Vijf jaar geleden zag een gepensioneerde politieagent een zevenjarig meisje alleen lopen in haar wijk in New Jersey. De vreemdeling hield haar aan, vroeg haar waar ze woonde en of ze alleen was, en belde vervolgens de politie. Toen agenten arriveerden, gaf het meisje hun haar adres op, dat slechts een paar straten verderop lag. Ze brachten haar naar huis en ontmoetten haar ouders.
Maar in plaats van weg te gaan, eiste de agent een identiteitsbewijs. Toen de ouders weigerden, met het argument dat ze niets verkeerds hadden gedaan door hun dochter een wandeling door de buurt te laten maken, riep de agent om hulp en dreigde hun dochter in beschermende hechtenis te nemen. De vader probeerde zijn huilende dochter te troosten. De politie worstelde hem tegen de grond, arresteerde hem wegens belemmering van de rechtsgang en bracht hem met handboeien naar de gevangenis. Hij werd later schuldig bevonden en kreeg een boete van $ 133.
Wij Amerikanen praten groots over vrijheid, maar als een kind leert onafhankelijk te zijn, is de culturele reactie van vandaag de dag te denken dat er iets vreselijk mis is.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003EAbonneren to Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”dek ‘Ga met Andy Boenau mee terwijl hij ideeën onderzoekt die de status quo van de infrastructuur liever stil zou houden href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Vroeger, als een vreemdeling naar een kind toe liep en vragen stelde als: “Waar woon je?” en “Ben je alleen?” de vreemdeling werd als verdacht beschouwd. Er zijn talloze PSA’s over dit spul gemaakt. Maar nu stelt een vreemdeling deze vragen, volgt het kind naar huis, laat de vader van het kind arresteren en wordt als een held beschouwd.
Vrijheid om te bewegen
Waar heeft dit mee te maken stedenbouw? Nou, het lijkt zinloos om dat te doen ontwerp straten voor alle leeftijden als niet alle leeftijden zich vrij mogen bewegen.
In de jaren 80, toen mijn zus en ik thuiskwamen van school, aten we iets, kleedden we ons om en ga spelen. Als het niet regende, werd er veel buiten gespeeld, niet omdat we ons verbonden voelden met de natuur, maar omdat dat precies was wat je deed. Bovendien gaf mijn moeder pianolessen in de woonkamer, dus luidruchtig zijn in huis was geen optie.
We woonden in een buitenwijk die in de jaren zestig en zeventig was ontwikkeld. Alles was binnen 10 minuten fietsen te bereiken: speeltuinen, voetbalvelden, het zwembad, de bibliotheek, ieders huis en het bos. (Het bos is wat we elk gebied met bomen noemden dat groter is dan je tuin – het had kreken, ‘geheime’ doorgangen naar andere straten, mysterieuze overblijfselen van boomforten en plekken om rond te hangen, ver weg van de volwassenen.)
Op een willekeurige doordeweekse dag om 15.30 uur klopten wij (en kinderen in heel Amerika) op de deur met de vraag: “Kun je naar buiten komen om te spelen?” of “Wil je fietsen?”
We schoten met hoepels totdat onze armen moe werden. We gebruikten zagen, hamers, touwen, kettingen en ander gevonden gereedschap om dingen te maken. Enkelen van ons maakten ooit wat ik achteraf gezien een bakfietstrein zou noemen. Meerdere blessures volgden.
Overal lopen
Mijn punt met deze buurtavonturen is niet dat we één werden met de natuur of verlangden naar gezond bewegen. Het grote verschil tussen toen en nu is het reizen van hier naar daar. We liepen of fietsten overal naartoe. Ouders waren op het werk of thuis bezig met ouderdingen. Geen enkel kind met een gezond verstand vroeg om een ritje naar de speeltuin. Je hebt jezelf daar.
Als jij niet een soortgelijke jeugd hebt gehad, weet ik zeker dat iemand in jouw omgeving dat wel heeft gedaan. Wij Gen X-ers delen graag de gloriedagen waarin we aan ons lot konden worden overgelaten. Ik denk dat een van de redenen waarom mijn generatie zo nostalgisch is, is dat onze gewone jeugd naar huidige maatstaven buitenaards lijkt.
Goede stedenbouw heeft geen zin als je niet mag lopen of fietsen. Naast de infrastructuur zelf bemoeien buren en politieagenten zich nu met een gezonde ontwikkeling van kinderen. Er kan worden beweerd dat een veilige plek om op te groeien risicovol gedrag in de kindertijd mogelijk maakt. Ik gebruik ‘risico’ losjes omdat de verwachtingen voor de ontwikkeling van kinderen in onze cultuur dramatisch zijn veranderd.
Onafhankelijkheid van de kindertijd
Gemeenteraadslid Keith Kaplan was getuige van het incident in New Jersey en was woedend. Hij stelde een wet op voor de redelijke onafhankelijkheid van kinderen, waarin staat dat kinderen buiten laten lopen of spelen geen nalatigheid is, tenzij ze in duidelijk, ernstig en waarschijnlijk gevaar verkeren. Het wetsvoorstel werd aangenomen en werd wet in 2025, waardoor de stad in New Jersey een plek werd waar kinderen kinderen kunnen zijn en ouders wat gemakkelijker kunnen ademen.
Dat waanzinnige verhaal over de politie die een onafhankelijk kind onderzoekt, is geen uitschieter. Zoveel ouders worden bedreigd met juridische stappen waar groepen blij van worden Laat groeien zijn opgericht om de vrijheid van mobiliteit voor mensen van alle leeftijden te helpen herstellen.
Stedenbouwkundigen en stedenbouwkundigen praten over het ontwerpen van straten en openbare ruimtes die voor iedereen geschikt zijn, van kinderen tot ouderen, van rolstoelgebruikers tot marathonlopers. Het idee is dat als je infrastructuur niet veilig en comfortabel is voor een 8-jarige en een 80-jarige, het geen goed ontwerp is. Maar dat is een nutteloze oefening als het de culturele norm is om wantrouwig te zijn tegenover onafhankelijke kinderen.
Persoonlijke verhalen zijn krachtige hulpmiddelen om beleidsjargon om te zetten in de infrastructuurpraktijk. Het is belangrijk om te praten en te schrijven over uw eigen ervaringen en wat u van anderen hoort. Let op verhalen die misschien een kop hebben over ouderschap of onderwijs, maar die diepere wortels hebben in het landgebruik- of transportbeleid.
Loop- en fietsvriendelijke buurten zijn ongelooflijk belangrijk voor de menselijke bloei. Maar ze zijn ook maar zo goed als de lokale autoriteiten toestaan. Legaliseer goede stedenbouw en legaliseer een gezonde ontwikkeling van kinderen.
{“blockType”:mv-promo-block”,”data”:{“imageDesktopUrl”https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-desktop.png”,”image MobileUrl ‘https://images.fastcompany.com/image/upload/f_webp,q_auto,c_fit/wp-cms-2/2025/12/speakeasy-mobile.png’, ‘eyebrow’, ‘headline’, ‘u003Cstrongu003EAbonneren to Urbanism Speakeasyu003C/strongu003E”,”dek ‘Ga met Andy Boenau mee terwijl hij ideeën onderzoekt die de status quo van de infrastructuur liever stil zou houden href=u0022http://urbanismspeakeasy.com/u0022u003Eurbanismspeakeasy.com.u003C/au003E”,”subhed”>Nieuwsbron
