En het komt allemaal weer voorbij. Het minst betekenisvolle – meest betekenisloze? – van de grote Hollywood-prijsuitreikingen, dat wil zeggen, van de shows die op televisie worden vertoond, de Gouden Globes (editie 86, als je het kunt geloven) deelde zondagavond vanuit een balzaal in het Beverly Hilton Hotel een reeks trofeeën uit. (Het evenement werd live uitgezonden door CBS en gestreamd door Paramount+).
Als opening van het ‘awardsseizoen’ zou het een voorbode moeten zijn van de Oscars-race, bla bla bla. Maar als de wereld weinig zal opmerken of zich lang zal herinneren wie deze dingen wint, behalve wanneer het onder hun aandacht wordt geroepen door de woorden “Golden Globe-winnaar” die in een artikel verschijnen, betekent het iets voor de mensen die ze krijgen, en het is zeker niet mijn bedoeling om die parade te regenen. Er zijn geen genomineerden die geen lof verdienen. Dit is niet het tijdperk van Pia Zadora.
In hun bubbel van ouderwetse glamour en dankbaarheid veronderstellen prijsuitreikingen beroemdheden te tonen in het hooggestylede, duur geklede wild, en, althans in het geval van de acceptatietoespraken, doen ze, voor even, zoiets als dat. Zondagavond waren deze momenten meestal lieflijk en niet opruiend, en deden je denken: “Die fotomensen lijken echt heel aardig en oprecht.” Er was natuurlijk de vraag of en in welke mate de show, dat wil zeggen de mensen erin, de wereld buiten de muren van het Hilton zou aanspreken. De laatste keer dat de Globes ronddraaiden, stonden we op de rand van een klif; nu vallen we vrij in een schijnbaar bodemloze put.
Voor zover zij een wereld die niet met elkaar verbonden was, erkenden, was het een algemene roep om liefde en samenwerking. “Ik zei mijn tirade op de rode loper”, zei Jean Smart, een eeuwige winnaar voor “Hacks.” “Ik denk dat iedereen in zijn hart weet wat het juiste is om te doen, dus laten we het goede doen.”
1. Judd Apatow reikt de prijs voor regisseur uit bij de Golden Globes. (Kevork Djansezian / CBS) 2. Jean Smart neemt de prijs voor actrice in een televisieserie in ontvangst. (Kevork Djansezian / CBS)
Judd Apatow herinnerde zich in een grappige, zelfspotige toespraak ter introductie van de regieprijs aan zijn vermeende tienjarige boycot van de Globes, “sinds mijn film ‘Trainwreck’ de beste komedie verloor van Ridley Scott’s ‘The Martian'”, en merkte op: “Sindsdien hebben we COVID. Ik geloof dat we nu een dictatuur zijn.” Een paar sterren droegen ‘Be Good’-knoppen, verwijzend naar Renée Nicole Goeddriemaal in het gezicht geschoten door een ICE-agent in Minneapolis.
Ondanks de historische reputatie van de Globes als een partij buiten de keten – en ondanks het luide geklets van commentatoren/omroepers Kevin Frazier en Marc Malkin, die de wandelingen naar het podium van de winnaars vulden met roddelgeklets en wellicht een meer dan gebruikelijke hoeveelheid drugsreferenties waardoor het een wilde nacht leek – was het over het algemeen een nette aangelegenheid.
Nikki Glaser, die vorig jaar een soort geschiedenis schreef als de eerste vrouw die de show solo presenteerde, was op onhistorische wijze opnieuw presentator. Ze was vorig jaar goed en dit jaar goed, tenminste in de monoloogdie ze als een braadstuk naderde, zonder smerig te worden. Ze opende met een vleugje actualiteit – “en de Golden Globe voor de beste montage gaat naar het ministerie van Justitie; en de prijs voor de meeste montage gaat naar CBS News … Amerika’s nieuwste plek om BS-nieuws te zien” – voordat ze verder ging met de verzamelde sterren.
Ze vroeg George Clooney om hulp bij haar Nespresso. (Hij is een pitchman.) Ze vergeleek het uiterlijk van Sean Penn met ‘een sexy leren handtas’, wat accuraat leek, en noemde Timothée Chalamet ‘de eerste acteur in de geschiedenis die spieren moest opdoen voor een film over pingpong.’ Ze maakte een paar grapjes over de lengte van Kevin Hart. Maar, in de grote traditie van Don Rickles en overal bekende stripverhalen, doorboorde ze ook haar weerhaken met: ‘Jij bent de beste’ en ‘Ik hou van je.’ Haar latere optredens gedurende de avond – inclusief een gefilmde schets om de film te introduceren nieuwe podcastcategoriemet een optreden van Marc Maron, die net de zijne beëindigde, en ‘KPong Demon Hunters’, een muzikaal nummer, in sportkleding van ‘Marty Supreme’, waren in vergelijking vlak. (Hoewel haar “Dit gaat zo viraal gaan” met betrekking tot dat laatste, duidelijk ironisch bedoeld was.)
Paul Thomas Anderson neemt zondag de prijs voor regisseur in ontvangst bij de Golden Globes.
(Kevork Djansezian / CBS)
Een show van drie uur zal altijd een tour van drie uur zijn, en nergens meer dan bij de Golden Globes, die productieaantallen en het in memoriam-segment schuwt en vrijwel de hele nacht alleen maar prijzen (zoveel prijzen) uitdeelt. Het gescripte geklets deed je vooral denken aan hoe veel grappiger de presentatoren waarschijnlijk zaten te wachten om het podium op te komen, en nadat ze weer aan tafel zaten. Maar ik hield van de manier waarop de winnaars niet werden uitgespeeld (rustige muziek sluimerde misschien achter hen aan, maar het was nooit een touwtrekken.) Ik vond het lieflijk de manier waarop Paul Thomas Anderson, twee keer op het podium (voor ‘One Battle After Another’, voor regisseur en beste komedie of muzikale film) zijn trofeeën wiegde alsof het baby’s waren (onbewust, dat weet ik zeker) en genoot van de gelukkige opwinding van Rhea Seehorndie een prijs voor beste actrice won voor ‘Pluribus’. (Ze is niet zoals dat personage.)
Het was leuk dat Seth Rogen, die een aflevering maakte van ‘The Studio’ waarin zijn personage graag herkend wil worden bij de Golden Globes, twee keer op het podium stond, voor een optreden van een mannelijke acteur in een tv-serie en voor de show zelf (‘We deden net alsof we dit deden, en nu gebeurt het’), en dat hij de tijd nam om zijn team achter de camera te eren, in hun vele beroepen, en het kastensysteem aanviel dat hen onuitgenodigd hield voor het feest. Er volgde een grote, langdurige ovatie voor Julia Roberts, een filmster, die de prijs voor een musical- of komediefilm kwam uitreiken, wat een Hollywood-moment was dat je maar kon wensen. ‘Ik zal minstens een week onmogelijk zijn’, zei ze, wat ook heel Hollywood was. Wij houden van onze royalty’s.
En tot slot een pluim en rozen voor Glaser voor haar impliciete eerbetoon aan wijlen Rob Reinierterwijl ze de show afsloot met een ‘Spinal Tap’-balpet op en zei: ‘Deze ging naar 11’ – wat natuurlijk ook gebeurde, qua tijd – en ‘Ik hoop dat we de dunne grens tussen slim en dom hebben gevonden.’ Dat is natuurlijk de last van alle prijsuitreikingen, en een grens die altijd wordt overschreden.
