‘Goat’-recensie: jonge kijkers verdienen inspirerendere sportfilms

We hebben geanimeerde dieren deuntjes zien zingen in de ‘Sing’-films. We hebben geleerd over “Het geheime leven van huisdieren” (tweemaal). En we hebben ze bezocht in “Zootopia” (ook twee keer). Nu zien we ze basketbal spelen. ‘Geit’, geproduceerd door Golden State Warriors-wonderkind Stephen Curryis weer een underdogverhaal over het volgen van je dromen, verpakt in een sportfilm met cijfers. Het voelt op meerdere fronten volkomen onorigineel aan.

De eerste speelfilm van tv-animatieveteraan Tyree Dillihay – naar een scenario van Aaron Buchsbaum en Teddy Riley – neemt het populaire acroniem GOAT (Greatest of All Time) in zijn meest letterlijke vorm en volgt een antropomorfe jonge geit die ernaar streeft om de GEIT.

Will, een levenslange fan van roarball (de basketbalversie van deze film), wordt ingesproken door Caleb McLaughlin en droomt ervan om voor het team uit zijn geboortestad, Vineland, te spelen. Zijn bewondering voor de sport wordt belichaamd door Jett Fillmore (Gabrielle Union), de meest getalenteerde speelster van Vineland, die het hele team op haar rug draagt; ze wil alle glorie van de overwinning voor zichzelf.

De wereld van “Geit” is verdeeld tussen “kleine” en “grote” (in tegenstelling tot “Zootopia” waar de scheiding tussen roofdieren en prooien is). Will beschouwt zichzelf als een ‘medium’, maar in de ogen van professionele roarballspelers is hij klein. Maar nadat hij viraal is gegaan vanwege de dappere uitdaging van Mane Attraction (Aaron Pierre), een van de grote sterren van de sport die twee keer zo groot is als hij, krijgt Will de kans om in de grote competities te spelen.

Het strekt de schrijvers tot eer dat roarball een nogal inclusieve sport is. Er zijn geen genderteams, noch enige discriminatie op basis van soort. Will is misschien wel de eerste ‘kleine’ die groot wordt, maar dat komt voort uit de vooroordelen van het publiek, en niet uit regels die dieren zoals hij verbieden om te spelen.

Wanhopig op zoek naar onmiddellijke relevantie (zoals tegenwoordig veel animatiefilms), is ‘Goat’ doordrenkt van saaie internetreferenties, van crypto tot online memes. Sportfans zullen echter specifieke toespelingen tegenkomen, zoals controversiële persconferenties en zelfs de kiss cam. Ruw en kinetisch van begin tot eind weerspiegelt ‘Goat’ in feite de snelle dynamiek van basketbal, maar het openbaart zich al snel als een suikerstorm zonder veel inhoud.

Zodra Will zich bij het team voegt, volgt er een les ‘ontmoet nooit je helden’, omdat Jett het gevoel heeft dat hij haar positie overneemt. Vijandigheid van haar kant zorgt voor spanning totdat Will vertelt over zijn persoonlijke reden om te spelen. De emoties zijn hier niet complex, maar wel oprecht, dankzij de manier waarop McLaughlin en Union via hun stemoptredens levensgrote persoonlijkheden tevoorschijn toveren.

Ondertussen voelen Wills andere teamgenoten – een neushoorn, een giraffe (gespeeld door Curry zelf), een struisvogel en een Komodovaraan – zich niet onderscheidend genoeg van de ensemblecasts van andere animatieprojecten zoals ‘Sing’. Elk lid van het assortiment heeft zijn eigenaardigheden, waarvan sommige af en toe een lachje opleveren: Archie (David Harbour), de neushoorn, heeft twee komisch gewelddadige dochtertjes.

Het valt niet te ontkennen dat “Goat” een levendige esthetiek heeft, maar dat alleen kan de gebreken niet overschrijven. In 2018 verbaasde Sony Pictures Animation de industrie toen “Spider-Man: In het Spider-Vers” introduceerde een aanpak die 3D-CGI combineerde met traditionele handgetekende animatie. Deze combinatie van technieken maakt “Geit” niet meer bijzonder uniek.

Wat visueel het meest indrukwekkend is aan ‘Goat’ is de manier waarop de natuurlijke wereld samenvloeit met de stedelijke omgeving. Vineland, de buurt van Will, is inderdaad bedekt met wijnstokken en toch lijkt de vegetatie organisch geïntegreerd in de infrastructuur. Elke game speelt zich af in een ander ecosysteem. De finale speelt zich bijvoorbeeld af tussen gebarsten vulkanisch gesteente en lava. Er zit zichtbaar handwerk en zorg in het creëren van deze achtergronden voor de actie.

Een allegaartje van opvallende beelden en formeel schrijven, “Goat” stelt teleur omdat het elk verwacht pad volgt naar een triomfantelijke conclusie. Het uitgangspunt had een kindvriendelijke lezing over mislukking kunnen bieden, die de uitweg uit tegenspoed niet vereenvoudigt. Als pratende dieren gebruikt zullen blijven worden als surrogaten voor menselijke ervaringen – vooral voor jonge kijkers – zou enige nuance op prijs worden gesteld.