Vroeger bestond er zoiets als de ‘Amerikaanse droom’, een ideale status van welvaart en comfort waar iedere burger van de Verenigde Staten naar streefde. Het probleem is dat de Amerikaanse droom ooit enigszins haalbaar leek. Vroeger was het voor mensen met een betaalde baan mogelijk om zich een klein of bescheiden huis, een auto of twee, overgebleven geld voor vrije tijd en hobby’s, enzovoort, te veroorloven. In 2026 moeten mensen in de millenniumgeneratie en lager de harde realiteit onder ogen zien dat ze tijdens hun leven misschien niet in staat zullen zijn om deze dingen te verkrijgen. De Amerikaanse droom blijft echter nog steeds helder branden, alleen nu lonkt hij niet met de belofte van beloning voor hard werken. In plaats daarvan verleidt het met de belofte van een schandalige beloning voor egoïsme en ijdelheid. Of het nu door de bekendheid op sociale media is of door op de schouders van je rijke voorouders te klimmen, de nieuwe Amerikaanse droom vereist dat je koste wat kost vooruit komt.
Het is dit thema waar schrijver/regisseur John Patton Ford zich scherp op richt in zijn satire “How to Make a Killing.” Om dit te doen heeft Ford de ingenieuze keuze gemaakt om gebruik te maken van een van de beste zwarte komedies ooit gemaakt: ‘Kind Hearts and Coronets’ uit 1949, een bewerking van de roman ‘Israel Rank: The Autobiography of a Criminal’ van Roy Horniman. De bronroman en de film uit ’49 speelden zich af in en rond het Edwardiaanse tijdperk van de Engelse geschiedenis en vertelden het verhaal van een man die zich een weg baant door het klassensysteem door zijn familieleden te vermoorden. ‘How to Make a Killing’ transponeert de belangrijkste delen van het verhaal naar het moderne New York City, en maakt daarmee een fantastische observatie over de realiteit van de ongelijkheid in rijkdom en het klassensysteem dat we in de VS niet zouden moeten hebben.
How to Make a Killing is een showcase voor de ensemblecast
In How to Make a Killing speelt Glen Powell de rol van Becket Redfellow, een jonge man wiens moeder, Mary (Nell Williams), een van de erfgenamen was van het fortuin van haar familie Long Island, totdat ze verliefd werd op een muzikant en Becket ertoe leidde dat ze werd verstoten door de meedogenloze matriarch van de familie Redfellow, Whitelaw (Ed Harris). Nadat Mary Becket op de high society-wijze heeft opgevoed (zij het in een buitenwijk van New Jersey) en vervolgens overlijdt aan een ziekte (waar haar rijke familie geen vinger voor uitsteekt om te helpen), zweert Becket wraak. Hij grijpt uiteindelijk een kans wanneer een oude verliefdheid uit zijn schooltijd, Julia (Margaret Qualley), hem onhandig het idee geeft dat hij het familiefortuin zou kunnen erven als hij ervoor zou zorgen dat de rest van zijn familieleden eraf zou worden gestoten. Zo begint Beckets carrière als een geheime, zeer gemotiveerde seriemoordenaar met een specifieke hitlijst, terwijl hij door nepotisme door de gelederen van de investeringsmaatschappij van de familie Redfellow stijgt.
De originele “Kind Hearts and Coronets” maakten een show waarin Alec Guinness de meeste verwaande moordslachtoffers speelde, iets dat Ford niet probeert te evenaren. In plaats daarvan heeft hij zijn film aangevuld met een fantastisch ensemble van acteurs. Naast de bovengenoemde namen zijn er ook Jessica Henwick als de liefdesbelangstelling van Becket, Bill Camp als de vriendelijke oom van Becket, en Zach Woods, Topher Grace, Bianca Amato, Raff Law en Sean Cameron Michael als zijn andere Redfellow-familieleden. Hoe uitstekend hun bijdragen ook zijn, het lijdt geen twijfel dat de film van Powell is, en terecht. De acteur heeft de gave om zowel eigenwijze knappe jongens als mannen met een chip op hun schouder te spelenen Becket is beide. Powell begrijpt dat hij de sleutel is tot de toon en de satire van de film, en speelt die precies goed.
De film is meer een wrange grijns dan een lachrel
Als er één belangrijk ding is om in gedachten te houden bij ‘How to Make a Killing’, dan is het wel het managen van de verwachtingen voor de komische elementen. “Kind Hearts and Coronets” is een meesterwerk van droge Britse komedie, dus het zou redelijk zijn om te verwachten dat een Amerikaanse remake in de trant van zoiets als ‘opvolging’. Toch lijkt John Patton Ford het komische potentieel van de film te verzachten en ervoor te kiezen om erin te leunen een meer Kubrickiaanse vorm van satireeen die niet afhankelijk is van grappen en grappen. Een van de sterke punten van de film is de verscheidenheid, geïllustreerd door de acteurs en hun personages. Maar terwijl mensen als Margaret Qualley en Ed Harris hun rol spelen met film noir gravitas (hoe architaal ook), gaan mensen als Zach Woods en Topher Grace meer voor karikaturen. Het werkt allemaal, maar het zorgt er wel voor dat dingen als de laatste twee acteurs zich een beetje misplaatst voelen, meer dan wanneer de film volledig een komedie zou zijn.
Deze aanpak strekt zich ook uit tot de moorden die in de film worden afgebeeld. Op dit gebied neigt de film dichter naar Kind Hearts, waardoor de moorden subtieler, incidenteel en wranger kunnen zijn in plaats van bruut of korrelig. Hoewel dit medeliefhebbers van lichte komedie zou moeten aanspreken, kan het een teleurstelling zijn voor degenen die op wat meer pit in hun satire hopen. Ford gaat niet voor het compromisloze ongemak van iemand als Bong Joon-ho in ‘Parasite’, noch het genremaximalisme van ‘Ready or Not’, om twee recente ‘kill the rich’-films te noemen. Het dichtst bij Ford komt bij beide door Glen Powell tegen zich aan te laten leunen een Patrick Bateman ‘American Psycho’-esthetiek, die er alleen is voor de gevolgtrekking en de verbanden ervan, niet om een bloedbad te beloven.
John Patton Ford biedt een sluw tegengif voor rijkdomporno
Hoewel ‘How to Make a Killing’ zijn komische potentieel niet helemaal waarmaakt, behoudt het nog steeds veel kracht als satire. De eerste film van John Patton Ford, ‘Emily the Criminal’ uit 2022 pakte de misdaad en criminaliteit aan met een nuchtere, no-nonsense lens, en hoewel “Killing” van nature iets fantasierijker is, behandelt het de wereld van Becket ook zo realistisch mogelijk. Het is het filmische equivalent van dingen dicht bij het vest spelen, iets wat de uitvoering van Glen Powell (inclusief zijn vertelling; de film wordt grotendeels in flashback verteld) perfect aansluit. Powell’s Becket doet denken aan soortgelijke opwaarts mobiele antihelden als Saul Goodman of Michael Corleone, personages die een wensvervulling van gerechtigheid lijken te leven, maar vervolgens vast komen te zitten in de persoonlijkheid die ze hebben opgebouwd.
Het is dit aspect dat Ford het meest subtiel aanpakt, waardoor ‘How to Make a Killing’ uiteindelijk een slim vernietigende aanklacht wordt tegen de Amerikaanse droom zoals die er nu uitziet. Het is ook een indrukwekkend veelgelaagde aanklacht, want hoewel het voor Ford gemakkelijk (en nogal populair) zou zijn om erop te wijzen dat de haves en de have-nots niet zo heel veel van elkaar verschillen als ze van plaats konden wisselen, leunt de filmmaker in plaats daarvan op de complexiteit en systemische problemen rond rijkdom en succes. “How to Make a Killing” is een film die je besluipt, en net als Becket zelf, je niet simpelweg in de borst steekt of in je onderbuik slaat. In plaats daarvan vergiftigt het je langzaam, waardoor je uiteindelijk verbijsterd achterblijft over hoe ziek jij en het land waarin je leeft is geworden.
/Filmbeoordeling: 7 uit 10
‘How to Make a Killing’ draait op 20 februari 2026 in de bioscoop.
