er niet door beperkt.
Justin Bieber treedt op.
(Myung J. Chun / Los Angeles Times)
